‘Oyunculuğa olan tutkum kor üzere yanıyor’

Caner Cindoruk’la ‘Kurtuluş’un Berlin’de aldığı mükafattan kısa bir müddet sonra bir ortaya geliyoruz. Daima çok beyefendi ve kibar. Oyunculuk aşkıyla yanıp tutuşan, baş yoranlardan… Fizikî olarak yıllar geçtikçe onu aktör George Clooney’ye daha çok benzetiyorum. Bu ortada hakkında çıkan estetik olduğu argümanlarını da konuşuyoruz; “Aslı astarı yok” diyor, bence de gerçek söylüyor, Caner tıpkı Caner… Başlıyoruz muhabbete.

◊ Emin Alper’in yönettiği, senin de başrolünde olduğun ‘Kurtuluş’ Berlin Sinema Festivali’nde Büyük Heyet Gümüş Ayı mükafatını aldı, tebrikler…

Çok teşekkürler.

◊ Nasıldı şenlik süreci?

Orada dört gün geçirdim. 7-8 sinema mecmuasında hem sinemayla hem benimle ilgili çok hoş yazılar çıktı, performansıma dair övgüler aldım. En Yeterli Erkek Oyuncu kısmında da yarışıyordum, yurtdışında birinci kez bu kadar mükafata yaklaştım. Sinema en kıymetli ödüllerden birini aldı, ben de bu sinemada olduğum için çok gururluyum. Zira bu ülkemiz ismine da çok hoş bir muvaffakiyet. Mükafatlar açıklandığından beri dünyada Türk sineması konuşuluyor.

◊ “Dergiler performansımdan bahsetti” dedin. Yabancı medyada bir müddettir senin George Clooney’ye benzerliğinin konuşulduğuna dair haberler çıktı. Gerçek mu?

O aslında evvelce de konuşulan bir şeydi.

◊ Bu nasıl hissettiriyor?

Tanınmaya başladığım periyot, ‘Hanımın Çiftliği’ vakitleri Kadir İnanır’a benzetilirdim. Bir devir Fikret Hakan’a, bir periyot Yılmaz Güney’e benzetildim. George Clooney de ‘Kadın’ dizisi vakti aslında İspanya’da atılan bir manşetti. Ben de o devir kendimi benzetiyordum, hâlâ Latin ülkelerinde bu algı çok ve beni hiç rahatsız etmiyor. Zira roller için dönüşmeyi, değişmeyi çok seviyorum. Hatta bir casting (oyuncu seçimi) yöneticisi “Bukalemun üzeresin. Her gördüğümde başkasın, seni tanıyamıyorum” demişti.

◊ “Dönüşmeyi seviyorum” dedin, ‘Kurtuluş’ta da canlandırdığın Mesut karakterinin uzun sakalları var. Plastik makyaj mı kendi sakalların mı?

Yaklaşık iki ay hiç sakallarımı kesmedim ve doğal haliyle kullanmak istedik. Uzun sakal zordu ancak karaktere çok yakıştı. O içindeki hastalıklı ruh halini yansıttı.

‘Yeni bir sistem şart’

◊ Mesut’u ve öyküyü nasıl anlatırsın?

İki korucu köyün toprak gayreti. Tam da günümüzün en büyük sorunu; toprak çatışması. Topraklarını geri almaya gelen köylüleri nasıl başımızdan savarız? Topraklarımızı onlara nasıl vermeyiz? Mesut karakterinin kardeşi yeterli bir din adamı. Köyde insanlara dokunmaya, onlara yardımcı olmaya çalışan biri. Tam da burada Habil-Kabil öykümüz başlıyor. Birinci beşerden beri süregelen, iki kardeşin nasıl birbirine düşman olacakları ya da kötücül kardeşe güç geçtiğinde o gücü nasıl yıkıma götüreceği… Bir insanın ve bir köyün içindeki endişe nasıl büyür? Nasıl birebir anda şekillenir? Nasıl bütün köylüler tıpkı rüyayı görmeye başlar? Bir yerin kurtuluşu öteki yerin yıkımıyla mümkün olabilir ve bu da dünyanın en büyük sorunlarından biri. Çok üniversal ve aslında insanların bilinçaltlarının nasıl birbirini etkilediğine dair çarpıcı bir kıssa.

