Yaz gazeteci yaz: Pişman değilim!

Şimdilerde Z nesli onu yine keşfetmiş üzere. Büyük şenliklere davet ediliyor, on binlerce bireye konserler veriyor, müzikleri dünyanın dört bir yanındaki radyolarda çalınıp, ikonik kesimleri gece kulüplerinde remiksleniyor.
Anadolu’dan yükselen bir ağıt rengindeki sesinin “Yüzüklerin Efendisi”nden Elijah Wood üzere binlerce genç hayranı var. Bu tanınırlığı dijitalleşmeye borçlu olduğunu söylüyor: “İnternet sayesinde dünya küçüldü…” Son çalışması da tüylerinizi diken diken edecek bir ağıt. Narin için yazılmış.
İnsanlara çok doğal gelen, tuhaf bir aurası var. Yüz yüzeyken de o denli: Sakin ve sevecen. Biraz da kalender. Yanında çok rahat hissediyorsunuz.
Şahane bir konut sahibi. Bir dakika oturmuyor, utanıyorsunuz size ha teğe hizmet etmesinden. Tek sevmediği makyaj. Fotoğraf çekimi için bizim hatırımıza iki sürünüveriyor. Söyleşiyi evvel Kilyos kıyısında yapalım diye konuşmuştuk. Ancak sonra hastalanınca Tarabya’daki meskenine konuk olduk…

◊ Geçmiş olsun, havalar ısınamadı gitti, üşüdünüz de mi hasta oldunuz?

– Giresun’da 19 Mayıs konserim vardı. Sabahtan başladı program, orada neredeyse bir 90-100 şahısla öpüştük. Akşam konserde de 50 binden fazla insan var. Hamle ettiler. Nasıl kaçacağım? Öptüler, öptüler, öptüler… Birinden virüsü kaptım. “Öpme” diyorsun, dinlemiyor ki bizim halk. (Gülüyor)

◊ Ancak o denli bir şey uyandırıyorsunuz ki “Tanımadan seveceğin insan” diyorlar sizin için. “Komşum olsa keşke” diyen var. Bir seferinde taksici kaçırdı ya sizi Almanya’da…

– Aslında Almanya’da hiç taksi parası ödeyemedim ki ben. Hepsi ücretsiz götürdü. Mümkün değil para veremiyorum. Bu da düzgünce dişli çıktı. Ucuz bir AVM var, ona gideceğiz. Otele çağırdık, geldi. Çabucak tanıdı doğal. Karısı da hayranımmış, sabah meskenden çıkmadan hengame etmişler. “Abla” dedi, “Sen bizi barıştırırsın”. Çekti sağa, imajlı konuştuk hanımıyla da. AVM’ye gideceğiz, bırakmıyor: “İlla sizi meskene götüreceğim, ağırlayalım…” Zar güç AVM’ye gitmeye ikna ettik. Tekrar bırakmadı, biz çıkana kadar bekledi, sonra otele geri götürdü. Yeniden para yok…

◊ Lakin siz de boş değilsiniz bu sevgiye: Kediye basmamak için düşüp kolunuzu, örümceğe basmamak için dizinizi sakatladınız, platin takıldı. İnsan-hayvan sevgisi de değil bu; canlı sevgisi. Nereden geliyor?

– Benim babam veteriner doktor. Ondan. Çocukluğumdan beri böyleyim. Lojmanda 50-60 kedi, 10-15 köpeğe bakardık.

◊ O yüzden mi kendinizi pasaklı buluyorsunuz?

– Yok, onu izah edeyim: Takıntı derecesinde titizim. Yazın denizden çıkıp duşa giriyoruz ya. Her gün 1 saat yıkanılır mı? Barajı kuruttum. Çok titizim, ancak dağınığım. Pasaklı dediğim, dağınıklık. 3 metre uzunluğunda bir masam var. Bütün evraklar üstünde. Ben, her bir kâğıdın ne olduğunu biliyorum. Ancak biri el attı mı, yandık. Onun için kimseyi sokmam masama.

BİZİMKİ KEDİ TİPİ BESLENME

◊ O gün konser yoksa bir gününüz nasıl geçer?

– Konutta ya da ofiste. 1987’den beri İMÇ’de bir müzik şirketimiz var. Albümlerimi kendim basıyorum. Ancak pandemiden beri, daha meskenden çalışıyoruz. Sabah, en sevdiğim saatler. 7’den itibaren uyanığım. Uyku mahmurluğuyla çayımı içiyorum. Televizyon hastasıyım, bütün gece TV açık, mırıl mırıl ses geliyor. Çok lakin çok yanlış. Bizi Alzheimer’a götürür. Ancak öbür türlü de uyuyamıyorum. Ayrıyeten her sabah şekerime bakılıyor.

