Kubilay Aka: Onun bütün hisleri gözlerinden fışkırıyor – Hafsanur Sancaktutan: Önder bir tarafı var, insanları ayakta tutuyor

Onlar dizilerinin çekimleri için bir müddettir Tarsus’talar. Müsaade günlerinde sabahtan uçağa atlayıp akşam sete dönmek üzere söyleşiye geliyorlar. İkisini de yıllardır tanıyorum. Mesleklerini ilmek ilmek ördüler, çok çalıştılar. Birliktelikleriyle hayranlarını daha da çok heyecanlandırdılar. Fotoğraf çekimleri sırasında birbirlerine bakışları ve güçleri şahaneydi. Hafsanur Sancaktutan ve Kubilay Aka’yla başlıyoruz sohbete…

◊ Yeni projeniz ‘Mercan Köşk’ için Tarsus’tasınız. Hem özel hayatınızda hem ekranda çok sevilen partnerler oldunuz. İşle başlarsak; birlikte oynarken birbirinizde keşfettiğiniz en büyük şey ne oldu?

Kubilay Aka: Yeni bir işten çıkmışken seyirciyi öbür bir karaktere inandırmak bazen çok güç olabiliyor. Hafsa’nın evvelki projesi yeni bitmişti. Fakat güya bir parmak şıklattı ve Mükerrem karakterinden şimdi canlandırdığı Cemre’ye geçmesi çok kolay oldu. Bu hususta onu çok tebrik ediyorum. Bunun dışında oynarken çok güçlü bir güdüsü var. Bütün hisleri gözlerinden fışkırıyor. Onunla karşılıklı sahnelerimizde rahat rahat her duyguyu alıp verebiliyorum.

Hafsanur Sancaktutan: Kubilay’ın önder bir tarafı var. Sorumluluk alıyor, insanları ayakta tutuyor, onun oynarken bunları karşısındakine hissettirebiliyor olması benim onda yeni tanıdığım bir şey.

◊ Birbirinizle çalışırken en zorlandığınız şeyler nelerdi?

Hafsanur Sancaktutan: İkimiz de Koç burcuyuz…

◊ İnatçılık mı var?

Hafsanur Sancaktutan: Sahneleri çekerken inatlaştığımız oluyor, en zorlandığımız yer bence orası.

Kubilay Aka: Hafsa sahne çekerken çok önemli, ben daha muzip bir tarafta kalabiliyorum.

◊ Hafsa “Motor” dendiğinde önemli olanlardan mı?

Kubilay Aka: İşini nitekim ciddiyetle yapıyor. Sahneye konsantre oluyor, en uygununu nasıl yaparım diye düşünüyor. Ben daha rahatım, sahne ne olursa olsun eğlenceli bir tarafını yakalıyorum.

◊ Kızı sinirlendiriyorsun yani…

Hafsanur Sancaktutan: Evet (gülüyor).

Kubilay Aka: Bazen sinirlendiriyorum.

◊ Bayağıdır sette birliktesiniz. Birbirinizden en çok ne öğrendiniz?

Hafsanur Sancaktutan: Anları nasıl değerlendirmem gerektiğini öğreniyorum. Kubilay çalışırken bana her mevzuda yardımcı oluyor. Sanırım “Burada bu türlü yapmamalıyım” demeyi öğrendim.

Kubilay Aka: Ezberimi yaparım fakat sahnelere bir gün evvelden çok oturup çalışmam. Zira sete gittiğimde direktör benden farklı bir şey isterse bazen onu sonradan değiştirmek güç olabiliyor. Hafsa sete daha hazırlıklı, sahnelerin üzerine daha çok çalışarak, düşünerek gidiyor. Ondan kimi sahneler için bu türlü çalışmayı öğrendim. Çok his yüklü sahnelerde bazen birtakım şeylere hazır olmak gerekiyor.

◊ Hem dışarıda hem de uzun saatler süren set ortamında birlikte olmak güç olabilir. Bu çok değerli bir karar. Teklif geldiğinde hiç tereddüt etmediniz mi?

