Meriç Keskin’in abi hasreti: Mezarının yanını kendime ayırdım…

İşte o paylaşım:

“Zamanın içinde kaybolduğum bir yerden yazıyorum sana bunları…
İliklerime kadar hatıranla dolu şu vücuduma, beynime bir de bu adaletsiz savaşta gösterdiğin üstün çaba gücünle ismini altın harflerle yazdırdın.
Zafer her vakit kazanmak değilmiş.
Bir hezimet lakin bu kadar anlı ulu olabilirdi.
Düşünüyorum da herkese ince bir sızı olan bu gidişinden ne öğrenicem?
Hep tıpkı sorular kafamda “bu kadar dua nereye gitti?”
Ben varken sebep seni seçti?
Niçin bu kadar erkendi?
Kötülerin cirit attığı şu dünyada şimdi Allaha küsmekle tam olarak yüzümü dönmek arasında bir yerdeyim.”

“Bilmiyorum gördün mü duydun mu fakat son seyahatinde alkışlarla uğurlandın
Tanıyan tanımayan o denli şeyler yazıldı ki
Vedanda bile gururlandırdın
Ara ara yanına gelip nah çekiyorum
Duru Atatürkle birlikte olduğunu söylüyor bir de doğumgününde giydiği pırıltılı kıyafeti giyiyor “babamın doğumgününde giymiştim” diyor
Hepimiz kafamızı bir yere çevirip ağlıyoruz-
“Alıştın mı hala babamın yokluğuna” dedi geçen gün
Bi de ekledi
“Ben alışamadım”
Ben de.
Şimdi ona daima kaybetme sırası bende merak etme 🙂
Bu arada dolapta işkembe buldum dün işkembeye bakıp ağlayan çok az şahıstan biri olabilceğimi düşündüm.”

“Deniz Göktaş’ı saldılar.
Ahmetle Serkan’ın arasını düzelttim.
Faruk seni kaçırdığı için hepimizin gözünde kahramana dönüştü ancak daima ağlıyor.
Dayımı dolandırdılar sen gitmeden 3 gün evvel.
Cenazenin sonraki günü dolandırıcı “abi kusura bakma hepsini iade etcem” demiş dayıma
Takipçin diye düşünüp “ne vicdanlı dolandırıcı” dedim anneme
Annem “sen salak mısın dedi”
Vicdandan değil de çelenklerden kaynaklı olduğu düşünülüyor herkesce
Galiba daima dediğin üzere biraz aptalım
Neyse bu türlü abi
Kaldık annemle ikimiz
İyi değiliz. Hiçbirimiz. Seninle yaşlanırız diyordum.
Gittin.
Alışacağız.
Şimdi toprağın altiında olman inanılmaz
Yanını ayırttım
ELBET BİR GÜN BULUŞACAĞIZ”

“Bir de bir öykü dinledim unutmadan
Allah sevdiği kulunu yanına aldığında 7sinde yağmur yağdırırmış
Pazar günü güzün birinci yağmuru yağdı
Ve o gün Leyla hiç havlamadı”