‘Bizi izleyenlerin kalbine de dokunmuşuz’

Bir periyot çoğumuz için pazar günü demek, onlar demekti. Esprileri, birbirleriyle tatlı-sert atışmaları, sıcaklıkları… Bu bizim onlarla birinci buluşmamız. Yeni işleri ‘Şahane Pazar Sahnede’ için bir araya geliyoruz. Dondurulmuş gibiler; yıllar onları teğet geçmiş. Süheyl ve Behzat Uygur’la başlıyoruz sohbete…

◊ Uzun vakittir televizyonlarda, magazin gündeminde yoksunuz. Ve şimdi herkes geri döndüğünüzü konuşuyor…

Süheyl Uygur: Zaten yıllardır sahnedeyiz, daima buradaydık.

◊ ‘Şahane Pazar’ı tekrar hayata geçirmeye nasıl karar verdiniz?

Süheyl Uygur: Şunu bilhassa belirtelim; kimileri televizyon ekranında yapacağımızı zannetmişler. O denli bir şey yok.

Behzat Uygur: Sahnede olacak. Sonrasında YouTube’da yayımlanmasıyla ilgili planlarımız var.

◊ Peki, sebep şimdi?

Behzat Uygur: Seyircimiz ‘Şahane Pazar’ı çok özledi.

Süheyl Uygur: Hatta “Ananızı, babanızı seviyorsanız yine yapın” diyorlardı. Düşün!

Behzat Uygur: Yıllardan beri o denli tatlı bir linç yiyoruz ki, son
3-5 yıldır bu çoğaldı. “Vatanınızı, milletinizi seviyorsanız dönersiniz” diyenler çıktı. “Sizi kaçıralım mı” diyenler bile oldu.

◊ Baktınız hayatınız tehlikede…

Behzat Uygur: Tabii, canımız tehlikede… Sonra biri demiş ki: “Süheyl Abi’yi kaçıralım, Behzat Abi zati gelir.” Sonra öbürü demiş ki: “Abi sen keder etme, aslında sizi karıştırıyorlar. Sen diye Süheyl Abi’yi karıştırıp kaçırırlar!” Tiyatro üretimcileri ve organizatörler de yıllardır sahneye taşımak istiyorlardı. Biliyor musun, 25 sene olmuş ve biz o zamanlar bu programı yaparken birtakım şeylerin farkında da değildik.

◊ Bu kadar kült olacağının farkında değil miydiniz?

Behzat Uygur: Değildik. Mesela bir ileti geldi toplumsal medyadan. “Babam çok sert bir adamdı. Bir tek pazar günleri onunla sizin programınızı seyreder ve tek bağlantımızı orada kurardık, birlikte gülerdik. Babam merhum oldu ve sizi her gördüğümde babam aklıma geliyor” demişti. Biz aslında yalnızca bir program yapmamışız, bizi izleyenlerin, insanların kalbine de dokunmuşuz.

Süheyl Uygur: İzmir’de kanser tedavisi gören bir evladımız vardı. Bir sene sonra düzgünleştiğini öğrendik. Ailesi o süreçte ‘Şahane Pazar’ı izleyip çok moral bulduğunu anlattı.

◊ Bu iş, sahnede nasıl olacak?

Behzat Uygur: Tiyatro öğelerinden de yararlanan bir şov programı izleyeceksiniz. ‘Şahane Pazar’daki; balon, belediye çukuru, rodeo ve bardak oyunlarını sahneye taşıyacağız. ‘Şahane Pazar’ın görünmeyen, bilinmeyen, kuliste olan anları vardı. Onları anlatacağız. Olağan ünlü konuklarımız olacak.

Süheyl Uygur: Seyirciler arasından sahneye yarışmacılarımızı alacağız. Büyük sahnelerde oynayacağız ve çok yüksek bilet fiyatları ödenmeyecek.

◊ Neden bu işi yeniden televizyona yapmadınız?

Behzat Uygur: Şu anda televizyonlarda bu iş yapılabilir mi? Haberlerin ve tartışma programlarının dışında bir canlı yayın görmüyorum. Daima diziler var.