Kubilay Aka: Tereddüt ettik natürel, hâlâ da arada ediyoruz. İster istemez birebir sette çok uzun saatler geçiriyoruz. Birebir fikirde olmadığımız çok vakit da oluyor. Ancak bunları ortak bir yere oturtup güzelce devam edebiliyoruz.

Hafsanur Sancaktutan: Her yeni projenin başında tereddüt edilebilir. Biz de düşündük, konuştuk. İş olarak baktığımızda yeni personalarımızı tanıyacağımıza ve bunu yaşamanın öğretici, hoş yeni bir şey olacağına karar verdik. O yüzden sette eğleniyoruz da aslında.

◊ Sizi buna ikna eden en kıymetli şey neydi?

Kubilay Aka: Her şeyin başında üretimcimiz Yamaç Okur çok vizyoner, yenilikçi ve oyuncuya sağladığı alanı çok güzel bildiğim biri. ‘Çukur’ vakti dört sene birlikte çalışmıştık. Öyküyü de okumadan evvel ondan geliyor olması bir konfordu. ‘Mercan Köşk’e bakınca da iş hoş dedim. Hafsa’yla da esasen konuşup birlikte karar verdik.

Hafsanur Sancaktutan: Bir evvelki işimdeydim, daha bitmemişti ve bitip bitmeyeceği de belirli değildi. Bir anda bitti ve birkaç senaryo okudum, içlerinde içime en çok sinen bu iş oldu ve dönüp sebep yapmıyorum dedim. İşin başında Yamaç Okur var; çalışmak istediğim bir yapım şirketi, öykü ve oyuncu takımıydı.

‘ÇİZİP DİKİYOR, SONRA EVDE DEFİLE YAPIYORDUM’

◊ Siz mecmua kapaklarını süslüyor, reklam projeleri için tercih ediliyorsunuz. Hafsa usulüyle çok ilgi görüyor. Kubilay sen birdenbire saçlarını pembeye boyayabiliyorsun. Nitekim modayla münasebetiniz var mı, yoksa bu işinizin görsel olarak bir kesimi mı?

Kubilay Aka: Ben moda olsun diye yapmıyorum. Hayatımızda bir şeylere her vakit kendimiz karar vermiyoruz. Direktör, üretimci “Saçın bu, sakalın bu olsun” diyor, sen de yapıyorsun. Özgün olan hallerimiz de genelde iş yapmadığımız vakitler oluyor.
Onda da bazen çılgınlaşıyorum. Kısıtlı vaktim oluyor ve istediklerimi yapmak istiyorum.

Hafsanur Sancaktutan: Moda benim hayatıma bu işle girmedi. 8-9 yaşlarındayken kıyafet çiziyordum, bana dikiş makinesi alındı, dikiyordum. Sonra konutta defile yapıyor, yürüyor, insanlardan yorum bekliyordum. Yani küçükken de ilgim varmış. Lakin bir şeyin en güzelini, en kıymetlisini, en marka olanını alayım üzere bir algım yok. Biraz zamansızlığın moda olduğuna inanıyorum. İçinde rahat ve özgüvenli hissettiğin şeyin dikkat çektiğini düşünüyorum.

‘YAVAŞ YAVAŞ KENDİ KABUĞUMA ÇEKİLDİM’

◊ Çok genç yaşta star oldunuz. Kıymetli işlerde rol aldınız, alıyorsunuz. Pekala, bu seyahatte nelerden vazgeçtiniz?

Kubilay Aka: Özgürlüğünüz ister istemez gidiyor. En kıymetlisi yavaş yavaş kendi kabuğuma çekildiğim bir hale geldim.

