‘Mesafe güzeldir, herkesi korur’

Damla Sönmez’le evliliğinden sonra birinci röportajımız. Daha evvel çok sefer buluştuk. Fizikî olarak hiç değişmiyor, daima hoş, daima o cam üzere gözleriyle sizi oturduğunuz yere çiviliyor. Oyununu anlatmak istiyor fakat benim aklım evliliğinde. Başlıyoruz sohbete…

◊ Temmuz ayında ansızın evlendiğini duyduk…

Tiyatro varken çabucak bununla mı başlayacaksın?

◊ Evet, tiyatroyu konuşuruz. Magazinde bir gün birdenbire evlendiğini duyduk. Neler oldu?

Aslında üç yıldır birlikteydik. Ben alakamı kapalı yaşadığım için şaşırmış olabilirsiniz. Evlilik de birlikteliğimizin başından beri konuştuğumuz bir şeydi. Fakat bir türlü vakit bulamıyorduk. Hatta komik bir kıssası var, anlatayım sana.

◊ Doğal…

Biz aslında geçen ocak ayında sıhhat raporlarını aldık. Evrakları hazırladık. Bir gün, günümüzü alır, nikâhımızı kıyarız dedik. O denli 30 kişilik bir şey de yapmayı düşünmüyorduk. Yurtdışında
baş başa imzayı atmaktı planımız. Sonra bir arkadaşımızla muhabbet ederken öğrendik ki o evrakların müddeti altı aymış.

◊ Eyvah! Şimdi boşa gidecek o evraklar…

Evet, işte boşa çıkmadan, bir ay içinde “Hadi evlenelim o zaman” dedik. Aslında meskende yapacaktık. Fakat ona haber verince başkasına vermemek olmuyor, derken sayı 30’lara çıkınca konutta olamadı. Lakin yeniden mesken üzere, minik bir yalıda evlendik. Çok sevdiklerimizle kutladık.

◊ Genelde meslektaşların bir düğünde iki-üç elbise değiştirirken sen ne yaptın?

Aslında benim de iki gelinliğim vardı. Küçücük düğüne iki gelinliği sığdırdım (gülüyor). Bir after party elbisem vardı.

◊ Eşin İlkay (Akıncı) Bey söylendiği üzere senin menajerin mi?

Hayır, değil. Menajeri dediler, işinsanı yazdılar…

◊ Kim pekala? Instagram’da biraz ‘stalk’ladım lakin bulamadım…

Sosyal medya kullanmıyor. Kendini çok pak tutmayı başarmış. Kendisi menajer aslında ancak benim menajerim değil, birlikte çalışmıyoruz.

◊ Siz nasıl tanıştınız?

Çok eski bir arkadaşım. Hayatın bir noktasında “Biz birbirimize çok uygun geliyoruz” dedik.

◊ Evlilik hayatında bir şeyleri değiştirdi mi?

Evlenince gayeler birleşiyor. O belirsizlik kalkıyor. Ortak hayatı nasıl kurgulayacaksın, ona bakmaya başlıyorsun.

◊ Şimdilerde kendini nasıl hissediyorsun?

Kendim için yepisyeni bir devir başlıyor üzere hissediyorum. Yıllar sonra tiyatroya dönmüş olmak çok tazelenmiş hissettirdi. Hoş projeler okuyorum. Önümde çok keyif alacağım, çok eğleneceğim bir şeyler var üzere geliyor.

‘INFLUENCER’LIK YAPAMAM, BENİM BAZEN KAPANMAM LAZIM’

◊ Oyunculuk ve sosyal medya arasındaki ilişki hakkında düşüncen ne? Nitekim çok takipçili biri tiyatroyu doldurur mu? Ya da güzel reytingler getirir mi?

