Sarı kedi kaybolmama müsaade vermez

Güzel bir gün oldu, bütün toplantılar yeterli geçti. Takım olarak “Daha uygun neler yapabiliriz” diye de konuştuk. Kimsenin söyleyecek kelamı kalmadığı anlaşılınca “Hadi bakalım, olaysız dağılıyoruz” esprisiyle son noktayı koyduk. Ben de konuta hakikat yola çıktım.

Metrobüse bindim. Kulaklıksız reels ya da kısa görüntü izleyenleri dinleyerek seyahatime başladım. “Biraz sesini kısar mısınız” deyip münakaşa edecek gücüm olmadığı için kulaklığımı takıp kendi reels’lerimi dinleyerek gittim mahalleye. Bir elim cebimde, başka elim bastonumda yürümeye başladım. Bir de hafif müzik açtım. “İşte yeniden başardık oğlum” diye kendimle konuşurken yanıma yaklaşanı hiç fark etmedim. Biraz irkildim ve “Pardon, bana mı dediniz” dedim. Yanımdaki kişi “Evet, yanlış anlamazsanız bir şey soracağım” diye başladı ve  durdu. ‘Cevap bekliyor galiba’ diye düşünüp “Soracağınız soruya bağlı, duymadan nereden bileyim. Sorun bakalım” dedim.

Benimle konuşmaya daima bu türlü başlıyorlar, sebep bilmiyorum. Tipimden midir nedir? Sebep daima yanlış anlayan taraf ben oluyorum? Tahminen de siz yanlış soruyorsunuzdur. Görmemem söylediğinizi yanlış anlayacağım manasına gelmez. Kör birini incitme endişesinden, nezaketen bu türlü başlanıyor cümleye, anlıyorum. Ancak herkes cümleye “Yanlış anlamazsanız…” diye başlarsa bir yerden sonra “Hep yanlış mı anlıyorum” diyesim geliyor. “Kusuruma bakmazsanız” diyen de var. Natürel bizim yanımızda ‘bakmak, görmek’ üzere sözleri kullanmaktan çekinenler de oluyor.

Neyse yoldaki yabancının sorusuna gelelim… “Evinizi nasıl buluyorsunuz” dedi birden. Haydi bakalım, bunu ben de tam olarak bilmiyorum ki. Her gün öbür yollardan gidiyorum meskenime. Zira daima tıpkı yolu kullanamıyorum. Bir gün biri yolu kazıyor, diğer vakit inşaat arabası yahut çöp arabası önümü kesiyor. Daima tıpkı yere biriken yağmur suyu, kırık dökük kaldırım taşı, daha evvel çarptığım bir ağaç derken her gün bir şey oluyor diye anlattım. “Vallahi, Allah yardımcın olsun” dedi. “Allah zati yardım ediyor; iki kulak, bir de akıl vermiş” dedim ben de. “Sizi götüreyim” diye ekledi sonra. ‘Tamam da nerede oturduğumu biliyor musun? Nasıl güveneyim sana’ diye kendimce düşünürken “Abi istersen adresini Google’dan buluruz” diye önerdi. Derken bir miyavlama sesi geldi. “Hah, işte konutumu o sarı kedi biliyor” dedim.

Çünkü her akşam sokağa mama koyuyorum, o da beni bekliyor. Onun yardımıyla konutumu buluyorum. Daima bu saatlerde, meskene gitmediğim günlerde bile beni bekliyor. Hatta bir-iki gün yoksam üçüncü gün bana patileriyle hesabını soruyor. Çok ayakkabımı deldi bu sarı kedi. Lakin canı sağ olsun. Sıcak-soğuk demez, beni daima bekler. Yetişemezse de gelip cama vurur. Beni görüp giderse toktur; miyavlarsa açtır. Ben meskenimi bulamazsam, yanlış yöne dönersem sarı kedi kaybolmama müsaade vermez.

Annemin konutuna giderken bile beni bir müddet takip eder ve bir yerden sonra nereye yöneldiğimi anlayıp geri döner. İşte dostlar, tekrar tıpkı yerdeyiz. Umarım sizin de gününüz hoş geçer. Bir dostunuz gelip sizden mama ister. Her sese uygun pazarlar. Sana da sarı kedi…