Toplumsal medyaya harcayacak vaktim yok… Ben elimde kalemle doğdum!

* “Daha 17” Bodrum’da çekiliyor. Nasıl geçiyor orada günler?

– Güzel. Her ne kadar çok Bodrum’cu olmasam da keyifli. Ben Çeşme, Bodrum üzere tanınan tatil beldelerinde çok vakit geçiren biri değilim. Daha sakin ve tenha yerleri seviyorum ancak şimdiye kadar her şey yeterliydi.

* Dizi o kadar sevildi ki, reytinglerde dorukta yer alıyor. Sizce bunun sırrı nedir? Teklif geldiğinde sizi birinci cezbeden ne olmuştu?

– İki nedeni var açıkçası. Birincisi natürel ki öyküyü çok sevdim. Matematik aslında bilindik bir matematik ve çok yanlışsız yazılmış. Ve karakterin de öyküdeki yerini sevdim. İzlediğiniz üzere herkesin bir hastalığı var. Benim canlandırdığım Özlem ise dizide aklıselim ve olağan kalabilmiş birkaç karakterden biri. Çocuklara sahip çıkıyor. Güçlü bir duruşu var.

Ben güçlü bayanları seviyorum. Bu beni çok çekti. Münasebetiyle Özlem’i oynamak keyifli. İkinci olarak da bu kadar tutmasına hiç şaşırmadım. Zira 4-5 yıldır bu türlü çok genç, ergenlik çağına girmiş izleyiciyi alan bir iş yoktu. Görüşmeye gittiğimizde üretimcilere ve direktöre de söyledim “Çok hakikat vakitte, çok hakikat bir öyküyle giriyorsunuz” diye. Gençlerimiz pırıl pırıllar, çok hoş çocuklar, düzgün de duruşları var. Ben onların da önünün çok açık olduğunu düşünüyorum.

* Yıllar evvel “Pis Yedili” isimli gençlik dizisinde öğrenciydiniz, şimdi anne rolünde izliyoruz sizi… Nasıl bir his?

– Zaman ne çabuk geçiyor! Toplumsal medyada da beşerler benim “Pis Yedili” ve “Daha 17”deki görüntülerimi yan yana kullanıp paylaşmışlar, çok güldüm. Gerçekten vakit çabuk geçiyor fakat bu süreç boş geçmedi benim için. Ana akımda çok tanınan işlerde yer almasam da dijitalde ve son bir yıldır tiyatroda varım. Benim oyunculuk mesleğim çok faal geçiyor aslında. Ancak tanınan tarafta çok fazla yoktum. Şimdi tekrar o tarafa bir dönüş yapmış oldum.

* Popüler tarafı tercih mi etmediniz, yoksa hayat mı bu biçimde yön verdi?

– Çoğunlukla tercih etmedim. Bazen de denk gelmedi.

Fotoğraflar: Murat ŞAKA

ÖZGÜRLÜĞÜME DÜŞKÜNÜM BOHEM BİR HAYATIM VAR

* Tercih etmemenizdeki neden neydi?

– Ben hoş sanatlar mezunuyum. Salaş bir beşerim aslında. Yani daha çok üretmek ve el personelliği tarafındaydım. Son derece bohem bir hayatım vardı. Bir anda ünlü olmak hayatımı çok kısıtladı. Ben özgürlüğüne düşkün bir beşerim. Özgürce gezip istediğim üzere dünyanın her yerinde var olmak istiyorum. Çok göz önünde olunca dilediğiniz üzere var olamıyorsunuz her yerde. O sanırım beni biraz itmiş olabilir. Sonrasında dijital parladı. Televizyonlara aşikâr kalıplarda işler yapılıyor fakat dijital çok daha farklı, özgür bir oyun alanı. Gelen karakterler çok değişik. Mesela çıkmasını beklediğim iki tane çok acayip iş var şimdi. Kendimi aştığımı düşündüğüm, oyunculuğumda en düzgün olduğuma inandığım işler var. Orası beni çok heyecanlandırdı. Sahne natürel ki yeniden kalıplarımı kırdığım bir yer, onun adrenalini çok diğer. Hasebiyle biraz onları da yaşamakla meşguldüm bu esnada. Yani ekranda olmamam meskende oturduğum manasına gelmedi.

