‘Nasıl bir sanrıdır ki bu, bayanlar belirli bir yaştan sonra kenara çekilsin… Hayır, çekilmeyecek, çekilmesin de!’

Bir pazar sabahı müsaade gününde yeni işinin çekildiği oto tamircisinde buluşmak üzere sözleşiyoruz Nurgül Yeşilçay’la. “Christopher Nolan sinemasını satmak için bir kanalda yemek tanımı veriyorsa bu dünyada PR yapmak zorundasınız. Bizde en yanlış şey tanıtımı küçük görmek. İşte bu türlü röportaj vereceksek vereceğiz” diyor. Etraftaki motor yağlarına aldırmadan giyiniyor, poz veriyor. Her zamanki üzere çok hoş ve dobra. Kendimize birer çay koyup başlıyoruz sohbete…

◊ Bir mühlet evvel Kuşadası, Çınar Köyü’ne yerleştin…

Bir de adres vereyim istersen Hakan fakat orası değil…

◊ Yapay zekâ o denli diyor…

Demek yapay zekâya her vakit güvenmeyeceksin. Kuşadası da değil.

◊ O vakit bir köye yerleştin diyelim… Oraya gitme nedenin İstanbul’dan kaçış mıydı yoksa yeni bir başlangıç yapmak mıydı?

Aslında İstanbul’un kaos halini, bu kalabalığı, Boğaz’ı seviyorum. Ama bana batmaya başlayan yanı her şeyin ambalajlanmış bir halde sunulmasıydı.

◊ Nasıl yani?

Hiçbir şeyin artık özü yok. Her şey büyük büyük sunuluyor. Kimse, hatta yediklerin bile kendisi üzere değil. Mesela enginar yesen de patlıcan yesen de birebir tat… Artık beşerler da birebir tat. Ben biraz kaçtım üzere. Yani İstanbul’un bu yapaylığı beni çok yordu, o yapaylıktan en doğalına gideyim dedim.

◊ Bu kaçış sana nasıl geldi?

Çok güzel geldi. Çok kolay bir şey söyleyeceğim; renkleri bile tekrar sevmeye başladım. Renkli giyinmeyi artık seviyorum, tekrar renk düşünmeye başladım. İnanılmaz bir şey. İnsanın hobilerine vakit ayırması gerekiyormuş. Marangozluktan resme, istediğim her şeyi yapıyorum. Arkadaşların, eşin dostun geliyor. Sohbet, muhabbet… Sonra şunu da düşünüyorum; metropolde yaşamanın bence bedelleri var.

◊ Ne üzere?

Öyle kolay kolay herkes yaşayamaz kardeşim. Yeni açılan yerlere, tiyatroya, sanat fuarlarına gideceksin. Bunları konuşacaksın, şayet bunları konuşmuyorsan metropolde yaşamanın bir manası yok. Sen metropolde köy üzere yaşayamazsın. İstanbul’da da merkeze yakın yaşamak lazım. Bu Londra ya da New York için de bu türlü. O yüzden bunu yapabilen metropolde kalmalı.

◊ Hiç “Bu da ne artık, yapamayacağım” demedin mi?

Hiç demedim. Şimdi sette bir gün boşum oluyor, koştur koştur köye gidiyorum.

‘HER ŞEY DOĞALINDA…’

◊ Peki, orada vakit geçirirken kentte yaşayanlara baktığında ne görüyorsun?

Hâlâ çok yapay geliyor. Ezberlenmiş cümleler, doğalında akan bir durum yok. Ama orada her şey doğalında akıyor.

◊ Orada bir yandan sosyal medyaya sardın…

Aslında daha evvelce sarmıştım, oraya gidince daha da arttı. Sosyal medyaya bayılıyorum, bunu niçin kimse anlamıyor.

◊ Ambalajlardan rahatsız oluyorsun, insanların kendilerini en ambalajladıkları yer orası değil mi?

Benim hiç ambalajlamadığım tek yer de orası. Yıllardır magazin bir yerden çıkarken sokakta soru soruyor. Onu istediği üzere kesip biçip şekillendirebiliyor… Ama sosyal medya o denli bir şey değil ki.
Senin kendi televizyonun var, hiçbir aracı yok. Nasılsan o denli.
O yüzden Anthony Hopkins de orada göbek atıyor. Bayılıyorum.