◊ Berbat mü?

– Diyabet diyorlar lakin makûs değil. Daha çok denetim gayeli. O saatlerde kahvaltı yok. Bisküvi-çay… (Bisküviye çocuk üzere ‘bisküvit’ diyor. Hasta olmasa bir cins da ben sarılacağım.) 1’e gerçek hem kahvaltı hem öğlen yemeği. Sonra akşam yemeği. Yani günde iki defa yemek yiyorum. Üç çok fazla. Bizi nasıl şartlandırmışlarsa üç öğün yemeye.

◊ Mutfakla aranız var mı?

– Var. Her çeşit yemeği yaparım. Süslü yemekler değil lakin. Zeytinyağlılar, tencere yemekleri. Yanımdakilere de öğrettim, artık onlar da benim stilimde yapıyorlar.

◊ Neymiş sizin stil?

– “Akdeniz tipi beslenme” derler ya, bizimki kedi tipi beslenme. Yediğimiz her şeyin artanlarını kedilere veriyoruz! (Gülüyor)

LOS MÜZİK HASTASIYDIK

◊ Müziğe gitarla İspanyolca, İtalyanca müzikler söyleyerek başlamışsınız. Hatta o periyot Ankara’da, sizi İspanyol büyükelçisinin kızı sanıyorlarmış. Türkülerle tanışmanız, Ankara Üniversitesi’nde fizik mühendisliği okurken olmuş…?

– Evet, o vakitler “Los” müziği vardı. Los Paraguayos, Los Panchos üzere kümeler Latin pop müziği yapardı. Hepsinin ismi “Los” (Çoğul) ile başladığı için bu isim verilmişti. Onlara hastaydık. Bir de Latin Amerika müziği Akdeniz müziğine çok benziyor natürel. Ben de birinci gençliğimden itibaren onları söylerdim. Julio Iglesias’lar falan daha ortada yok. Tek söz İspanyolca bilmeden büyükelçinin kızı olmuştum… Türkülerle ohoo çok sonra, 20’li yaşlarımda, üniversitede tanıştım. Lakin benim müzikçi olmama vesile olan kişi, Connie Francis’tir. İtalyan asıllı, Amerikalı. “Mama” diye Napoliten bir müziği vardır. Pavarotti de söyledi. (Biraz mırıldanıyor) O bayanın sesini duyunca aklım başımdan giderdi. Öldü lakin kaydı var internette. Bir otel odasında tecavüze de uğradı o kadıncağız. Çok kırıktı hayata karşı.

◊ Sizi birinci merhum Erkan Özerman keşfetmiş.

– Ah sorma, neler çektim rahmetliden. Gencim, “Seni dünyaya tanıtacağım” diyor; “Ama Selda olarak değil, Zelda olarak. Seni Yahudi olarak lanse edeceğiz…” Ticari olarak düzgün fikir olabilir. Ancak kabul etmedim natürel. “Yapma Erkan Abi, etme Erkan Abi…” Aslında ünlü olmamın sebebi de budur. Televizyona birinci çıkışımda, bu Zelda sorunundan ötürü isim karışıklığı oldu, isimsiz yayınlandım. Lakin isimsiz yayınlanınca o denli merak edildim ki istesem bu türlü tanıtım olmazmış. Müzik dünyasına paraşütle indim resmen.

◊ Akacak su, yolunu bulmuş diyelim ona.

– Bütün plakçılar peşime düştü. Ben her şeye razıydım. Birinci gelene imzayı attım. Asıl büyük plakçılar daha sonra geldi fakat iş işten geçmişti doğal. O parayla ben Ankara’da bir meskene girdim. Ne cüret, ardı yok… “Arkası gelecek” diyordum daima.

◊ Lakin bu şeyden farklı değil mi: Hani döviz kredisiyle bir mesken alıyorsunuz da döviz patlıyor, batıyorsunuz…

– Doğal tabii, o çok daha sonra. O da çok komik. Uzun yıllar borç ödedim. El koyulan, olmayan konutun borcunu ödedim yıllarca… (Gülüyor)

◊ Sonra birinci plak…

– 15 Temmuz 1971… İki plak tıpkı anda çıktı. Biri, “Tatlı Dillim”. Başkası, “Katip Arzuhalim Yaz Yare Böyle”. İki plak 1 milyon sattı. Zira çok yeni, çok değişik bir ses. Lakin bana kalırsa çok makus bir ses. Ufacık çocuk sesi. Çok berbatmış o zamanki. (Gülüyor) “Solcu, daha sonra da komünist” diye görünce kaldırım değiştirenler, dost olmak için çırpınmaya başladılar. Plağın art yüzü: “Mapushanelere Güneş Doğmuyor”… O sırada Deniz Gezmiş’ler içeride. Hapishanede radyodan dinliyorlar bu parçayı. İşte o vakit beni Deniz Geçmiş’le nişanlı diye yakıştırdılar fakat tanışmıyoruz bile.