Hayır. Örneklerini de görüyoruz. Ben Damla olarak kendimi göstermekte, tabir etmekte zorlandığım için bu mesleğe yöneldim. Öbür karakterler üzerinden kimi hisleri anlatmak, çıkarmak istedim. Sanatçılığın özünde de esasen bu var. Biri bunu boyalarla ve fırçalarla yapıyor, biri notalarla yapıyor.  Ben de vücudumu, sesimi, yüzümü kullanarak yapıyorum. Bir oyuncudan, influencer üzere sosyal medyada her anını paylaşmasını, içerik üretmesini beklemek, oyuncunun kendi ruhsal yapılanmasına alışılmamış üzere geliyor bana. Eleştirmek için söylemiyorum ancak bu mesleği “Ben çok ünlü olacağım” diye yapıyorsanız o başka natürel. Lakin amacın oyunculuksa, seni oyunculuk yapmaya iten itkiyle sosyal medyada muvaffakiyete ulaştıran itki büsbütün farklı şeylerdir.

◊ Hiç ‘Ben de her şeyimi paylaşmalıyım ‘noktasına gelmedin mi?

Hayır; keyfim yerindeyse, kendimi şapşal ve eğlenceli hissediyorsam story’lerim doluyor. Etrafımdakiler “Keyfin yerinde” diye yazıyorlar. Fakat bazen de hiçbir şey paylaşmak istemiyorum. O yüzden influencer’lık yapamam, benim bazen kapanmam lazım.

‘HER İŞİN KENDİ BEDELLERİ VAR’

◊ Seni tanımayan birinin sence seninle ilgili en yanlış kanısı nedir?

Soğuk ve uzaklıklı dediklerini duyuyorum. Ki bence aralık uygundur. Herkesi korur.

◊ Hayatında bir türlü değiştiremediğin bir huyun var mı?

Uyumayı çok seviyorum, dünyanın en hoş şeylerinden biri bence. Bir yandan da zıt bir şey fakat erken kalkıp sabah bir şeyler yazayım, bir şeyler okuyayım, işlerimi erkenden halledeyim istiyorum. O dengeyi kurmakla ilgili gayret halindeyim.

◊ Kendine yaptığın en acımasız eleştirin ne?

Yeterince yapmıyor olduğumu düşünmek. Mesela dijitale proje geliştiriyorum, oyun provasına giriyor çıkıyorum, şenlikte jürilik yapıyorum ancak geri dönüp bakınca kendimi dünyanın en tembel insanı üzere hissediyorum. Birileri bana “Sen geçen hafta şunu yaptın, bunu yaptın, şuradaydın” dediğinde fakat fark ediyorum.

◊ Bu mesleğin senin için görünmeyen bedelleri nelerdi?

Her işin kendi bedelleri var. Şimdi geri dönüp baktığımda çok yoğun çalıştığım vakitler sevdiğim insanların birden fazla özel gününü kaçırdım, olmak istediğim yerlerde birçok vakit olamadım. Vakit ilerledikçe insan bu tip şeylerin değerini daha çok anlıyor galiba.

◊ Bir karakteri çıkarırken psikolojinin etkilendiği, dağıldığı olmadı mı hiç?

Tabii, psikolojimin dağıldığı durumlar oldu; bilhassa mesleğin başlarında. Zira kendi materyalim, savunma sistemlerim yoktu. Hislerle ilgili bir şey yapıyoruz. Bazen o karakterle ilgili araştırdığınız şey sizdeki apayrı bir yeri tetikleyebiliyor. Lakin mesleği sürdürülebilir kılabilmek için de vakitle bununla uğraş etmenin yollarını geliştiriyorsunuz.

‘KENDİME SÖYLEDİĞİM EN BÜYÜK YALAN…’

◊ Gelelim yeni oyununa… ‘Her Şey Biraz Yalan’ 28 Ekim’de perde açıyor. Ne anlatıyor oyun?