◊ Normalde birçok oyuncu orada en güzel ve cool halleriyle pozlar paylaşıyor fakat sen kendinle dalga geçiyorsun, filtresizsin. O rahatlık hangi noktada geldi?

Ben her vakit kendimle dalga geçiyorum. 10-15 yıldır o rahatlık gelmişti lakin bunu gösterecek mecra bulamıyordum. Bir de genelde daima dram işler oynadım, ‘Ben bu türlü drama queen (drama kraliçesi) biri değilim’ diyemiyordum. Bu yanlarımı sosyal medyada gösterebildim.

◊ Traktör de kullanıyorsun, toprak da ekiyorsun. Hiç imajımı yerle bir mi ettim diye düşünmüyor musun?

Hayır, tek bir imaj olmak zorunda değil, bir sürü imaj var. Yani halkın sevdiği tek bir gerçek da yok. Biz sanıyoruz ki tek bir imaj var ve tek yanlışsız var.

‘ROL İÇİN GÜZEL AMA BEN BEYAZLARI BIRAKMAM, BOYATIRIM’

◊ Yeni projene gelelim… Nasıl bir karakter Ömür?

‘Ömür Usta’ dizimizin ismi.  Ömür bir bayan tamirci. Bayağı otomobil tamir ediyor, elinden aslında birçok tamir işi geliyor. Bazen insanın şımarıklık yapacak hali yoktur ya, depresyona bile giremezsin. Vaktin yoktur. Elâlem çatır çatır depresyona girer, panik atak olur. Sen olamazsın, lükstür bunlar. Bizim bayanımız için de bunlar lüks, o ekmek kaygısında. Tamirci dükkânı kocasından kalmış ve bunu yapmaktan öteki çıkışım yok demiş, öğrenmiş. Adam da onu kız kardeşiyle aldatmış. Ama işte bu kadar şey olurken aşkı unutmaması da öyküde var. Bu işi bayana, erkeğin bakış açısıyla değil, çok bayan bir yerden baktığı için seviyorum. Ve sonunda bir umut da var. Yani bayan bu durumdan çıkacak lakin en hoşu bir erkek sayesinde değil.

◊ Seni çeken de o mu oldu?

Evet, ben umut verme durumunu seviyorum. Yapım şirketinin Ay Yapım olması, direktörün Hilal Saral olması beni çekti. Hilal’le çalışmayı çok istiyordum. Senaryoyu da nitekim çok beğendim.

◊ ‘Saçlarım bozulmasın, en yeterli biçimde görüneyim’ diyen oyuncular varken, sen dizide yağlar içinde, saçlarında beyazlarla oynuyorsun. Bunu bilhassa mi istedin?

Evet. Hilal’le saçları beyaz bırakalım, sıfır makyaj olsun diye konuştuk. O vakte kadar makyajsız nasıl görüneceğimi, saçımın ne kadar beyazladığını bilmiyordum açıkçası. Daima saçlarımı boyamıştım.

◊ Ne kadar müddettir boyamıyorsun?

Sekiz aydır.

◊ Memnun musun bu halinden?

Değilim, rol için hoş ancak ben beyazları bırakır mıyım? Şimdi bırakmam, boyatırım.

◊ Gerçekten otomobil tamirini, aletleri falan öğrendin mi?

Gerçek usta bayanlarla ve erkeklerle görüşüp çalıştım. Şu an bir otomobil lastiğini tamir ederim. Mesela bir lastik değiştirme sahnesi vardı. ‘Krikoyu alır, stepneyi takar’ yazıyordu, “Ben yapamayacağım galiba” dedim. Ama kriko dediğin neymiş biliyor musun? Arabayı yukarı kaldırıyor, stepne de yedek lastik. Vidaları söküyorsun. Lastiği çıkarıyorsun, yeni lastik takıyorsun. Bu kadarmış. Ama o isimlerle çok güç görünüyor.

◊ Geçenlerde konutunun kapısını boyayıp seramik kapı kolu yaptığın bir görüntü paylaştın. Onları sahiden sen mi yapıyorsun, yoksa kurgu mu?

