‘Kendim unutulmaktan korkmadım, müziklerim unutulur mu diye çok korktum’

Bengü’yle yıllardır tanışıyoruz. Fakat yine söyleşi yapmak için uzun bir aradan sonra buluşuyoruz. Karşımda kendisinin de söylediği üzere mesleğine sarılmış çok güçlü bir bayan var. Karşılıklı koltuklara geçip bağdaş kuruyoruz. Yaşadıklarını, hissettiklerini, hislerini frenlemeden birinci kere anlatıyor. Adeta bir dertleşme üzere…

◊Görüşmeyeli hayatında çok şey değişti. Evlendin, anne oldun ve bir ayrılık yaşadın. Bu yaşadıklarından sonra ortaya nasıl bir Bengü çıktı?

Çok şey değişti. Hangimiz geçmiş yıllara, hatta bir evvelki yıla nazaran birebiriz ki! Vakit, yaşadıkları beşere çok şey katıyor. Şimdi karşında çok daha güçlü bir bayan var.

◊Peki, hayatında temel değişimlerin olduğu periyotta sen neler yaşadın?

Yalnız kaldığım da düştüğüm de oldu… Lakin hepsini kendi başıma atlattım. Araya pandemi de girdi. Bazen kim olduğumu, hatta hangi mesleği yaptığımı unuttum. Alkışı duymadığım günler oldu. ‘O vakitlere kadar getirdiğim Bengü, avcumun içinden kayıp gidiyor mu acaba’ dediğim günler yaşadım. ‘Bir daha üretemeyecek miyim? Star ışığını kaybediyor muyum acaba’ diye düşündüm.

◊Neler diyorsun!

Cesur cümleler kuruyorum lakin sahiden yıllardır olduğum üzereyim, içimdekileri saklayamıyorum. Bütün hepsi bir araya geldi lakin yere düştüğün, tökezlediğin periyotta hakikaten o acıyı yaşadıysan çok daha güçlü kalkıyorsun. Ben onu yaşadım. Yıllar evvel ‘Altın Çağ’ diye bir albüm yapmıştım. “Altın çağım” diyormuşum. Halbuki altın çağım o vakit değil, bu zamanmış. Hatta beni bekleyen pırlanta çağımmış. Kozayı yırtıp güçlü çıkma ve kendine dönme durumu vardır ya… İnsan aslında her yarayı kendi iyileştirebilirmiş, belirli bir yerden sonra öğreniyorsun, ben de öğrendim ve daha da güçlendim.

‘39 YAŞINDA ANNE OLDUM’

◊Seni zorlayan, bu hislere iten ve mesleğinden uzak durmana neden olan neydi? Evlilik mi, annelik psikolojisi mi, yoksa eski eşin çalışmanı istemedi mi?

Bizim hiçbir vakit bu türlü birbirimize iş hayatlarımızla ilgili pürüzlerimiz olmadı. Hatta evvelden bir kanı vardı; derlerdi ya “Evlendi, eşi sahneye çıkmasına mahzur oldu”. Ben zati buna müsaade vermezdim, kendisi de bunu bilerek benimle evlendi. Lakin natürel 39 yaşımda anne oldum. O vakte kadar verdiğin emeği 3-4 sene noktalı virgülle bekletip sanki tekrar çıkabilecek miyim durumu… Bir yandan da çok büyük bir sevda, çocuk, yuva kurmak… O ikisinin arasında debelendiğim devirler çok oldu. Müzikçi olmana gerek yok, benim üzere çalışan bayanların bir kısmının birebir şeyleri yaşadığını kestirim ediyorum.

◊Şarkıların daima hit’ti. Devler ligindeydin. Unutulur muyum diye korktun mu?

