Bazen bir maçı yıldızlar kazanır, bazen bir kadro. Sırbistan karşısında kazanan, sözün tam manasıyla ekipti. Türkiye yarı finali 3-0 geçerken alanda birbirinin açığını kapatan değil, birbirinin gücünü büyüten altı oyuncu ve arkasında birebir oyuna inanan bir bütün vardı.
Vargas 18 sayıyla hamlenin ağır topuydu. Eda 12, Zehra 11 sayıyla file üstünü ortayı domine etti ancak bu maç sırf skor yapanların kıssası değildi. Hande ile İlkin servis-manşet-savunma sınırında ekibin yollarını temizledi; Gizem yere değmesine müsaade vermediği toplarla oyunun görünmeyen alanını büyüttü. Elif ise bütün bu modüllerin arasındaki trafiği yönetti.
İstatistik kâğıdında 11 blok, 6 ace yazıyor lakin kimi maçlarda sayılardan daha değerli bir şey vardır: İtimadın grubun içinde dolaşabilmesi. Bugün top kime gittiyse sorumluluk da oraya gitti. Uzun rallilerde sabır, savunmada inat, atakta yürek vardı.
Bir zincir en zayıf halkası kadar dayanıklıdır derler. Türkiye bugün bu kelamın zıddından bir karşılık verdi: Zincirin her halkası dayanıklı olduğunda yük kimsenin omzunda kalmaz. Şimdi tarihimizde dördüncü kez Avrupa Şampiyonası finalindeyiz. 2003 ve 2019’un gümüşlerinden, 2023’ün altınından geçip 2026’ya geldik. Bir maç kaldı. Final ve KUPA! Birtakım ekipler finale çıkar. Birtakım kadrolar ise finale, birbirini taşıyarak yürür. Bizleri her daim gururlandıran grubumuza minnettarız.