* “Daha 17”deki genç karakterleri sahiden o yaştaki oyuncular canlandırıyor. Fakat geçmişteki gençlik dizilerinde bu türlü değildi. Muvaffakiyetin sırrı biraz da buna mı bağlı sizce?

– Ben de “Pis Yedili”de oynarken 28 yaşındaydım. Düşünüyorum da, şimdiki gençler daha olgun ve görünür olmakla iç içe yaşıyorlar. O devir genç bir insanı alıp görünür kıldığınız vakit peşini bırakmamanız gerekiyordu. Şimdiki gençler için çok büyük bir kırılma olmuyor. Bizdeki başrol genç oyuncuların birden fazla aslında küçüklükten gelme. Set onların profesyonel alanı. Ben birçoğuna zati çocuk gözüyle bakamıyorum. Şu anki dünya tertibi daha farklı, o yüzden daha kolay.

* O neslin farklılığı bariz dikkat çekiyor, değil mi?

– Biz biraz daha tutuk bir nesilmişiz. Yeniler rahat. Onlardan öğreneceğimiz çok şey var. İzliyorum, gözlemliyorum ve çok hoşuma gidiyor. Hiçbir şeyi ispatlama gayretleri yok. Oldukları gibiler. Zorlamıyorlar hiçbir şeyi. Daha doğallar.

* Siz canlandırdığınız Özlem karakteri kadar güçlü müsünüz hayatta?

– Olduğum vakitler da var, olamadığım vakitler da. Sonuç olarak insanız. Kimse yalnızca güçlü yahut zayıf, yalnızca yeterli yahut berbat değil. Hepsini kapsıyoruz. Şurada çok bağdaşıyoruz Özlem’le; o da kendi dünyasını kurmuş ve orada üreterek devam etmeye çalışıyor. Ben de kurduğum daha ufak bir dünyada yaşamayı seçiyorum. Orada üreterek hayatımı devam ettirmeyi seçiyorum. O denli bir ortak yanımız var.

* Nasıl yorumlar alıyorsunuz?

– Çok sevdiler, zira gençler çok sevdi. Toplumsal çürümenin, fazlaca zenginleşmenin, sevgisizliğin ve daima rekabetin olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Bizim işimiz de bunu gösteriyor ancak yalnızca bunu göstermekle kalmıyor, altında yatan sevgisizliği, yanlış kurulmuş bağları, yanlış önceliklenmiş bedelleri de gösteriyor.

O yüzden çok sevdim. Hayatın gerçeklerini anlatıyoruz. Yalnızca gençler değil, Y nesli da toplumsal medyaya bağımlı olmuş. Birebir örüntüyü onlar da devam ettiriyor. Birçok jenerasyonun hastalığı bu. Ancak burada hoş olan şey, o hastalığın nasıl oluştuğunu dizide anbean izliyoruz. Bu dizideki genç çocuklar büyüklerinin gözlerinin içine bakıyorlar bir gram anlayış, bir gram sevgi görebilmek için. Özlem karakterinin sevilmesinin nedeni de o. Gençlerin aradıkları şeyi o küçük yuvada görmeleri.