◊ Metin Akpınar’ın menajerlik teklifini reddetmişsiniz.

– Kardeşlerimin bir orkestrası vardı. Sonunda kendi gece kulüplerini açtılar Ankara’da: Beethoven. Barış Manço, Cem Karaca sahne almıştı. Çok şık bir yer. Metin Akpınar, Zeki Müren müşteri. Hiç unutmam, 12 Mart’ta Fikret Kızılok çıkacak. Ben de kardeşlerimin yeri diye yerleri siliyorum. Darbe oldu, gelemedi. Metin Akpınar bana orada menajerlik teklif etti. Dedim ki; “Kusura bakmayın. Erkan Özerman beni çok uğraştırdı. Ben menajer falan istemiyorum”.

ERKAN ÖZERMAN EVİME HACİZ GETİRDİ

◊ Sütten ağzı yanan…

– (Gülerek anlatıyor) Yıllarımı aldı ya. Uyduruk bir senet yapmış, benim imzam yok. Meskenime haciz getirdi. Sonradan Paris’te konserime geldi merhum, barıştık. Bana çok değerli bir yüzük ikram etti. Kin tutmayan biriydi. Ben de tutmam. Paris ondan sorulurdu. Keşke en başından onunla olabilseydik. Arkadaş olmak bile güzel bir şey olurdu bu adamla. Ne olurdu yani. Keşke…

◊ Cem Karaca da sizin için “Anadolu’da kıçını görmeyen eczacı kalmadı” demiş.

– Dedi, doğrudur aslında. 66 gün turneye çıktık. Matine-suare; günde iki konser. Artık asla yapamam o denli bir şey. İğne yiyip konsere çıkıyordum. Bu lafı aslında evvel ben söyledim, o benden duydu.

◊ Daha evvel Alpay’ın size el verdiği üzere siz de Ahmet Kaya’ya takviye çıkmışsınız. Şimdi tanınmamışken ona albümünde vokal yapmış, hatta eşi Gülten Kaya ile de siz tanıştırmışsınız.

– Gülten arkadaşımdı, hapishaneden. Çıkıyor bana geliyor, direkt olarak. Ahmet de kendini zorla sevdirenlerdendi. Şeytan tüyü vardı. Bunlar birinci kere asansörde vuruldular birbirlerine. Asansörde üçümüzdük. Sonra evlendiler. Gülten’le hâlâ görüşürüz.

KÖR MÜMKÜNCE ERKEKLER KANDIRIYORLAR!

◊ “Sperm bankasından çocuk düşündüm” dediniz mi hakikaten?

– Yahu o şöyle: Erkek kardeşim uzun yıllar Londra’da yaşadı. Baktı ki benden hayır yok, en sonunda dedi ki “Bak burada var bunlar, sana şöyle bir bilim adamından sperm alalım”… Bilim adamı olacak ki hırlı mı, hırsız mı bilelim. Aile içinde işin esprisi natürel… Bir de kıymetliymiş: 10 bin sterlin. Bende o para yok! (Gülüyor)

◊ Halkın sizi aseksüel bulduğunu da söylemişsiniz.

– Gerçek. Çok yanlışsız. Ben onların bacısıyım. Hiç kimse öteki türlü yaklaşmıyor.

◊ Biraz şikâyetçi üzere konuşuyorsunuz. “Arada da yaklaşsalar” der üzere.

– Artık bir yemekte arkadaşlarla falan, fotoğraf çektiriyoruz kalabalıkta… Elini atıyor omzuma mesela, “Yanlış anlama” diyor. Şayet hoşlanmışsam çabucak “Yanlış anlarım” diyorum. Bir çeşit birinci ileti. Elini atanlardan biri “Ben Alain Delon değilim, neyimi beğendin?” diye sordu. Dedim ki; “Ben de Brigitte Bardot değilim zaten”!

