‘Bir numara olmak değil sanat yapmak istiyorum’

Karsu’yla İstanbul ziyareti sırasında buluşuyoruz. Bebeği ve eşi yanında değil. Fakat onlardan bahsederken gözlerinin içi gülüyor. “Artık beynimin yarısı çocuğumun” diyor. Bir yandan da vereceği konserlerin heyecanı içinde. Başlıyoruz sohbete.

◊ Son görüşmemizin üzerinden iki sene geçmiş; bu arada evlendin, anne oldun. Evlilikle başlayalım…Hayatında neleri değiştirdi?

Bir gün hiçbirimiz burada olmayacağız. Lakin bir yerde kâğıt üzerinde “Mike ve Karsu beraberdi” diye yazacak, bunu çok hoş buluyorum. Eşimle inanılmaz koşturuyoruz, hayat büyük bir telaş içinde geçiyor. Evlilik biraz hayatı da kutlamak üzereydi. Düğün günümüz sevgi doluydu. Fakat özel hayatımızda çok çok bir şey değişmedi.

◊ Nasıl tanıştınız?

Aslında ortaokulda tanıştık.

◊ Nasıl?

Ben evvelce yüzücüydüm, Hollanda’da sporla ilgilenenler için özel okullar vardı. O da profesyonel kayakçıydı. Okulda tanıştık. Sonra o yoluna gitti, ben yoluma gittim. Pandemi vakti yine karşılaştık.

◊ Her yer kapalıyken nasıl karşılaştınız?

Hollanda’da bir gün arkadaşım Yeşim bana geldi. Dünya cinsim falan da iptal olmuştu, çok üzgündüm. Hatırlıyorum, arkadaşıma yemekte çipura yapmıştım. O da bana nar getirmişti. Sonra o narı alıp ortadan kesti, “Bunu kapının önüne koy” dedi. Anlamadım. “Bir hafta içinde konutuna çok güzel biri girecek” dedi. “Saçmalama” dedim. Sonra ne olabilir diye düşündüm ve narı kapının önüne koydum. Bir hafta sonra aklıma Mike geldi, ‘Nasıl’ diye düşündüm. Pandemi vakti konuşmaya başladık, sonra buluştuk.

◊ Nereden geldi aklına yıllar sonra?

Hımm, ne bileyim. Şimdi çok özele gireceğiz lakin büyük bir toplumsal medyam olduğu için bana yazan birçok kişinin bildirilerini göremeyebiliyorum. O da geçen 18 yıl içinde birkaç sefer yazmış. Ben de görmemişim. Hatta beni takipten çıkmış. Fakat sonra bir araya geldik.

◊ Mike nasıl evlenme teklif etti?

Hatay’da, sarsıntıdan evvel evlenme teklif etti. Hatay çok hoş bir kent, çok otantik. Meskenlerin içerisinde bahçeleri ve üzüm bağları var. O bağlarda teklif etti. O sırada yanımızda çok eski bir radyo vardı ve açıktı, ‘Sen Benim Şarkılarımsın’ kesimi çalmaya başladı. O an eşime çeviri ettim. “Bizim bir müziğimiz olsun diyorduk, işte bizim müziğimiz bizi buldu” dedi.

◊ Eşin spor menajeri, onun ve senin hayatlarınız yoğun. Bu ilgiyi nasıl yürütüyorsunuz?

Evet, eşim futbolcu menajerliği yapıyordu. Pandemi dönemi işler biraz durunca yüksek lisans yapmaya başladı. Onun okulu biterken ben de hayatımda apayrı bir şeyler yapmak istemeye başladım. Birlikte İrlanda’ya gittik, bir mesken kiraladık. Ben Michelin yıldızlı bir restoranda staja başladım ve orada yemek kitabımı yazdım, o da tezini yazdı. Tezi futbol ve spor menajerliği üzerine olacaktı fakat müzik hakkında yazmayı istedi. Yavaş yavaş müziğe ilgisi de başlamıştı. Olağanda menajerim annem ve babam. Fakat sarsıntı vakti dört jenerasyon kaybettik. Ailem uzun mühlet Hatay’da durmalıydı. Benim şirketlerin ve işlerin yoğunluğu da vardı. Spor ve müzik işleri de birbirine benziyordu. Eşimle yavaş yavaş birlikte çalışmaya başladık. Annem-babam şimdi oğlumuza bakmayı çok seviyor. Şayet hayatımıza eskisi üzere devam etseydik, birbirimizi hiç görmeyecektik. Şimdi konserler için birlikte seyahat etmek çok hoş oluyor. İki gün evvel Almanya’daydık, ondan evvel Belçika, Amerika, Londra…

‘BLUES İSMİNİ EŞİM BULDU, BEN DE ÇOK BEĞENDİM’

◊ Bir müddet evvel de anne oldun. Bir oğlunuz var, 1,5 yaşında. İsmini Blues koymuşsunuz…

Evet, Türkiye’de çok haber oldu, ismine herkes şaşırmış.

