‘Kendi zirvelerimize çıkarken yalnızlaşıyorsak o doruğun ne manası kalır ki?’

Macera tutkunu anneniz -siz 8 ve 12 yaşındayken- bir gün bir keşif seyahatine gidiyor ve bir daha dönmüyor… İki kardeş, babanızla birlikte kesimlere ayrılmış hayatınızı toparlamaya uğraş ederken bir yandan da kim olduğunuzu keşfetmeye çalışıyorsunuz… Annenizin müsaadeden gidip ‘zirve’nin peşinde bir ömür mü geçireceksiniz, büsbütün aksi seyrinde bir hayat mı süreceksiniz? Pekala, bu türlü bir durumda maceracı annenizi ‘savunmaktan’ vazgeçer misiniz? Farklı sevgi dilleri ve seçimleri olan iki kardeşi izliyoruz ‘Maceracı Annelerin Savunması Adına’da. İki kardeşi canlandıran Fatma Zehra Durgut (30) ve Sezer Arıçay’ın (34) birlikte sahneye koydukları birinci oyunları da değil üstelik…

◊ Theo ve Nancy’nin öyküsünün merkezinde annelerini kaybetmeleri var. Ancak oyun sadece yas üzerinden işlenmiyor…

Sezer Arıçay: Hayattan beklentilerimizi gerçekleştirdiğimizde, amaçlarımıza ulaştığımızda iddia ettiğimiz kadar büyük bir şey yaşamadığımızı fark ediyoruz. Sıkıntı aslında o yolculukmuş. O seyahat sırasında yaşadığın sorunlar, sıkıntılar, onların üstesinden gelebilmek ve o sırada yanında kimlerin olduğu… Kendi zirvelerimize çıkarken yalnızlaşıyorsak o tepenin ne manası kalır ki?

Fatma Zehra Durgut: Anneleri dünyaca ünlü bir dağcı ve oyun, dağ metaforu üzerinden hem bu yas sürecini hem de hayatın nasıl olağan akışında devam ettiğini işliyor. Bir ileri, bir geri… ‘Zirve’ denilen bir şey var ancak o da ne? Ne olduğunu bir türlü bilmiyoruz…

◊ Sizin için tepe ne mana söz ediyor?

Sezer Arıçay: Zirve arada uğranacak bir yer üzere… Hayatımda çok büyük, devasa muvaffakiyetler kazanmak yerine sevdiğim şeyi yapmaya devam edebilmek, bunu sevdiğim beşerlerle birlikte yapabilmek ve onlarla paylaşmak beni hayatımın sonuna kadar tatmin edebilir. Bir de sevdiğim beşerler çemberini ne kadar genişletebilirsem kendimi o kadar varlıklı ve başarılı hissediyorum.

Fatma Zehra Durgut: Benim  tepe olarak gördüğüm spesifik bir yer yok. Benim için asıl değerli olan, birkaç insanın yan yana gelerek ortak bir güç yaratması ve o enerjiyi canlı tutmak için emek vermesi. Birlikte yürümek, birbirimizin sesini duyarak ve birbirimize alan açarak üretmeye devam etmek benim için rastgele bir tepeye ulaşmaktan çok daha manalı. Grup olarak yeni bir oyun seçerken de bizi tepeye taşıyacak bir iş aramıyoruz. “Bu öykü bizi nasıl etkiliyor” diye soruyor, birlikte elimizden gelenin en düzgününü yapmaya çalışıyoruz. Bunu grubumuzun çalışma disiplininde de görüyorum. 2018’den beri Bahçe Galata takımıyla birlikte çalışıyorum. Yıllardır birlikte üretmek ve bunu sürdürebilmek benim için çok pahalı.

◊ Oyunun en kıymetli sıkıntılarından biri kardeşlik. Bu manada kıssanın şahsî olarak size seslendiği yerler var mı?

Sezer Arıçay: Bir erkek kardeşim var. Kardeşim bütün yaşantımı, bazen benim görebildiğimden bile daha uygun görebilen, kendimle ilgili her şeyi filtresiz biçimde konuşabildiğim ve her şeyi paylaşabileceğimi hissettiğim biri. Bu çok kuvvetli bir his. Oyunda da bu türlü bir kardeşlik hissiyle bütün öyküyü anlatmak ve tekrar yaşamak bana çok keyif veriyor.

Fatma Zehra Durgut: Biz altı kardeşiz. Ben en küçüğüyüm. Sezer’le sahnedeyken hakikaten kollandığımı hissediyorum. Bir yerde boşluğa düşebilirim ve dönüp Sezer’e bakarım; hayatta boşluğa düştüğümde dönüp ağabeyime ya da ablama bakacağım ya da onların bana bakacağı üzere. Bu çok inançlı hissettiren bir şey.

◊ Dağcı bir ebeveynin tırmanışta hayatını kaybettiğini anlatsak insanların büyük kısmının zihninde bir baba canlanır. Sebep ‘maceracı anne’ dediğimizde hâlâ sıradışı bir şeyden bahsediyormuşuz üzere geliyor?

Sezer Arıçay: Bir ebeveynin kaybı üzerinden içerik olarak çok büyük bir şey değişeceğini düşünmüyorum. Lakin karakterin bayan olmasının olağan ki bir tesiri var ve müellifimiz da bunun farkında. Bir erkek olsaydı nasıl bir tesir uyandırırdı bilmiyorum. Baba olsaydı tahminen de sorumluluğun yükleniş biçimi birebir olmazdı.

Fatma Zehra Durgut: Mevtten sonra geride kalanlar üzerine bir his yoğunluğu oluyor. İki çocuk kaldığı noktada, baba öldüğünde “En azından çocuklara anneleri bakacak” biçiminde bir vicdan rahatlatması olabilir. Lakin burada annenin maceracı olması fikri bir rahatsızlık hissi de yaratıyor. ‘Anneler maceracı olur mu ki’ üzere…

‘Oyun için eğitim aldık’

◊ Siz maceracı mısınız?

Sezer Arıçay: Periyot devir değişiyor. Birtakım dönemlerimde çok fütursuzca tehlikeli ya da ekstrem sporları denediğim, kendimi bir şeylerin içine attığım oldu. Ancak bilakis çok denetimci, etrafımdaki her şeyin şuurunda ve denetimimde olmasına çalıştığım devirler de oldu.

Fatma Zehra Durgut: Ben genel olarak hayatta sanatı ve oyunculuğu seçmiş biri olarak kendimi maceracı olarak tanımlıyorum. Bu yolu ben tercih ettim. Bunun içindeki yeterli ve berbat olan her şeye de hazırım. Bazen
çok güç olsa da…

◊ ‘Maceracı Annelerin Savunması Adına’da fizikî olarak da kondisyon isteyen bir dekor ve kurgu var… Bir spor geçmişiniz var mı?