Sebep geri gidiyoruz?

Saat 6.30. Yeni bir işgününe başlamadan kahve içip, haberlere bakıp biraz reels kaydıralım… “Camı da açayım, biraz taze hava gelsin” dedim. Bir de ne göreyim; dışarıda şiddetli yağmur var. Birazdan işe gideceğim bu yağmurda ve  bir plan yapmak gerekiyor. 

Aynı istikamete giden kızımla konuştum çabucak. “Yağmur çok yağıyor, güzel giyin” dedim. “Peki, sen nasıl gideceksin” dedi. “Aynı önlemleri alacağım” desem de “Yok, birlikte gidelim, sen de metroya gel” dedi. “Tamam” deyip sözleştik.

Biraz daha vaktim var, tahminen yağmur durur ümidiyle haberlere bakmaya devam ettim. Meskenden çıkmadan düşünürken şunlar geçti gözümün önünden: 14 yıldır tıpkı işyerinde çalışıyorum. İki yol alternatifi var ve ikisini de
tekraren kullandım. Bu yollarda daha usta bir halde gitmeyi ögrenmiş olmam gerekmiyor mu, sebep kızıma gereksinim duyuyorum diye başladı kafamdaki kıssa.

10 yıl geri gittiğimde yağmur, çamur, kar ya da ne olursa olsun, yalnız başıma bu meskenden metroya kadar olan yolun yarısından fazlasını inançlı, kalanını da inançsız olmak kaydıyla 15 dakikada yürüyordum. Aradan 10 yıl geçmiş. Artık bu yolu seçmediğimi fark ettim. Daima otobüs yolunu kullanıyorum 3 yıldır. Pekala, sebep? Metroyu seçtiğim günlerde kızımı arıyorum ve gidiş saatimi onunla denkleştiriyorum. Geriye sarıp düşününce yoldan yürümek zorunda kaldığımı fark ettim. Hayatta kalmaya programlanmış olan beyin bunu otomatik yapmış galiba. Yani işten dö-
nüşte otobüs saatine 40 dakika olsa bile geç çıkıp otobüsü tercih etmem de bundanmış.

Neden metroyu seçmiyorum? Zira 3-5 yıl evvel 15 dakikada yürüdüğüm yolu yürümeyi şimdi hayal bile edemiyorum. Fizikî olarak bunun 10 katını yürüyebilecek gücüm var fakat sebep seçmiyorum? Çünkü güvenlik artık yok. Son 10 yılda daima geri gitmişiz. Son 1 yıla bakınca kolay olan otobüs yolu da eskisinden daha güç halde. “Ne oluyor yaaa” diye isyan ettim. Biz sebep geri gidiyoruz? Her yerde farkındalık, empati vs. konuşuluyor halbuki.

Kendimce bununla ilgili birçok teşebbüste bulunuyorum. Burada olma nedenlerimden biri de bu. Birçok çalışmanın içinde bunları anlatıp gerilemiş olduğumu fark etmem çok üzücü oldu. Derken bildiri geldi “Baba çıktım” diye. “Geliyorum” diye cevapladım. Biraz kaba olacağım ancak demek ki hepimiz boş ya da boşa konuşuyoruz,  yazıyoruz.

Birden zil çaldı. “Kim o” dedim ayakkabımı giyerken. “Ben” diyor tanımadığım bir ses. Buna daima güldüm ömrüm boyunca. Sen kimsin acaba! Otomatiğe basmak yerine merdivenleri süratle çıkıp kapıyı açtım. Baktım kimse yok, yani ses yok. Nereye gitti o “Ben” diyen sanki? Merdivenleri süratle ve hiç baston kullanmadan çıkışım beni diğer bir farkındalığa götürdü. Allah’tan apartmanın içinde süratle hareket ediyorum, zira alt katta yalnızca ben oturuyorum ve yolumu tam erişilebilir halde ben tutuyorum. Bastonu açıp işe yanlışsız yola çıkıyorum. Fakat sokaklar erişilebilir olmaktan çok uzak…

Ya kızım olmasaydı? Burasını da siz kendinizi benim yerime koyup hayal edersiniz artık… Her sese uygun pazarlar.