Sebep kimse kimseyi umursamıyor?

Haberlerimizi Google’da Takip Edin

Gelişmelerden anında haberdar olun.

Google’da tercih edilen
kaynak olarak ekleyin

Tam dalmıştım sohbete, WhatsApp üzerinden yayın direktörümüz Aslı Çakır’la bu hafta gelen okur yorumları üzerinden bir sohbet açıldı ve akıcı gidiyordu. O sırada telefon çaldı. “Baba seni almaya geleceğim” dedi kızım. “Ben gelirim” dedim. “Yok baba, gelemezsin” dedi. “Neden yavrum, her gün geldiğim yol” dedim. “Yok baba, bekle, anlatırım gelince” dedi. “İyi” dedim, sohbetime döndüm. Bana gelen yorumları kopyalayıp atıyordum, karşılıklı bunlar üzerinden konuşuyorduk ve kapı çaldı. Hazırlanıp çıktık. Gideceğimiz yer azamî 100 metre. Köşeyi dönünce; kızım “Baba
hazır mısın, engelli bir yürüyüş yapacağız” dedi. Meskenin önündeki inşaat çığırından çıkmış. Yolu, kaldırımı geçmiş, artık bizim bahçeye kadar girmiş. Bizim dediğim annemin bahçeye. Yani meskene girmek için balerin olmanız gerekiyor.

Tam yaklaşırken kızım durdu, anlattı. Sonra da dedi ki:

“Baba sen bu yazma işini bırak bence. Sen yazdıkça daha da abartıyorlar. Yakında bizi çıkartıp kendileri oturacaklar burada.” Sonrasında “Sahi baba, kaç yıl oldu” diye devam etti bizim sohbet, balerin üzere bahçeden geçmeye çalışırken.

İçimden bir ümitsizlik kopmadı değil. Sebep kimse kimseyi umursamaz? İşini istediği üzere halleder… Müteahhit yolu, kaldırımı kapatmış, üstüne bizim bahçe, garaj, nereyi boş bulduysa gerecini doldurmuş. Umurunda bile değil. Buldum müteahhidi. “Bu yaptığın gerçek mu” dedim. “Değil abi” dedi. “Peki, sebep yapıyorsun” deyince karşılık vermedi. Diyor ki: “Abi burası bitsin, kaldıracağım.” Sadece güldüm. Yaptığının hata olduğunu bilip tekrar de hatasını savunan beşere
ne diyeyim! Demek ki herkes bilerek yapıyor dedim içimden. Genellemek güzel değildir ancak beyin otomatik genelliyor. Üzgünüm. Demek ki herkes bilinçsizlikten
ya da bilmediğinden değil, bile isteye yapıyor ve kendisi rahat olsun, geri kalan ne olursa olsun deyip yaşıyor.

Eve dönüp sohbetime devam ettim Aslı’yla. Bir okurumuz “Artık bir kitap bekliyorum sizden” diye bir yorum altmış. Ben de bunu paylaştım. “Kitap değil de bir saatlik şov yapmak istiyorum” dedim. “Güzel bir fikir, biraz da
içine mizah katarsan” dedi. “Kara mizah üzerinden bir bir şov daima hayalimdi. Bu yazıları bir araya toplayıp tek kişilik, tek perdelik interaktif bir anlatım haline getirmek istiyorum” dedim. Çok yürek verdi bana.

Bir de oynayalım…

“Tabii bu işin biraz da jest, mimik tarafı var. Bunların da çalışılması gerek” diye uzadı aramızdaki sohbet. Bir editör ve senarist eline gereksinimim olduğundan bahsettim, o da “E köşenden bir duyur bakalım” dedi. Yani tekliflere açığım. Benimle çalışmak isteyen olursa buradayım. Konuştuk olmadı, yazdık olmadı, bir de oynayalım. Tahminen düzelir
kaldırımlarımız.