Kurgu falan yok, vallahi çarpılırsın. Şayet reenkarnasyon varsa kesin evvelki hayatımda boyacıydım.

◊ Birçok iş varken sebep sizinkini izleyelim?

Kadınların çok güzeline gideceğini düşünüyorum. Hilal çok gerçek bir dünya ortaya çıkardı. Karakterler değişik, hoş. Oyuncular, gençlerimiz çok yeterli.

‘BEN HÂLÂ İYİ OYNAMAK SATIYOR DİYORUM’

◊ Ambalajlamaktan bahsettik. Sence günümüzde oyunculuk mu yoksa düzgün ambalajlanmış bir imaj mı daha çok karşılık görüyor?

Ben bu noktada halka çok güveniyorum. Zira bizim halkımız dizileri yalayıp yuttu, çok profesyonel oldu, onlara o denli her şeyi yutturamazsın. Ve oyunculukla çok ilgileniyor, çok uygun biliyorlar. Bazen yalnızca oyunculuğa değil, bir karakterin öykünün içindeki durumuna bakıp yeterli bulurlarsa onu da
kabul ediyorlar. Bu onları daha da profesyonelleştiriyor.

◊ Yani hangisi daha çok satıyor, ambalajlanmak mı, yeterli oynamak mı?

Ben hâlâ uygun oynamak satıyor diyorum. Yalnızca çıkış için bir şeyleri ambalajlamak olabilir. Ama bak bir şey daha var…

◊ Nedir?

Bir iş için PR (halkla ilişkiler) yapılacak. Christopher Nolan sinemasını satmak için bir kanalda yemek tanımı veriyorsa bu dünyada PR yapmak zorundasınız. Bizde en yanlış şey PR’a vakit, bütçe ayırmamak. Tanıtımı küçük görmek. İşte bu türlü röportaj vereceksek vereceğiz.

◊ Çok gerçek. Peki, sen dala girdiğin vakitler ekranda herkesin hızı farklıydı…

Ay, estetik sorusu geliyor…

◊ Evet. Şimdi 20’lerindeki oyuncuların birçoklarının hızında birebir müdahale var…

Bu zati daima konuşulan bir şey, neden sosyal medya tesiri de olabilir… Ama sen asıl bizim yaşımızdaki erkeklerin kendini bu kadar salmasına ne diyorsun!

◊ Hem de 20’lerindeki bayan oyuncularla partner oluyorlar…

Hah! Asıl bahse gelelim Hakan!

◊ Ne diyorsun bu duruma?

Yani Al Pacino da saçlarını boyuyor ancak bizimkiler saçlarını ayakkabı boyasıyla falan boyayıp 35 üzere göründüklerini düşünüyorlar. Hatta espriler yapıyorlar. Ne yapıyorsunuz ya? Bilemedim. Sus!

◊ 40’ları geçince erkekler jön olarak anılırken bayanlar genelde anne rolü içine sıkıştırılıyor. Bununla ilgili eleştirin nedir?

Ben seyircinin bu türlü bir talebi olduğunu düşünmüyorum, reytingler de
ortada. Ben bunu biraz yapımcıların erkek olmasına bağlıyorum.

◊ Aralarında kankalık mı oluyor?

Yok. Onlar da çabucak hemen o yaşlarda, o denli bir senaryo geliyor; “Yapalım, niçin yapmıyoruz ki, olabilir bir şey” falan diyorlar herhalde. Benim ablam 52 yaşında evlendi. Kendi yaşında biriyle. Öteki ablam 50’den sonra evlendi. Bizim, bu yaş bayanının da aşk hayatının olabileceğini düşünmüyorlar. Mesela bizim dizide benim sevdiğim taraf o. Bayan ne kadar acılar da çekse tekrar de ondan hoşlanan birileri var, vardır yani. Bütün dünyada bu ismi ataerkillik olan şey; 50 yaşındaki bayan artık âşık olamaz ve bir ayağı çukurda hissi. Halbuki âşık oluyor, evleniyor. Nasıl bir sanrıdır ki bu, bayanlar aşikâr bir yaştan sonra kenara çekilsin… Hayır, çekilmeyecek, çekilmesin de!

‘HAYATTAKİ BÜTÜN GÖRGÜSÜZLÜKLERİ YAŞADIĞIM İÇİN ÇOK MUTLUYUM’

◊ Nurgül Yeşilçay olmak güç muydu?