◊ Beşerler kötülük noktasına nasıl ve neden geliyor?

Kardeşin kardeşi kıskanması ya da gücün yanlış ellere teslim edilmesi… İşte Hitler’e güç teslim edildiğinde bir toplumu, toplumları nasıl yıkıma götürdüğünü gördük. Bizim öykümüz de gerçek bir öyküden esinlenmiş.

◊ Kötülük sana ne tabir ediyor?

Kötülük kendi çıkarlarını her şeyin üstünde tutmakla ilgili bir şey.

◊ İçinde berbat taraf var mı? Ve o tarafınla yüzleştin mi?

Bence her insanın içinde berbat taraf var. Her vakit yüzleşirim. Zira makûs insan “Ben kötüyüm” demez, güzel insan olma kıvılcımı kendi zaaflarını fark ettiğinde oluşur ve o yolda ilerleyebilirsin.

◊ Günümüzde neden âlâ insan olmak zorlaştı?

Dünyada sistem çöküyor. İnsanlık yeni bir sistem arayışı içinde. Dünyayı kirlettiğimiz, dünyayı yok ettiğimiz çok ayyuka çıktı, bütün devletler, bütün milletler bunun farkında. Yalnızca bu kapital sistemin yerine getirilebilecek yeni bir sistem aranıyor. Nasıl olur bilmiyorum lakin dünya kirlenmiş bir durumda. Bu 100 yıldır yavaş yavaş olan bir şey. Kendi nazarımca dünyaya yeni bir sistem koşul.

◊ Sence güzel biri olmayı becerebiliyor musun?

Çok çabalıyorum. Dünya bence çok ümitsiz bir yere dönüştü. Şu an beslendiğim ve beni ayakta tutan tek şey âlâ bir insan olabilmek, işimi en güzel formda yapabilmek.

◊ Mesut karakterine nasıl hazırlandın?

Emin Alper çok hoş bir prova sürecine aldı bizi. Bir ay adeta tiyatroya hazırlanır üzere her gün yaklaşık 6-8 saat, çok sıkı, bütün cümlelere çalıştık. Mardin ağzını, şivesini baz aldık, birtakım yerlerde Kürtçe konuşmalar vardı. En çok zorlandığım kısımlar bunlar oldu. Ancak çekime çıktığımızda her şeyi garanti altına almıştık, orada alternatifler denedik.

◊ Ödül merasimi sırasında rol arkadaşlarınla ortanda yeterli bir etkileşim vardı, onlarla ve Emin Alper’le çalışmak nasıldı?

Emin Alper’le provalar yapmamız aslında çok yararlıydı. Bilhassa oyuncular ortasında en avantajlı bendim. Zira Berkay’la (Ateş) ve Feyyaz’la (Duman) daha evvel üç sefer çalıştım. Ana kadroyu tanıyor olmamın avantajı oldu. Performans üstüne kurulu bir sinema, bunlar seyirciye Berlin’de çok yansıdı.

Sinema müellifimiz Uğur Vardan, Caner Cindoruk’un ‘Kurtuluş’ sinemasındaki performansı için “Karakterinin kötücüllüğünü,
ihtiraslarını, paranoyak hallerini, erkeklik bedelleriyle örtbas etmeye çalıştığı zayıflığını eksiksiz bir halde yansıtmış” diyor.

‘Hayatımı huzurlu olma üzerine kurdum’

◊ 45 yaşındasın. Hayatının nasıl bir periyodu?

Çok olgun bir dönemimde hissediyorum. 40’larda hayata onunla hengame etmeden, daha anlar bir yerden yaklaşmaya başlıyorsun.

◊ Şu anki Caner’den memnun musun?

Çok anlatmak istediğim öykü, oynamak istediğim rol var, bu hayallerim beni yaşama bağlıyor. Oyunculuğa olan tutkum hiç azalmadı, hâlâ kor üzere yanıyor. Lakin memnunluk… Bu nispi bir şey. Ben hayatımı memnun olmak üzerine kurmuş biri değilim.

◊ Ne üzerine kurdun?