◊ Nereden çıktı bu isim?

Blues müzikten geliyor. Beşerler “Neden üzgün bir müzik ismi koydun” dedi lakin blues hakikaten derinden
hissettiğim, çok sevdiğim müzik tipi. Eşim buldu bu ismi. Ben de çok beğendim, hatta gebe olduğum için hormonların da tesiriyle birinci duyduğumda ağladım. İkinci gün “Ne saçma, kim oğlunun ismini Blues koyar” dedik. Aradan iki hafta geçti, “Biz çok seviyoruz, sebep olmasın” diye fikir değiştirdik. Soyadı da Dönmez Schrama oldu. Zira Hollanda’da o yıl anne ve baba, çocuğa soyismini verebilir diye bir kanun çıktı ve tamam dedik.

◊ Bu isim diğerinde var mı sanki?

Justin Bieber’ın çocuğu Jack Blues…

◊ Anne olacağını birinci duyduğunda ne hissettin?

İnanılmaz bir his. Geriye baktığımda hayatımın bu kadar hoş değişeceğini bilseydim daha evvel anne olmak isteyebilirdim. Zira beşerler bebek güç, uyumuyorsun falan diyorlardı. Onları çok dinlerdim. Natürel kolay değil, geceleri uyanıyoruz, çabalıyoruz lakin hayatımız inanılmaz neşe, çiçek ve kelebeklerle doldu. Şimdi Blues’la yavaş yavaş bağlantı kuruyoruz, beni anlıyor. Eşimle birebir duyguyu paylaşmak da farklı bir his.

◊ Annelik neleri değiştiriyor?

Daha duygusal biri oldum. Anne ve babalarla daha çok empati kurabiliyorum. ‘Yemek yedi mi, uyudu mu’ daima aklımda. Güya beynim bir yarısı benim, öteki yarısı oğlumun. Sorumluluklarım arttı ancak bir yandan da inanılmaz sevinçliyim.

◊ Ona doğumdan bir gün evvel müzik yapmışsın sanırım…

Evet, bir akşam evvel piyanoyla besteledim.

◊ Nasıl oldu?

Doktorum “Risk almayalım, esasen sezaryenle doğum olacak, yanında müzik de getirebilirsin” dedi.  Bende ameliyat heyecanı yoktu lakin bir insan dünyaya gelecek ve birinci sefer müzik duyacak diye heyecan başladı. ‘Yanımda Beethoven mı, Bach mı yoksa Tarkan mı götürsem’ diye düşündüm. Sonra ‘Müzisyenim, ben niçin bir şey yapmıyorum’ dedim. ‘Bebeğim karnımda ne duydu’ diye düşündüm. Piyanoyla çok klasik konser vermiştim, bol bol klasik müzik dinledi. Ve benim kalp atışlarımı duydu. Ben de ultrasonlarda onun kalp atışlarını dinledim. Geçtim piyanonun başına, o kalp atışlarının ritmiyle bir beste yaptım. Eşim ve hekimim beğendi, o müzikle dünyaya geldi.

‘OKULDA ÇOCUKLAR BENİ SEVMİYORLARDI’

◊ Çocukluğundaki Karsu bugün seni görse ne kaygısı?

Elbiselere bayılırdı. Hayali oydu zati, prenses olmak. Keşke ona anlatabilseydim. Verdiğin kararlar, özünde kalmak doğruydu. Zira okulda çocuklar beni sevmiyorlardı.

◊ Sebep?

Klasik müzik dinlerdim, cool değildim… Müzik yapardım. Öğrenmeyi çok severdim. Özümde kaldım. Bu yüzden çok memnunum. Ona da ‘Aslında bu meslek çok enteresan bir meslek’ derdim. ‘Relaks ol, öteki birisi olmaya çalışma. Öbür birini rakip olarak görme.’ Benim tek bir rakibim var, o da dünkü kendim.

◊ Hiç popstar olayım demedin mi?

Hollanda’da evvelce radyolar çok değerliydi. “Bu müzik çok caz” deyip çalmak istemedikleri olurdu. Ben daima ‘devam edeceğim’ dedim. Ben bir numara olmak değil, sanat yapmak istiyorum. Beşerler sanat dinlemek istiyorlarsa “Konserlerime hoşgeldiniz” diyorum.