Hafsanur Sancaktutan: Oyunculuğa ikimiz de küçük yaşlarda başladık. Ben 17 yaşımdaydım.
O vakit bu bölüme girdiğimde çok heyecanlıydım, hiçbir şeyden ödün vermiyormuşum üzere geliyordu. İstediğim şeyi yapacak, görünür olacak ve bütün hislerimi herkesle paylaşacaktım. Her şey hakikaten çok büyülü geliyordu. Fakat 10 yıl boyunca bu işte birçok şeyden çok fazla ödün verdiğimi gördüm. Talihim şu; hâlâ gencim. Artık çok ödün vermeden, tüm hayatımı çok gözler önünde yaşamadan ve geçmişte keşke ödün vermeseydim dediğim şeyleri bugün yapmamaya çalışarak yaşıyorum.

◊ Bu seyahatte en büyük savaşınız neyleydi?

Kubilay Aka: İnsan dönüp dolaşıp tıpkı şeye geliyor aslında. O bana bunu yaptı, şu bana şunu yaptı. Benim hakkımda şunu dediler, bunu dediler… Fark ettim ki bunların hepsi kendimle savaştı bir yerde.

◊ Kendinle savaşını kazanmayı başardın mı?

Kubilay Aka: İçimde hâlâ kendimle savaşıyorum.

Hafsanur Sancaktutan: Benim savaşım, bu işin insanlara mal olduğunu unutuyor olmaktı. Bir şey yaşadığında herkes bunun hakkında konuşabiliyor. “Saçını niçin kâkül kestirdin” denebiliyor ya da niçin boyattın? “Burnun çok mu büyük, ağzın çok mu küçük” diyenler oluyor. Bunu bir müddet hazmedemedim ve en büyük savaştığım yer orasıydı. İnsanların bu kadar berbat olabildiğini görme kısmında çok savaştım ve etkileniyordum. Ama o savaşı kazandım.

◊ Linç kültürüyle gelen olumsuz tenkitler artık sizi etkilemiyor mu?

Kubilay Aka: İlk 5-6 sene bu durum beni çok yordu. Sonra gerçek olmadığını görmeye başladım. Sana toplumsal medyadan bir şey yazan sokakta seninle fotoğraf çektiriyor. Sonra klavye başında berbat bir şeyler yazabiliyor. Bu da gerçeklik algısını yitirdiğimizi gösteriyor. Linç kültüründe “Onun yazdığından daha kötüsünü yazayım” diye bir şey de var. O nedenle etkilenmiyorum.

Hafsanur Sancaktutan: Geçen sene bu durumla gayret ederken, bir yıl X hesabımı kapatıp yalnızca işimi yaptım. Zira oyuncuların meslek hayatını bu usul şeylerin etkilediğini düşünüyorum. O yüzden bazen keşke 20 yıl evvel bu işi yapsaydım diyorum. Ancak az evvel dediğim üzere artık o savaşı kazandım. Şunu anladım; kimse dün ne yazdığını bilmiyor. Yazarken de o niyet ve sorumlulukla yapmıyor. O yüzden artık değersiz buluyorum.

‘KAOSA DENK GELDİĞİMDE BAŞ ETMEYE ÇALIŞIRIM’

◊ ‘Mercan Köşk’ü hiç izlemeyen birine nasıl anlatırsınız?

Kubilay Aka: Aslında bir Shakespeare öyküsü görüyorum. İki ailenin birbirine olan düşmanlığı ve bu ailelerin daima birbirlerine dokunmaları bu kıssanın en temel olayı. Natürel içinde bir sürü karakter var ve onların içinde barındırdığı sırlar… Bu sırların yavaş yavaş ortaya çıkışıyla kaos başlıyor.

◊ Siz ne kadar kaos insanısınız?

Kubilay Aka: Ben kaosu hiç sevmem. Huzurlu olalım, yetiyor bana.

Hafsanur Sancaktutan: Kaosu kim sever ki fakat bundan beslenen beşerler var. Kaosa denk geldiğimde baş etmeye çalışırım lakin kaos yaratmam.

◊ Bu karakterler geçmişlerine çok takılı yaşıyorlar. Siz ne kadar geçmişe takılı yaşarsınız?