Kendim unutulmaktan korkmadım, müziklerim unutulur mu diye çok korktum. Zira öldükten sonra da yaşayacak tek şey ses rengim ve müziklerim. O kadar çok emek verdim ki! Ya o müzikler, albümler, hepsi boşa giderse… Bunları çok yaşadım. Hatta bir pazar günü sanırım ikinci çocuğuma hamileydim, meskende oturuyordum. Naim Abi (Dilmener), çok da severim, çok yeterli bir müzik eleştirmenidir, bunu da burada birinci sefer duyacak, hiç kırgın değilim, hiç kızmadım, fakat bir köşe yazısı yazmıştı; “Bengü ligden çekildi” diyordu. Ben tam bunları hissederken üstüne geldi. İki aylık hamileydim ve hislerimin en yoğun olduğu periyottu. Sonra dedim ki: Bengü bu seni kamçılayacak, bekle… Ancak alışılmış o sırada bir taraftan da kafan bebeklerinde, öbür bir yerdesin. Fakat bütün bunlar düzgün ki olmuş. Şimdi bunun keyfini çıkarıyorum.

◊Aynaya baktığında ne görüyorsun?

İyi ki diyorum yaşadığım her şeye… Düzgün ki yaşamışım diyorum. Güzel ki üretmişim, yeterli ki evlatlarım var. Yeterli ki daha da güçlü kalkmışım. Düzgün ki zorlanmışım. Uygun ki fedakârlık yapmışım. Kendimi çok daha fazla sevmeye başladım. Zira dediğim üzere artık çok daha güçlü, ne istediğini bilen, hatta eskisinden bile çok işine sarılan bir bayan var.

◊Şu andaki seni en düzgün hangi Bengü şarkısı anlatır?

“Söylemem ben acılarımı, tek başıma atlatırım”, yani ‘Saygımdan’.

◊‘Korkma kalbim’ dediğin oldu mu?

Çok oldu. Olmaz mı? “Korkma kalbim, geçer acısı”… Evet geçecek, geçiyor. Yarın sabah nasıl uyanacağım dediğin gün, yüce Allah sana o denli bir güç ve o denli bir hoşluk veriyor ki.

‘EVLİLİĞİ YÜRÜTEMEDİK’

◊Çocukların Zeynep 7, Selim 5 yaşında. İkisi de seninle mi yaşıyor?

Evet.

◊Babalarını görüyorlar mı?

Tabii, her vakit. Bizim o denli bir görüşme saatimiz, vaktimiz, günümüz de yoktur. Babaları aslında çocuklarla daha çok vakit geçirmek için bizimle tıpkı sitede oturuyor. Aramızda hiçbir vakit bir kısıtlamamız olmadı.

◊Siz o vakit aslında dost olarak ayrılmayı başaranlardan mısınız?

Kendi adıma konuşayım, severek ve çok âşık olarak evlenen bir çiftin “Hadi bakalım, sarıldık, öpüştük, dost olarak ayrılalım” demesi mümkün değil üzere geliyor. Dost olarak ayrılmak mutabakatlı boşanmaya denk geliyorsa, evet, mutabakatlı boşandık. Fakat biz çok o denli “Ah canım, haydi görüşürüz” diye ayrılmadık. Evliliği yürütemedik yani.

◊Ben de onu soracaktım, peri masalı üzere bir evlilikti. Akabinde çocuklar geldi. Hiç kimse boşanma haberini beklemezken birdenbire duyunca şaşırdı. Yani işin aslı anlaşamamak mıydı?

İşin aslı, kibarca anlaşamamak, bir de beklentilerin artık farklı olması. Mesela birçok insan boşanmadan bu mutsuzlukta birebir meskende yaşayabiliyor. Ve çocuklarla… Biz bir gün bile konutta sesimizi yükseltmedik, çocuklar bu türlü bir şey görmediler. Ve şu anda istedikleri vakit hem babalarıyla hem de benimle vakit geçiriyorlar. Ayrıldıktan sonra da çocuklarımıza düzgün birer ebeveyn olmaya çalışıyoruz. Tek emelimiz bu… Onların gelecekte keyifli ve huzurlu olmaları.

◊Annelik hayatında neleri değiştirdi?