◊ ‘Şahane Pazar’ dışında yeni projeleriniz var mı?

Behzat Uygur: Nejat Uygur’un ‘Şeyini Şey Ettiğimin Şeyi’ oyununun 2027 versiyonunu hazırlıyoruz. ‘Süt Kardeşler’ devam ediyor. ‘Hey Gidi Günler’ isimli şovumuz de var, o da 8’inci yılına girecek.

‘DİZİLERDE BİR SAAT BİRBİRLERİNE BAKIYORLAR’

◊ “Ekranda daima diziler var” dediniz. Siz çocukluğunuzdan beri sahnede olan iki usta oyuncusunuz. Dizi de yapabilirdiniz. Neden dizilerde yoksunuz?

Behzat Uygur: Dizilerde birbirimize çok uzun bakıyoruz, ben bu kadar uzun bakamam diye düşünüyorum.

Süheyl Uygur: Kendi adıma söyleyeyim, bana bir dizi teklifi gelirse ne yaparım, kabul eder miyim filan diyorum, ayaklarım geri gidiyor. Ya biz bu türlü memnunuz; tiyatro, tiyatro…

Behzat Uygur: Bir de mizahını yaptığımız, hicvettiğimiz işin içinde olursak bu bir çelişki olur. Zira beşerler dizilerde bir saat birbirlerine bakıyor. Bir de bağıranlar, çağıranlar, diyorsun ki dünyanın sonu geldi. Sonraki sahnede bakıyorsun hepsi kol kola. Kan gövdeyi götürüyor, bu da beni çok rahatsız ediyor. Yoksa bize ‘Perihan Abla’, ‘Bizimkiler’ üzere bir aile, mahalle dizisi gelse sebep olmasın.

◊ “Tiyatrodan çok para kazanamazsın” derler, sizi yalnızca tiyatro yaparak yaşamak zorlamadı mı?

Behzat Uygur: “Tiyatrodan hayatınızı geçindiremezsiniz, para kazanamazsınız” lafına son derece karşıyım. Bunu söyleyen meslektaşlarımıza hiç katılmıyorum. Çok zordur; çok emek, tırmalamak ister. Lakin bir halde geçimini sağlarsın. Annem, babam bizi tiyatrodan kazandıkları parayla büyüttüler. Bize bir meslek emanet ettiler. Natürel, dizilerden daha çok kazanılır, bu tartışılmaz ancak yıllarca birçok meslektaşımız, ağabeylerimiz, ustalarımız tiyatro yapar, geçimini o denli sağlarlardı. Bizim de bu sene kendi tiyatromuzda 36’ncı yılımız ve devam ediyoruz.

◊ Bunca yıllık tecrübe sonrası bu meslekten nasıl bir ders çıkardınız?

Behzat Uygur: Afili bir şeyler düşündüm fakat yok (gülüyor). Tiyatronun bana verdiği en büyük ders, daha çok çalışmak.

Süheyl Uygur: Pes etmemek, yılmamak.

‘TAKİPÇİSİ ÇOK DİYE YETENEKLİ, İYİ OYUNCU OLAMAZ’

◊ Ekranda gördüğümüz, orada ünlü olan ya da Instagram takipçi sayısı çok genç bir isim, tiyatro oyununda başrol olabiliyor. “Yıllarca emek verdik, burası da bizim alanımız” falan dediğiniz oluyor mu?

Süheyl Uygur: Burası bizim alanımız diye bir şey düşünmedim. Fakat o takipçi sayısına nazaran bir oyuncu seçmek bana saçma geliyor. Mesela yolda yürürken biri sizi takip etse rahatsız olursunuz. Şimdi takipçi sayın az diye insanlar bozuluyor. Sosyal medyada 20 kişi seni takip etse seviniyorsun, sokakta baksa sinirlenirsin.