Hafsanur Sancaktutan: Bence hiç kimse geçmişi yüzde yüz unutamaz. Halının altına süpürmek, üzerini örtmek, “Tamam, geçti bitti” demek yerine oradaki sorunu sahiden çözüp önüne tekrar o biçim bir şey çıktığında “Bunu geçmişte de yaşamıştım” diyerek verdiğin tepki değerli. Şayet çözümlediğin bir şeyse hakikaten geçmiş olarak kalıyor fakat yeniden de unutulmuyor. 

Kubilay Aka: Geçmişe takılı kalmanın pek yeterli bir şey olduğunu düşünmüyorum. Zira insanız, bir sürü şey başımıza gelmiş olabilir. Bir sürü şey yaşamış olabiliriz lakin “O o denli oldu”, “Bir daha bu türlü olacak”, “Şimdi böyle” demek yerine ders çıkarıp devam ediyorum.

◊ Dizide gücü elinde tutmak isteyen iki aile ve karakterler var. Güç kavramı size ne tabir ediyor?

Kubilay Aka: Çok paran, çok huzurun olabilir lakin vaktin yoksa hiçbir şeye yaramıyor. O yüzden benim için vaktin varsa güçlüsün.

Hafsanur Sancaktutan: Ben gücü maddiyatla birleştirmiyorum. Dışarıdan bakınca çok güçlü dediğimiz beşerler da görüyoruz. Bence temel güç, güçsüzlükle de başa çıkabilmektir. O yüzden ben güçsüzün daha güçlü olduğuna inanırım.

◊ Birçok yeni iş başlıyor. Neden sizinkini izleyelim?

Hafsanur Sancaktutan: Zira sahiden uygun bir şey ortaya çıkarmak için çok uğraşan, yaptığı işe inanan ve gerektiğinde onun için savaşan bir takımız. Hepimiz birebir heyecanla, tıpkı ihtimamla çalışıyoruz. Bence bu emek ve inanç ekrana da geçiyor. İzleyici de samimi olanı, nitekim emek verileni hissediyor.

Kubilay Aka: Her karakterimizin bir kıssası, duygusu var. Mesela biz bir çift yahut tek bir karaktere bağlı bir dizi değiliz. Seyirci her karakterde kendine dair bir şey hissedebilir. Zira çok kuvvetli bir oyuncu takımımız var.

‘HER ŞEYDEN ÖNCE GÜZEL BİR İNSAN’

◊ Diziyi Tarsus’ta çekiyorsunuz. Sabah akşam birlikte settesiniz. Aşka ne oluyor?

Kubilay Aka: Şu an daha çok iş arkadaşıyız.

◊ İş ve özel hayatı ayırabildiniz mi?

Hafsanur Sancaktutan: Ayırmalıyız. Ayrılmadığında sorun çıkıyor. Bizim de o manada başlarda sorunlarımız oldu.

Kubilay Aka: Evet, başlarda oturtamadığımız şeyler oldu. Düşün; sette çalışıyoruz, otele gidiyoruz, herkes orada kalıyor ve yeniden iş konuşulan bir ortam var. Yarın ne yaparız? Şu sahne var mı? Bu sahne nasıl oldu?

◊ Bütün hayatınız iş oluyor…

Kubilay Aka: Evet, o nedenle başlarda birbirimizi unuttuğumuz çok vakit oldu. Lakin yeni yeni ayak uyduruyoruz.

◊ Şu anda aşkın hangi halini yaşıyorsunuz?

Hafsanur Sancaktutan: Ben aşkın değişebilir bir şey olduğuna inanmıyorum. Şu an biraz daha kendimle aşk yaşıyorum. Bunun da nedeni aslında az evvelki sorunun karşılığında; set, bütün takım birlikte kaldığımız otelde iş konuşmak… Bu türlü olunca kendimizi ve kişisel alanlarımızı unutuyoruz. Biraz kendimizle vakit geçirip o alanları birbirimize tanımalıyız diye bir konuşmamız olmuştu. Zira diziye çok odaklandım ve bu yaz tatil yapmadım. Kendimi ihmal ettim. O yüzden biraz kendimle yaşadığım bir aşk evresindeyim.