Gençlikte zordu. İstanbul’da tek başınasın. Annem, babam erken yaşta öldü. Fevkalade bir inanç sorunum vardı, kime güveneceğimi bilmiyordum ve bayağı kurtlar sofrası. Daima yanlış bir şey yapmayayım deyip daima en yanlışı yapmak… Tekrar yapmak, tekrar yapmak. Çok yorucuydu.

◊ Yıllar geçtikçe kendinle ilgili en büyük keşfin ne oldu?

Eskiden galiba elâleme çok takıyordum.

◊ Şimdi takmıyor musun?

Takıyorum ancak oranları değişti. Evvelce elâlem ne der diye bir sürü şeyi yapamıyordum, şimdi düşünsem de artık hayatımı çok kısıtlamıyorum.

◊ Yakınlarının sende en değiştirmek istediği özellik nedir?

Benim hayatta süratli olma takıntım vardı. Bununla bayağı uğraştım, galiba düzeldi. Hatta şu anda artık süratli olanlara karşı bir rahatsızlığım var. Değiştiremedikleri şeyse; bir projeye falan başlarken herkesi konuttan kovuyorum.

◊ Nasıl yani?

Evet, tek başıma kalmam lazım. Bir işe hazırlanırken kurt adama dönüşüyorum. Dehşetli bir şey oluyor. Bir hafta falan sürüyor.

◊ Sosyal medyada bir röportajından söylediğin “‘Asmalı Konak’ sonrası bana bir para teklif ettiler ki” lafın çok karşıma çıkıyor. Ne yaptın o parayla, merak ediyorum. Dünyayı mı gezdin, mesken mi aldın?

Anlatıyorum, hiç merak etme. ‘Asmalı Konak’ vakti bir otomobil alamamıştım. Bu türlü küçük, tatlı bir otomobil istiyordum. O kadar bile param yoktu. Neyse, birinci parayı aldım. Hayattaki bütün görgüsüzlükleri yaşadığım için çok memnunum. Hiçbir görgüsüzlük kalmadı bu yaşıma. Bir galeriye gittim; “En kıymetli otomobiliniz hangisi” dedim.
İki araç gösterdi. Birini gösterip “Bunu alıyorum” dedim.  Ama para bitmedi, sonra gezdim, tozdum, yedim, içtim…

◊ Lüks takıntın var mıydı? Chanel’im, Rolex’im olsun üzere…

Eskiden vardı, marka seviyordum. Şimdi hiç sevmiyorum.

◊ Ne değişti?

Eskiden o denli var olmaya çalışıyordum bence. Kolumda bir lüks marka çanta falan olunca güya herkes beni ciddiye alacak üzere hissediyordum. Şimdi ciddiye almasalar da bana ne diye düşünüyorum. Şu an el emeğini daha önemsiyorum.

◊ Biraz da özel hayata gelirsek… Necati Kocabay’la münasebetiniz 10’uncu yılına yaklaşıyor. Herkesin sorduğu soruyu ben de sorayım; siz sebep evlenmiyorsunuz?

Çok kolay, Necati birinci sefer evlenecek, o yüzden düğün falan büyük bir şey istiyor. Ben istemiyorum. Düğüne harcayacak gücüm yok. Her vakit söylediğim üzere buradan arkadaşlarıma, eşime, dostuma tekrar söylüyorum. Siz düğünü tertip edin, ben iştirakçi olarak bulunacağım. Yoksa birbirimizi sevmiyormuşuz üzere bir durum yok. Onu çok seviyorum, bayılıyorum, hastasıyım…

◊ Oğlun Osman Nejat 21 yaşında, birlikte şahane görüntüler paylaşıyorsunuz. Çok hoş bir ilginiz var. Nasıl bir annesin?

Biraz mesafeliyim aslında. “Hele birtakım şeyleri bana hiç anlatma” derim. Yani benim bileceğim şeyler var, bilmeyeceğim şeyler var. 13 yaşından beri sanat eğitimi alıyor. O yüzden çok konuşacak şeyimiz var. Bir de ben yetiştirdiğim için tam kafama nazaran yetiştirdim. Biz harika dedikodu yapıyoruz.