Hayatımı huzurlu olma üzerine kurdum. Huzurlu olmak benim için keyifli olmaktan daha kıymetli. Zira memnunluk bazen aldatıcı bir şey. Mutsuzluk sanatçıyı tetikleyen de bir şey olabiliyor.

◊ Pekala, bu huzurun içinde aşk nerede?

Aşk büyülü bir kavram. Bazen âşık olma fikri bile insanı memnun eden, insanı besleyen bir durum.

◊ Şimdilerde âşık mısın?

Güzel bir birlikteliğim var.

◊ Oyuncu mu?

Yok, değil.

◊ Aşkı nasıl anlatırsın?

Aşk birebir vakitte hastalıklı da bir kavram. O yüzden net bir tarifi yok, senin için öbür, benim için diğerdir.

‘O işporta tezgâhında o kadar çok kıssa biriktirdik ki…’

◊ Sansasyonun, skandalın yok… Göründüğün kadar beyefendi misin?

Yani o denli görünüyorsam ne keyifli. Ben tasa bozukluğu yaşayan biriyim. İşimi yapayım, işim olmadığında da konutumda olayım. Hayat benim için bu kadar kolay.

◊ Hiç sonlanmaz misin?

İşini sevmeyen, gerçek yapmayan beşerlerle ilgili derdim var. O kadar da nahif değilim.

◊ Adanalısın. Maddi durumu kâfi olmayan bir ailede zorluklarla büyüyorsun. Sana hiçbir şey gümüş tepside sunulmamış…

Hayatta insanı en çok motive eden yaşadığı zorluklar. Dönüp baktığımda uygun ki babam (Zafer Doruk) işportacılık yapmış. Doğal biz yıllarca niçin hayat bu türlü dedik. Fakat o işporta tezgâhında o kadar çok kıssa biriktirdik ki. Babam aslında hikaye yazarıydı. Geçen sene Yoksul Baykurt Hikaye Ödülü’nü kazandı.

◊ Baban öykü yazmak için kendini odaya kapatırmış ve siz kızarmışsınız…

Evet, kitabı çıkacağı evrede, yaklaşık
altı ay işportaya ben gittim. Ne yaptığını da
o yaşlarda anlamıyordum. Artık anlıyorum, büyük bir uğraş. Bunları da makus ve olumsuz bir yerden anlatmıyorum. Aslında
hiçbir sorun, sorun yaşamayan insan, hayatın içindeki bir sorunu de okuyamaz.

◊ Adana Çukurova Üniversitesi İşletme mezunusun…

Evet, tiyatro kolunda kulüp lideriydim. Yedi oyun yönettim, yaklaşık 20 oyunda oynadım. 9’uncu yılımda mezun oldum. Yaşadıklarım hayatımın en özel vakitleriydi.

◊ O periyot bugünleri hayal eder miydin?

Hayallerim daima vardı, mesela şenlik sinemalarında olmayı çok seven bir oyuncuyum. Yaptığımız sinemaları dünyada bir karşılığı olsun diye yapıyoruz. Bu son sinemayla, bu türlü bir ödül alıp o kırmızı halıda yürüyor olmak yaptığınız her şeye değiyor.

◊ ‘Othello’ oyunun devam ediyor, diğer yeni projelerin var mı?

Mayıs ayında Moda Sahnesi’nde yeni bir oyun yapma fikrimiz var.

◊ Oyunculuk dışında tutkuların neler?

Müzik, müzik söylemek, gitar çalmak… Yazmayı seviyorum. Bir hikaye kitabım var. İkincisini düşünüyorum. Konutta 7/24 bir şeyler izlerim, Yeşilçam tutkum var, o sinemaları onlarca defa izlemişimdir. Akşamları da nitelikli yeni bir sinemaya bakarım.

‘Hiç estetik yaptırmadım’

◊ 30 yıldır oyunculuk yapıyorsun, 19 yıldır da şöhretsin. Sevdin mi şöhreti?

Ne kadar işinizi âlâ yapar, ne kadar başarılı olursanız şöhret de o kadar peşinden gelen bir durum. Ben utangaç biriydim. Şöhretle baş etmem biraz vakit aldı lakin çözdüm. Lakin soracak olursan benim için en hoş şey, işim bitip konuta gittiğimde hissettiğim. Yalnız kalmayı çok seviyorum.