Asla sabır edemem dediğin her şeyi alttan almaya başlıyorsun. 9 ay sabretmeyi öğreniyorsun çünkü… Evvel kendini değil, hayatın sana verdiği iki hediyeyi düşünüyorsun. Her şeyden evvel onlar geliyor. Bir de ışıkların altında değişik bir dünyan varken konutta seni bekleyen diğer önceliklerin var artık. Mesela bir yandan akşam ne yapayım da yiyelim ya da haftaya okullar açılıyor, defter kaplama, etiket seçme üzere eğlenceli heyecanlarımız da var. O dengeyi kurmak benim için çok kıymetliydi, başardım. Fakat tek sözle annelik benim için şu an öncelikle huzur.

‘AŞKA OLAN İNANCIM BİTEMEZ’

◊Yaşadığın evlilik ve ayrılık süreci aşka olan inancını etkiledi mi?

Hayır, aşka olan inancım bitemez… Hem ben aşk müzikleri söylüyorum, her vakit da aşka inanırım. Müziklerimde da yaşadığım ayrılıkları tıpkı
bir oyuncu üzere seslendirdim. Mesela sahnede bir gün ağladığımda aslında ben müziğin içindeki şahsa ağlıyordum.

◊Karşına âşık olacağın biri çıksa ne olur? Yoksa o kapı artık kapalı mı?

Bu mevzuyu kendi içimde çok düşündüm. Sebep biliyor musun? Ben kaderciyim sanırım. O kapıyı kendin kapatamazsın, o bir yazgı, baht.
Allah ne yazdıysa onu yaşarsın. Alışılmış artık bir de çocuklarım var. Çok büyük bir sorumluluk. Evvelce aslında çok dikkatli yaşardım
fakat şimdi daha da dikkatliyim.

◊ O vakit şu anda hayatında biri yok…

Yok. Şu ana kadar da hiç olmadı. Çocuklarım ve ben. Hayatımıza devam ediyoruz.

‘DOĞRU DUVAR YIKILMAZ’

◊Yeni şarkın ‘Dur Nereye’ piyasaya çıktı. Ne anlatıyor?

Gururlu bir aşkın öyküsü. Zira olağanda “Gitme” deriz. Burada “Hayırdır, nereye gidiyorsun” diyoruz. Ritmiyle, kelamlarıyla, her şeyiyle beni etkileyen, yeni neslin da çok seveceği tatta bir müzik. Mert Carim’in bestesi. Aslında çok dijital, ticari, acayip sükse beklediğimiz bir müzik değil. Ancak kendi adımlarımda 2026’da “Ne şık oldu” diyebileceğim, herkesin beğenerek dinlediği bir müzik oldu. Bu arada ben zati yalnızca tanınan olsun diye müzik yapmamaya da çalışıyorum.

◊Neden?

Eğer yalnızca tanınan olsun diye bir müzik yaparsam yıllardır tutturduğum o çizgiye ayıp ederim diye düşünüyorum. Herkesin tercihine hürmet duyuyorum fakat ben hiçbir vakit yalnızca TikTok’ta meşhur olsun diye bir müzik yapmak istemiyorum. Sanırım beşerler da bu yüzden daha çok sarılıyor. Evvelce de prodüktörlere, müzik beşerlerine “Bir gün bu müziklerin değeri bilinecek” derdim. O denli de oldu. Zira hakikaten yanlışsız duvar yıkılmaz. Hakikat müzik her vakit kitlesine ulaşır.

◊11 Eylül’de Paribu Vadi Açıkhava’da büyük bir konsere hazırlanıyorsun. Bizi neler bekliyor?

Biraz evvel konuştuğumuz bütün hisleri aslında o gece daima birlikte yaşayacağız. Dinleyicimle yıllarca dayanılmaz bir his alışverişinde bulundum. Bilet satışları da bunu gösteriyor. Tükenmek üzere, şükürler olsun.

◊Neler söyleyeceksin o gece?

40 şarkılık bir listemiz var, hepsi benim müziklerim olacak. Cebimde ne kadar müzik varsa hepsini söyleyeceğim. Hatta yeni müzik sürprizi de olabilir.