Behzat Uygur: Hiç bu açıdan düşünmemiştim. Olağan, hiçbir sanat dalı ya da hiçbir iş, kimsenin monopolünde değil. Ben buna gönül veriyorsam tiyatroda da oynarım. Sahneye de çıkarım. Gazinoya da çıkarım, müzik da söylerim. Ancak “Emek harcamadan çıkar bir oyunda oynarım nasıl olsa” diyorsan ya da para için bunu yaparsan orada büyük bir ıstırap var.

◊ Siz birini tanınan ya da takipçili diye tiyatronuza hiç almadınız mı?

Süheyl Uygur: Hiç o denli takipçi sayısına falan bakmadık.

Behzat Uygur: Biz yetenekli, düzgün, karakterli, tiyatroyu seven, ahlaklı olan beşerlerle çalışmayı tercih ederiz. Takip-
çisi çok diye bir insan yetenekli olamaz. Takipçisi çok diye düzgün oyuncu olamaz. Bu yanlışa dizilerde düşüyorlar. Alıyorlar, sonra o dizi iş yapmıyor.

◊ Eskiden kulise çiçekler falan gönderilirdi. Artık iltifatlar da tenkitler de toplumsal medyadan geliyor. Buna ne diyorsunuz?

Süheyl Uygur: Evet lakin hâlâ sahnede çiçek vermek çok değerli bir şeydir.

‘İŞLEYEN DEMİR PAS TUTMAZ’

◊ Genç erkek ve genç bayan oyuncuların estetik merakı hakkında ne düşünüyorsunuz?

Behzat Uygur: Çok değişmemek şartıyla olağan rahatsız olduğu bir şey varsa yaptırabilir ancak o çok değişenlerde oyunculuk açısından bir şeyler gidiyor işte.

◊ Peki, siz nasıl daima bu türlü dondurulmuş üzere aynısınız?

Süheyl Uygur: Çalışmak galiba nedeni. Tempo, hareket insanı canlı tutuyor.

Behzat Uygur: Biraz genetik de… Babam da böyleydi, annem de bu türlü. Bir de ben kendi adıma yediğime, içtiğime dikkat ediyorum. Mümkün olduğunca spor yapmaya çalışıyorum. Artık pilates üzere şeyler de yapıyoruz ancak sahnede esasen o denli bir ter atıyoruz ki o önemli bir spor oluyor. Çalışmak insanı genç tutuyor. İşleyen demir pas tutmaz.

◊ ‘Gençlik genetik’ dediniz. Sizce oyunculuk da genetik midir? 

Behzat Uygur: Genetik ancak herkese geçmeyebilir. Mesela bizim babamız çok düzgün bir ressamdı. Süheyl de çok uygun fotoğraf yapıyor. Benim de elim üzücü değil. Merhum Zeki Amcam vardı, Amerika’da dünya çapında bir beyin cerrahıydı, o da hoş fotoğraf yapardı. Şimdi demek ki bir genetiklik var. Bizim öbür kardeşimiz Kemal de hoş fotoğraf yapar. Fakat oyunculuk bir yandan da yetenek isteyen bir iş.

Süheyl Uygur: Tabii, genetik yanı vardır ancak isteme ve çalışmayla onu geliştirmek lazım. Mesela ailem beni asla zorlamadı, ’76 yılında birinci sahneye çıktığımda kendim istedim, severek çıktım. O gün bugün devam ediyorum.

‘HAYATI ISKALAMAMAK, ERTELEMEMEK LAZIM’

◊ Şimdilerde hayat sizin için nasıl?

Süheyl Uygur: Hayatımın en hoş dönemindeyim. Çocuklarım çok şükür büyüdüler. Oyunlardan sonra bütün günümü neredeyse konutumda geçiririm. Bol bol yürüyüş yaparım. Hiç mutsuz,  hiç şikâyetçi değilim.

Behzat Uygur: Bizim yaşlar artık orta yaş kabul ediliyor. Benim de evlatlarım büyüdüler. Biri Amerika’da hoş şeyler yapıyor, biri bizimle tıpkı sahneyi paylaşıyor. Her şey yolunda.