Bir oyuncu olan Atakan, oyun müellifi Edip’i görüşmeye çağırıyor. Edip’in yapmak istediği bir filmi var. Birinci görüşmelerinde aslında Atakan’ın niyetinin Edip’in sinemasında oynamak ya da o filmi konuşmak değil, yıkılmak üzere olan evliliğini kurtarmak olduğunu fark ediyoruz. Atakan, Edip’ten karısıyla birlikte oynayacakları bir oyun yazmasını istiyor, “Ben onu provalarda tekrar kendime âşık ederim” diyor. Bayan da bu görüşmeye geliyor ve kıssa başlıyor.

◊ Peki, senin hayatında her şey ne kadar palavra, ne kadar yanlışsız?

Benim hayatımda her şey fazla hakikat. Hatta arkadaşlarım “Bazı şeylerde hiç politik olamıyorsun” diyor, ben biraz açık sözlüyüm.  Bana da o denli olunmasını istiyorum.

◊ Hayatının en büyük palavrası neydi?

Kendime söylediğim en büyük palavra, 20 yaşlarındayken, hiç kimsenin benimle ilgili ne düşündüğü umurumda değil demekti. Sanırım incinmemek için her şeyi ittiriyormuşum. Sonra hayatınızda bir an geliyor ve etrafınızdaki insanları dinlemek durumunda oluyorsunuz. O noktada şunu fark ettim; aslında söylenenleri fazla önemsiyormuşum. Sağlıklı halde işime yarayacakları alıp bana ziyan verenleri dışarıda bırakabilmek için evvel etrafımdakilerin niyetlerinden çok etkilendiğimi kabul etmem gerekiyormuş.

◊ Artık bunları takmamayı öğrendin mi?

Çinlilerin bir bedduası vardır, “Tuhaf vakitlere doğasın” derlermiş. Güya diğer bir kozmosta o bedduayı aldık ve buraya geldik üzere hissediyorum. Bu türlü hissetmemin nedeni sosyal medya. Nitekim orayı anlayamıyorum. Tuhaf bir formda uzaktan gördüğünü aşağıya çekmek, orada sevecek bir şey değil de eleştirecek bir şey bulmakla ilgili hobileri var insanların. O beşerler kim, onu da bilmiyorum. Zira yalnızca bir yorum görüyorsunuz. O yüzden etraftan etkilenmemek güç. Lakin işte, kendimce sosyal medyayı biraz daha az kullanmaya çalışıyorum. Bir de ‘keşfet’ kısmı var ya. Orası bazen çok toksik bir alana dönüşüyor. O denli olunca çabucak seramik görüntüleri yapan, ahşap kesen, mobilya yapan birilerinin hesaplarında dolaşıyorum. Algoritmayla oynamaya çalışıyorum.

‘ŞU AN SINIRLAR İÇ İÇE GEÇMİŞ DURUMDA’

◊ Bir karakter oynarken hiç kendindeki korkutucu  bir tarafla yüzleştin mi?

‘Sibel’ sinemasında karakter konuşamayan, ıslık lisanıyla bağlantı kuran, köy tarafından da dışlanmış biriydi. Çok sonra terapide, ilkokul yıllarımda okulda uğradığım zorbalıklar ve dışlanmalarla ilgili farklı bir yeri tetiklemiş olduğunu fark ettim.
Ancak bir yerden ‘Sibel’de girdiğim derinliklere girmeseydim tahminen bunlar benim hayatımda ileride öteki bir yerden patlayacaktı.
O yüzden “iyi ki” diyorum. Bu nedenle karakterlerin güzelleştiren bir tarafı da olduğunu düşünüyorum.

◊ Neden okulda zorbalık yaşadın?

Babam yurtdışında, annem de burada çalışıyordu. Daima taşınıp semt değiştiriyorduk. O yaş çocukları da çok acımasız olabiliyor. Her yeni okulda da  hemen arkadaşın olmuyor, birisi zorbalanacaksa o sen oluyorsun. Minnacık şeyler de o küçük yaşta büyük izler bırakabiliyor.

◊ Bunca vakit oyunculuk yapıp mesleğinde hâlâ en alışamadığın şey ne?