◊Muhteşem bir sahne hazırlıyormuşsun…

Evet, perde açıldığında müziklerle birlikte mükemmeller diyarına gideceğiz. 1,5 aydır hazırlanıyoruz. Maddi, manevi kalbimizi koyduğumuz bir şey. Zira İstanbul’da ne vakittir konserim olmadı. Tavanından yerine kadar her şeyin değiştiği özel bir sahne yapacağız. Konserden iki gün evvel sahneye teknik grup girecek. Acayip bir şey olacak. Sahnede müziklerin ruh haliyle değişen çok renkli bir bayan göreceksiniz. Üç kostümüm var. Bu arada şu çok değerli; bana inanan süper bir grupla çalışıyorum. En büyük gücüm, arkamdaki inanç dolu takım. Booking (sahne takvimi) süreçlerimi emanet ettiğim Paradise Production’ın kurucusu, menajer Esat Kaba bu işi severek, canla başla yapıyor. Birebir vakitte Beliz (Şen) yeğenim ve menajerim. Sahnedeki müzisyen arkadaşlarımla aslında 20 yıldır birlikteyiz. Evet, maliyeti yüksek bir sahne lakin her şeye kıymet. Unutulmaz bir gece olsun istiyoruz.

‘BANA YAKIŞMAYAN BİR ELBİSEYİ SADECE VOGUE’A KAPAK OLSUN DİYE GİYMEM’

◊26 yıldır müziğini yenilerken şeklini da bozmayan isimlerden oldun. Bunu sevenler de fakat arada eleştirenler de var. Ne dersin?

Bana yakışmayan bir elbiseyi yalnızca Vogue’a kapak olsun diye giymem. Varsın olmasın lakin ben kendime yakışanı giyeyim. Mesela çok yeterli bir müzik gelmiştir fakat benimle hiç alakası yoktur, ki geldi. “Bu bana olmaz” dediğim çok oldu. Fakat şunu da söyleyeyim; müziklerimde daima yeni sound’ları da kullanıyorum.

◊Şimdi müzik dünyasını nasıl buluyorsun?

Eskiden müzik dünyası vardı, şimdi dünyadaki herkes müzik yapıyor. Herkes yapay zekâ peşinde koşuyor. Geçenlerde “Artık yeter” diye isyan ettim. Zira meslekle alakası olmayan, notanın yanından geçmemiş, müzik söylememiş beşerler beste yolluyor. Sonra bakıyorum, Suno’yla (yapay zekâ platformu) yapmış. Söyleyen yapay zekâ, yazan yapay zekâ. Bir müzikler, nakaratlar geliyor, aklını kaçırırsın, çok uygun. Fakat yapay zekâ. Ben bunları dinleyicime nasıl geçiririm? O yüzden artık “Bana bir müzik dinletecekseniz gelin yanımda gitarla çalın” diyorum. Ve artık gitarla dinleyerek müzik satın alacağım.

◊Peki, müzik dünyasında en eleştirdiğin şey nedir?

Büyük laf edenler… İki senede iki şarkın tutmuş, bi’ yavaş. Zati sonra bakıyorsun yok oluyorlar.

◊10 sene evvelki müziklerin hâlâ dinlenirken günümüzde yeni müzikler kısa müddette unutuluyor. Sebep yeni isimlerin müzikleri o kadar kalıcı olmuyor?

Çünkü dijital bir dünyayla büyüyen, dijital dünyanın da çok tesirinde bir gençlik var artık. Bu bazen uygun ancak bazen de acı gerçek. Biz şiir kitabı okuyarak, Sezen (Aksu) dinleyerek büyüdük. Bizim üzere duyguyu yoğun yaşamıyorlar. Aslında en değerli şey his. O yüzden “Sepet sepet yumurta, sakın beni unutma” üzere müzikler çıkıyor. Mesela biz Kenanlarla (Doğulu) stüdyoya kapanıp, üç gün bir cümleyi değiştirmeye çalışıp bunun yerine ne koysak diye düşündüğümüz bir periyottan geliyoruz. Artık bu yüzden eskisi üzere müzikler çıkmıyor. Hayatın suratı, hayatın dijital temposu hatta bazen sanallığı müziklere da yansıyor.