Emre İdeoloji de kim?

Bilmiyorum kaçıncı sefer oldu lakin mevzu daima buraya geliyor. Araç kullanmak üzere teknik bilgi gerektiren durumlar dışında yemek yemek, su içmek, yürümek üzere doğal yapılan hareketler açısından körlere özel bir durum yok. Bunlar beden ve kas hafızasıyla yapılan hareketler, yani özel bir bilgiye gerek olmuyor. Fakat bizi çatal, bıçak, kaşık kullanırken görmek yeniden de kimilerini şaşırtıyor.

Teknik bilgi gerektiren hususlarsa bir köre diğer bir kör tarafından öğretilir ve tavsiyelerle geliştirilir, sonrasında kişi kendine nazaran standardını kişiselleştirir. Telefon ve bilgisayar nasıl görerek kullanılıyorsa görmeden de kullanılabiliyor. Telefon, bilgisayar demişken biliyorsunuz bunlar değerli aletler ve son sürümleri sizin için olduğu kadar bizim için de değerli. Fark etmişsinizdir, toplumsal medyada içerik hazırlayan birçok görmeyen insan var.

Artık yasalaştı

Son teknolojiye gereksinim duymamızın asıl nedeniyse bu aygıtları kullanabilmemizi sağlayan ekran okuyucularının daima gereksinimlerden ötürü geliştiriliyor olması. Uygulamalara yeni özellikler katıldıkça ekran okuyucu üretenler de buna nazaran güncelleme yapmak zorunda kalıyor. Bu da kullandığımız aygıtı yavaşlatıyor. Buradan bir duyuru yapayım: Sevgili uygulama geliştiricileri, en ufak bir güncelleme bile yapsanız, bunu yayımlamadan körlerin kullandığı ekran okuyucularında denemek zorundasınız. Zira güncellemeniz bizim ekran okuyuculara yabancı gelince bizi durduruyor. Bu artık maddeleşti, başınız kedere girmesin diye söylüyorum.

Yine bir gün toplu taşıma aracında bir okurumuzun hoş bir geri bildirimini okuyordum. Yol uzun ne de olsa, e-mail’lerime bakıyorum, okuyan, yorum yapan herkese teşekkür ediyorum… Birden elimden biri telefonumu çekti. Alışılmış refleks olarak bırakmadım telefonumu, “Ne oluyor ya, ne yapmaya çalışıyorsun” dedim. Karşımdakinin savunması şu formda: “Abi açamadın telefonu, ver ben açayım.” Güler misin, kızar mısın? Bir 10 saniye durdum, sustum. Lakin etraftan “Kardeşim adamın telefonuna dokunamazsın izinsiz” üzere birtakım sesler çıkınca “Bir dakika” deyip elimi kaldırdım. “Nereden anladın telefonumu açamadığımı” diye sordum. Zira biliyorum ki daha evvel bu türlü bir durumla karşılaşmamış. “Abi, telefonunun ekranı kapalı, açık değil” dedi. “Peki” dedim; “Açık olsa sence bana bir yararı var mı, bir düşün bakalım”. Sonra da uzun uzun anlattım teknik olarak telefonumu nasıl kullandığımı.

İşlemci yetişmiyor

 Tekrar mevzumuza dönersek; güncellemelerden ötürü elimizdeki aygıtların işlemcileri yetişmiyor ve bir mühlet sonra ekran okuyucu ve öbür donanımsal modüller çok yüklenmeden ötürü nasıl sizde donuyorsa bizde de
susuyor. Yani aygıtı yenilemek gerekiyor lakin bunun da maliyeti, engelli diye tabir etmek zorunda kaldığım toplum içindeki bireyleri düşünerek söylüyorum, çok fazla. Esasen iş bulmak sıkıntı, önyargı, bürokratik mahzurlar yüzünden birçoğumuz toplumsal yardıma muhtaçlık duyuyoruz ve bununla geçinmek zorunda kalıyoruz. Elbette bize ücretsiz telefon ve bilgisayar verin demiyorum. Tahminen sahiden muhtaçlığı olana ÖTV ve KDV’yi kaldırma konusunda, 5 yılda bir aygıtları yenilemede düzenleme yapılabilir.

Bir de bu ekran okuyucularda komik durumlar ortaya çıkıyor. Mesela Emre Fel isimli sanatkarımızı Emre İdeoloji diye okuyor. Geçen müzik üzerine sohbet ederken bir arkadaşımız “Emre İdeoloji diye bahsettiğiniz kişi şu mu” diyerek bize bir müziğini dinletti. Biz “Eveeet” deyince “Peki, bu soyismini komik olsun diye mi o denli söylüyorsunuz” diye sordu. Evvel bir sessizlik oldu. Biz “Hayır” deyince de “Bir yanlışlık var, anlayamadım” diye şaşırdı. Natürel bizim jetonlar kahkaha tufanıyla düştü. Bahar’ı da baharat diye okuyor. Yani görmeyen biri size Baharat Hanım derse şaşırmayın, büsbütün ekran okuyucunun azizliğinden… Âlâ pazarlar her sese…