Uzun saatler setteyseniz, çok uzun müddet o karakterin içinde kalıyorsunuz. Sonra bir deşarj vakti gerekiyor. Fakat tam olarak olmuyor. O vakit karakterin birikmiş yüklerini de taşımaya başladığınız oluyor.

◊ Çok hoş bir bayansın. Sen de şenliklerde, davetlerde markalar için çok argümanlı pozlar verebilirsin. Ancak güya biraz bundan uzak üzeresin. Bu senin tercihin miydi?

Ben bu mesleği yapmaya karar verdiğimde sosyal medya falan yoktu. İki tip oyuncu vardı. Bir tarafta Nevra Serezli, Yıldız Kenter üzere televizyona da iş yapsa aslında tiyatrocu olan ustalar. Bir de televizyona iş yapan modeller; daha fizikî tarafı ön planda olan… Ben fizik itibariyle o tarafta olmayacağım için daima diyordum ki, “Reklam çekmem, ben yalnızca oynadığım karakterle ekrana çıkarım” falan. Bağımsız sinemalar de yaptım, daha kapalı da yaşadım. Lakin şu an hudutlar iç içe geçmiş durumda. Mesela Cannes Film Festivali’nin bile bir moda, bir de sinema tarafı var. Şunu da görüyoruz, moda tarafındaki büyük sponsorlar sinemalara de katkı sağlayabildikleri için sinemacılar da oradaki figürleri tercih edebiliyor. Vakitle beşerler da değişiyor…  Ben de şıkır şıkır topuklularımı giyeyim, makyajımı yapayım üzere şeyleri geç sevmeye başladım. Şenlik vesaire olduğunda ben de gidiyorum, giyiniyorum. Ancak dediğim üzere bunlara geç başladım zira daima mesleğim olan oyunculuğu yaptım.

‘BİR ŞEHİR HAFIZASI İŞİ’

◊ Bu dönem ekrana niçin iş yapmadın, tiyatroyu seçtin?

Senaryolar okudum, okuyorum lakin aslında bu sırada dijitale işler yaptım, tiyatro oldu, çok kalbimi çarptıran bir öykü olmadı. Tiyatro yapmayalı da yedi sene olmuş. Okuldan mezun olduktan sonra her sene tiyatro yapacağım diye kendime kelam vermiştim. 2019’a kadar bunu tuttum. Sonra şenlikler, diziler olunca yapamadım. Yerli bir müellifle çalışmak da çok istiyordum. ‘Taxim Hold’em’in muharriri Michael Önder bu oyunu getirince içinde olmak istedim. Bir de İstanbul Tiyatro Festivali için bir oyunumuz var. Çok eski arkadaşım Murat Mahmut Yazıcıoğlu aradı, “İKSV’nin her sene tiyatro şenliğine yaptığı ‘İstanbul Mon Amour’ diye bir kısım var. Oyuncular tek kişilik kısa kıssalar oynuyor. ‘Deniz’e Doğru’ diye bir metin var” dedi. O da 21-22 Kasım’da şenlikte oynayacak. Şenlikten sonra da devam etmek istiyoruz.

◊ O ne anlatıyor?

Bir kent hafızası işi. Kadıköy’ün nasıl ve ne kadar değiştiğiyle ilgili dizi müellifi bir bayanın dertlenmesi.

◊ Senin kent hafızanda en çok yer kaplayan semt neresi?

Kadıköy doğumluyum. Bahariye’de doğdum, çocukluğumda Moda’da yaşadık. Kalamış ve Fenerbahçe taraflarında büyüdüm. Benim için de oralar… Lakin mesela 2006 üzereydi, Fransa’daki okuldan döndüğümde her şey değişmişti. Kentsel dönüşüm o yıllar başlamıştı. Şimdi de bulunduğum sokakta mesela iki kâgir apartman var, hâlâ yıkılmamış, yapılmamış.
Onlara bakıp sokağın geri kalanının eski halini hayal etmeye çalışıyorum. Çok değişti her şey.