‘KENDİMİ AMSTERDAM’A VE KARSU KÖYÜ’NE AİT HİSSEDİYORUM’

◊ Yeni projelerin neler?

Kasım ayında Türkiye turnesi başlayacak. İzmir, Denizli, Konya, Ankara, Kayseri ve iki İstanbul konseri olacak.

◊ Konserde neler olacak?

Anne olunca şunu fark ettim; güya oğlum bir roman lakin şimdi hiçbir şey yazılmamış. Kim yazacak bu sözleri, cümleleri? Ben, eşim, ailemiz, arkadaşları, meslektaşları… Fakat en çok da kendisi yazacak. Sonra kendi hayatımı düşünüyorum. Ben Amsterdam’da doğdum, sonra piyanoyla karşılaştım. Ben piyanoyla tanışmasaydım burada sizinle oturamazdım mesela. Hayatın kararları çok enteresan. Birkaç ay evvel konutta daima söylediğim ‘Yemen Türküsü’nü çalıyordum. Annem büyük dedesinin Yemen’e gidip dönmediğini söyledi. Demek ki bu benim öykümün de içinde varmış. Bilmiyordum. Sonra köklerimi daha da araştırdım. Dedem Hollanda’ya göçmeye karar veriyor. Ben doğunca bana köklerimizle bağımızı unutmayalım diye köyümüzün ismi Karsu’yu vermişler. Fakat mukadderat mi derler bilmiyorum; ismim Karsu olduğu için orayla bağım hiç kesilmedi. Bu konserlerde hayatımı müziklerle hikâyeleştirmeye karar verdim. ‘Yemen Türküsü’yle başlayacağım, New York’a gittiğim ve çalıp konservatuvara alınmadığım şarkıyı söyleyeceğim. Oğluma yazdığım müzik olacak… Konserler Türkiye’den sonra Almanya, Londra ve İsviçre’de devam edecek.

◊ Hollanda’da doğup büyüdün ancak Türksün. Pekala, kendini daha çok nereye ilişkin hissediyorsun?

Ne Hollanda, ne Türkiye… Amsterdam ve Karsu Köyü’ne ilişkin hissediyorum. Mesela şu an seninle konuşurken Türkçem biraz bozuk, beni bir hafta köyde bırak, köy şivesine dönerim. Amsterdam da doğduğum, büyüdüğüm kent.

‘YEMEK KİTABIMIN BU KADAR SATMASI HOLLANDA’NIN TÜRKİYE’YE SEVGİSİYDİ’

◊ “6 Şubat sarsıntılarında dört jenerasyon kaybettik” dedin. Yaşadığın acıların müziklere yansıması oldu mu?

Acılar hâlâ büyük, ‘Neredesin Sen’ müziğini yaptım. Ama daha o kitabı açmadım, o denli diyeyim.

◊ Hatay’da zelzeleyle ilgili nasıl çalışmalar yaptın?

O dönem yemek kitabı yapmıştım. Birkaç hafta içinde 77 bin kitap sattık. Bir numara oldu. Olağanda romanlar liste başı olurken bir Türk yemek kitabının bir numara olmasına herkes şaşırdı. Bu nitekim Hollanda’nın Türkiye’ye sevgisiydi. İnanılmaz dayanak verdiler. Oradan kazandığımız parayla çekirdek ailem ve küçük bir grubumuzla çok hoş projeler yaptık. Müzikle birçok aileye dokunmak istedik. Serinyol’da bir müzik konutu kurduk. Bizim bir bütçemiz vardı. “O parayla enstrümanları mı alsak, yoksa parayı o bölgede öteki gereksinimlere mı kullansak” dedik. Instagram’da “Kullanmadığınız enstrümanlarınız varsa bize verin, bu proje için Türkiye’ye götüreceğiz” diye bir duyuru yaptım. Çok kişi yazdı; gitar, piyano, keman, trompet… Eşim ve ben bütün Amsterdam’ı tarayıp hepsini topladık. Hollanda ve Türkiye Büyükelçiliği bunları sondan geçirmemizi çok destekledi. Hepsini Hatay’a götürebildik. Müzik konutumuzu kurduk. Şu anda 2 bin öğrencimiz var. İkinci müzik meskenini de destekleyebiliyoruz. Hatay’da iki tane de dikiş nakış konutumuz var. Orada anneleri destekliyoruz. Akülü engelli otomobilleri alıp Hollanda’dan Türkiye’ye getirdik. Üç yıl boyunca birçok aileye maddi takviye de verdik. Onun dışında öğrencilere burs veriyoruz.