Kubilay Aka: Ben de Hafsa’ya katılıyorum.

◊ İlk defa birlikte gazete röportajı veriyorsunuz. Herkes sizi merak ediyor…

Hafsanur Sancaktutan: Aslında özel hayatı konuşmayı çok tercih etmiyorum.

Kubilay Aka: Biz biraz ferdî olarak kendimizi dışarıya göstermeyi sevmiyoruz aslında. Yani bir şeyleri daha içimizde yaşadığımız bir durumda kalmak istiyoruz.

◊ Evet fakat birbirinizi biraz anlatsanız…

Hafsanur Sancaktutan: Yeterli ve çok merhametli biri. Her şeyden evvel hoş bir insan. Ailesine yeterli bir evlat. Bence ülkesi için de o denli. Merhametli tarafı, yaptığı işler, insanlara göstermeden yaptığı yeterlilikler, hepsi çok pahalı.

Kubilay Aka: Hafsa sevinç dolu, birlikte vakit geçirmesi çok keyifli biri. Bana sarf ettiği bütün cümleler onun için de geçerli. Daha bir sürü hoş cümle söyleyebilirim. Mesela çok hoş gülüyor, çok düzgün bir insan. Çok küçük ayrıntılarla beşere çok düzgün hissettirebiliyor.

‘BİR ENSTRÜMANI ÇÖZMEM 13-14 GÜN SÜRÜYOR’

◊ Dışarıdan bakıldığında Kubilay daha önemli, cool duruyor. Hafsa sen çok cıvıl cıvıl, sevinçlisin. Sizinki biraz zıt kutupların çekimi üzere mi?

Kubilay Aka: Aslında tam tersiyiz. Ben daha komiğim. Hafsa daha analitik, ben daha duygusalım.

◊ Hafsa da duygusal üzere…

Hafsanur Sancaktutan: Aslında o kadar değil Hakan. Vakit geçtikçe arkadaşlarımdan “Yaşasana şu duyguyu” dediklerini duyuyorum. Birçok şeyi yaşamadığımı ve çok güçlü durduğumu görüyorum bazen.

◊ Neden o denli?

Hafsanur Sancaktutan: Bilmiyorum. Mesela herkesin içinde ağlayamam, herkesin içinde ne yaşadığımı anlatamam, güçlü durmam lazım. Bütün o sevinçli duruşum da bununla ilgili olabilir, bilmiyorum.

◊ Şu anda sizce hayatınızın nasıl dönemlerindesiniz?

Hafsanur Sancaktutan: Keşfetme, öğrenme ve bekleme dönemindeyim.

Kubilay Aka: 31 yaşındayım, bir tık daha ciddiyet geldi. Gelecekte ne olacak derdi oluşmaya başladı. 10 yıl sonra nerede olacağım, ne yapacağım… Fakat hâlâ kendimi geliştirme dönemindeyim.

◊ Kendinizle ilgili ne söyleseniz şaşırırız?

Hafsanur Sancaktutan: Beşerler şaşırıyor lakin ben göründüğüm kadar sevinçli biri değilim. Tamam, o denli anlarım var lakin fazla mükemmeliyetçiyim sanırım ve bazen hızsız olabiliyorum.

Kubilay Aka: Benim tuhaf bir özelliğim var; bir enstrümanı çözmem 13-14 gün falan sürüyor. Vurmalı ve üflemeli her şeyi bir anda çalabiliyorum.

◊ Evde var mı enstrümanların?

Kubilay Aka: Evet, ufak bir stüdyom var. Fakat sistemi Tarsus’a götüremedim. Şu an orada saz öğrenmeye çalışıyorum. Dizideki karakter de saz çalsın istiyorum. Biraz zormuş zira çok şahsına münhasır bir enstrüman.