◊ Toplumsal medyada estetik yaptırdığına dair çıkan savlar için ne diyorsun?

Bununla ilgili birinci kez konuşacağım. Evvelden gerek duymadım lakin haber çok büyüdü. Çok da canım sıkıldı zira aslı astarı yok. Hayatım boyunca  estetik yaptırmadım. Dişlerimi yaptıralı beş sene oldu, yeni yaptırdığım bir şey de değil.

◊ Botoks yaptırdığın söylendi…

Onu da açıklayayım. Bu sezonki dizimin birinci kısmında öykümüz flashback’ler (geriye dönüş) yapıyordu, orada kendi inisiyatifimle bir sakal boyası denedim, o da alerji yaptı ve yüzüm şişti. Bir ay şiş kaldı, yüzüm yara döktü. 2-3 kısım
o denli oynadım. Geçtiğinde de aslında dizi bitti. Hatta o proje için röportaj yapacakken o yüzden yapamamıştık.

‘Instagram’a bakıp cast yapanlara gözlerimle şahit oldum’

◊ 20 yıldır ekrana iş yapan biri olarak şu anda seni en rahatsız eden şey ne?

Eskiden daha nitelikli işler yapıyorduk. Artık yapılanlar yurtdışına satılmadığı an üretimci para kazanamıyor. Bu da işlerin niteliğine yansıyor. Mesela birinci işlerim ‘Yaprak Dökümü’, ‘Hanımın Çiftliği’ çok yeterli işlerdi. Çok yeterli komedilerimiz de vardı. Yurtdışına satılmadığı için onlardan da vazgeçmek zorunda kaldık. Ben biraz bu biçimde nitelik kaybı yaşadığımızı düşünüyorum.

◊ Oyuncular dünyasına dair tenkitlerin var mı?

Her periyodun gerçeklikleri değişebiliyor. Maalesef Instagram’a bakıp cast yapanlara (oyuncu takımı oluşturanlara) gözlerimle şahit oldum. Bunun değişip dönüşeceğine inanıyorum. Zira dönüp dolaşıp yeniden yeterli oyuncu talep edilen bir yere hakikat gidiyoruz. 3 milyon takipçi kimseyi âlâ oyuncu yapmıyor. Bir bakıyorsun 5 milyon takipçi ancak dizisi tutmuyor. Yani şuna dönüyoruz; yaptığımız âlâ öykü anlatmak ve kıssayı seyirciye inandırma işi. Seyirciyi salak yerine koymaktan vazgeçmemiz gerekiyor, seyirci her şeyin
farkında. Bakın, âlâ öykü bazen tanınan olmayan oyuncularla 10’lu reytingleri aşıyor.

◊ Yıllardır tiyatro yapıyorsun. Şimdilerde ekranda gördüğümüz isimleri sahnede de görüyoruz. “Oyunum var” demek bir itibar üzere duruyor. Buna bozuluyor musun?

Biri konservatuvardan mezun olmuş, 15 yıl hiç tiyatro yapmamış, ‘A dur, bu yıl tiyatro yapayım zira sahnenin tanınan bir algısı oluşmaya başladı’ diyor. Bunun nedeni AVM’lerin de işin içine girmesi, daha yapımlı tiyatroların yapılması. Bu biraz tiyatroyu cümbüş tarafına çekme etabıydı ve yanlışsız bulmuyorum. O yüzden de gidip oralarda yalnızca para kazanmak için tiyatro yapmıyorum. Ben esasen tiyatroyu para kazanmak için yapmıyorum. Zira tiyatro çok para kazanılası bir yer de değil. Bu ortada herkes her şeyi yapabilir. Bir model gelip oyunculuk yapıyorsa dizide oyunculuğa başlamış biri sonradan tiyatro da deneyebilir. Heves etmiş, yapsın. Ancak ben yanlışsız tiyatro yapma, tiyatroyu cümbüşe çekmeden, bir sanat yapıtı ismi altında yapma peşindeyim hâlâ.