SOSYAL MEDYAYA HARCAYACAK VAKTİM YOK 

* Popülarite korkunuz yok sanırım…

– Popüler olmak yönetilmesi gereken bir durum. Oraya kanalize olmanız, gücünüzü vermeniz lazım. Gündemde olabilmek büyük bir mesai. Benim ona harcayacak vaktim yok. Her sabah kalkıp saçımı, makyajımı, üstümü, başımı düşünmektense bir stant açmayı ve literatüre ismimi bırakmayı tercih ederim. Üçüncü sergimle bir arada üçüncü kitapçığım çıkmış olacak ve mesela şu beni ağlatıyor; Şırnak Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nden bana görüntü attılar. Fotoğraf kısmındaki gençler benim fotoğraflarımı de çıktı alıp duvara asmışlar ve benim fotoğraflarımın üzerinde felsefi konuşmalar yapıyorlarmış. İzlerken ağladım. Evet, hepimiz bir formda görülmek istiyoruz. Bunun birçok yolu var. Ben alışılmış ki ekranda olmayı çok seviyorum. Özlüyorum da. Fakat bazen olur, bazen olmaz. Ben hayatımın son devrinde geriye dönüp baktığımda ne bıraktığımı da sıkıntı edineceğim, bunu çok düzgün biliyorum.

BEN ELİMDE KALEMLE DOĞDUM 

* Dizi haricinde neler yapıyorsunuz?

– “Çok Önemli Bir Haber” isimli tiyatro oyunumuza Fatih’le (Al) bir arada ara verdik. Dönemi 20 oyunla kapattık. Seyirci de sağ olsun bayağı ilgi gösterdi. O benim birinci tiyatromdu. Çok keyif aldım. Bir de Fatih’in yazdığı bir şeyde oynamak çok keyifliydi. Şimdi bende üç iş var; fotoğraf, oyunculuk, bir de küratörlüğüm olacak yakında. Bir sanatkarın birinci ferdî standını hazırlayacağız. Ona çalışıyorum. Bir yandan da ocak ayında üçüncü ferdî standım açılacak, onun çalışmalarına başladım.

* Vaktinizin büyük kısmı fotoğraf sanatıyla geçiyor o vakit…

– Benim bütün hayatım atölyemde geçiyor.

* Resim, hayatınızda daha baskın o vakit…

– Ben elimde kalemle doğdum. Daima fotoğraf yapıyordum zati. O daima vardı, daima olacak. Orası benim için bir ömür. Ben hep üretebildiğim yerde oluyorum. Ya bu atölye oluyor, ya set oluyor, ya sahne oluyor. Bir performans gösterdiğim yer. Ya da onun dışında bir arada üretebileceğim beşerlerle vakit geçiriyorum. Üretim odaklı yaşıyorum.

* Sergi açma hissi nasıl?

– Böyle bir heyecan yok! Sergi televizyon projesi üzere değil, daha az bir kitleye hitap eden bir iş. Ona karşın dizlerimin bağı çözülüyor. Değişik bir heyecan. Tabiri caizse çırılçıplak kalıyorsun orada. Zira iç dünyanı açıyorsun. Hakikaten kendini, varlığını koyduğun yer oluyor. Farklı bir buluşma yani.

EN ÜRETKEN DÖNEMİMDEYİM 

* İnternette sizinle ilgili “Onu daha büyük işlerde görmeliydik, hak ettiği noktada değil” diyenler var. Buna katılıyor musunuz?

– Sevdikleri insanları bir grafikte görmek istiyorlar ancak hayat o denli akmıyor. Biraz da kısmet işi. Yani hakikat işlerle buluşmak lazım. Mesela “Aykut Enişte” benim için çok hoştu. Türkiye’de en çok izlenen sinemalardan biri oldu. “Pis Yedili” muhteşem bir periyottu. “Yeşil Deniz” Anadolu’da inanılmaz izlendi ve ben ne vakit yurdumuzda rastgele bir yere gitsem hâlâ “Zümrüt Öğretmenimiz güzel geldiniz” diye karşılanıyorum. Bahis medyada yer almaksa, haklılar. Her ürettiğimiz popülerlik getirmeyebilir fakat hem fotoğraf hem de oyunculukta hayatımın en üretken dönemindeyim.