◊ Bir de yasak aşkınız var. Evli olduğunu bilmeden ilgi yaşamışsınız…

– Bilmeden. Daima o denli yapıyor kör olasıcalar. Kandırıyorlar. Meğerse adamın ikiz çocukları varmış. Ben de etrafa “İkiz çocuk istiyorum” diyorum saf saf. Onunla sahiden çok hoş günlerimiz oldu. Nişanlı üzere diyelim. Lakin çok çabuk öldü adamcağız. Trafik kazasında. 35 yaşında. Ben de 30’dum o vakit.

◊ CHP milletvekiliymiş…

– Evet. Ve biliyor musun, öldükten sonra karısı ve çocukları beni ziyarete geldi. Çok uygun beşerler. Bir kez gördüm. Demek o kadar uygunmuş ailesine karşı.

Z JENERASYONUNU DİJİTALLEŞMEYE BORÇLUYUM

◊ Times dergisi tarafından “Yaşayan Efsaneler” ortasına seçildiniz. Bu kadarını bekliyor muydunuz?

– Yok. Yurtdışında çok konserim olmuştu, hiç bilinmiyor değildim lakin asıl tanınma, 1986’da Peter Gabriel’in desteklediği, “Womad” isimli çok değerli bir şenliğe davet edilmemle oldu. Pasaportuma el konulmuştu. Ben gidemedim lakin müziğimi tekrar de şenlik albümüne koydular. Plak bütün dünya radyolarında çalınınca tanınmaya başladım. 

◊ Barcelona Primavera üzere şenliklerde çıkıyorsunuz. Burning Man’de müziğiniz çalıyor. “Yüzüklerin Efendisi”ndeki Elijah Wood bile hayranınız. Z jenerasyonu sizi yine keşfediyor…

– Bunu dijitalleşmeye borçluyum. Dünyanın bir ucundan “Şu anda diskoda sizi çalıyorlar” diye ileti geliyor. Bende en çok tesiri olan ise Polonya-Kraków konseri. 40 bin kişi var ve Türk yok. Elin Polonya’sında “Sel-da Sel-da” diye tezahürat ediyorlar. “Ben de bunlara bir güzellik yapayım” diye düşünüyorum içimden. Bitirdim ve ne dedim biliyor musun? “Thank you amigos!” (İngilizce “Teşekkürler” ve İspanyolca “Yoldaşlar”).  

◊ İnsan hiç Lehçe bir cümle etmez mi?

– Bilmiyordum ki o denli yapacaklarını. Bilsem ezberlerdim natürel iki-üç söz. Elijah da o denli. O çocuk DJ aslında. Benimle fotoğraf çektirmek istemiş, beklemiş. O hayran hayran bana bakıyor ben de bilmeden, kolumun altında su şişesiyle poz vermişim!

KÜÇÜK KAPİTALİST SELDA…

◊ Bayramları sever misiniz? En eski ne hatırlıyorsunuz bayrama dair?

– Sevmez miyim? En eski şunu hatırlıyorum: Şeker verene çok kızardık. Vilayetle para istiyorduk. N’apacaksak parayı? Herhalde yeniden şekerleme alacağız. E ne anladık? Çocuk aklı işte…

◊ Küçük kapitalist Selda! (Kahkaha atıyor) Üç kez mahpus yattınız. Hayatınızın en güç devri o muydu?

– Olabilir lakin çok da kıymetli değil. Alışılmış ki zorlukları var fakat oralara düştüğüm için pişman değilim. Bunu büyük punto yaz: Pişman değilim.

◊ Yaz gazeteci, yaz diyorsunuz…

– Mahpusa düşmek hayatın öteki bir yüzü. Güzel ki görmüşüm. Bana el bebek gül bebek sahip çıktı içerideki kızlar, koğuş arkadaşlarım. Ancak yargıçlar, savcılar mesleğe başlamadan evvel 1 ay tebdili kıyafet staj yapmalı orada. Bilsinler ne oluyor.

NARİN İÇİN AĞIT YAPTIK

◊ Sivas olayları için “Canımı Yakanlar Baktı Dumana”, Uğur Mumcu suikastı için “Uğurlar Olsun” üzere toplumsal travmalarla özdeş müzikleriniz var. Artık de Diyarbakır’da ailesi tarafından öldürülen Narin için bir ağıt yaptınız. Dinleyince insanın tüyleri diken diken oluyor. Ne vakit çıkacak?

– Yayınlamak için kimi prosedürleri bekliyoruz. Sedef Aygün isimli arkadaş getirdi şarkıyı bana. Yabancı bir beste. Kelamlar Ankaralı bir kıza, Leyla Özöksüz’e ilişkin. Ben de çok duygulandım. İnsanlara geçeceğini düşünüyorum. Kim duysa senin üzere şok geçiriyor.