Körüm, bir de nankör olmak istemiyorum

Hepimiz toplu taşıma kullanıyoruz. Düzeltiyorum; birçoğumuz… Bu yazıyı okuyunca “Ben toplu taşıma kullanmıyorum” diyebilirsiniz lakin bu türlü diyerek sorumluluktan kurtulamazsınız. Siz de özel aracınızı kullanırken birilerinin hayatına fark etmeden ya da ederek dokunuyorsunuzdur…

Önce şu metrobüs duraklarındaki anonslardan bahsedeyim sevgili İETT. Bu anonslar bu türlü yüksek ve bu kadar sık olmak zorunda mı? Biliyoruz, sarı çizgiyi geçersek metrobüs çarpar! Ancak sarı çizgi nerede? Haydi ben azınlığım, beni görmezden geldiniz. Hiç görmediğim o sarı çizgi için yapılan anons o kadar yüksek ki “Sayın yolcularımız” diye bir çığlık duyunca yerimden sıçrıyorum. Yüksek ses, istikrarımı süreksiz olarak kaybetmeme neden oluyor. Bundan ötürü düşersem, bir yerimi yaralarsam kimi, nasıl inandırırım buna!

Peki, o anonslar size bilmediğiniz bir şey söylüyor mu? Sarı çizgiyi geçmeyin, araca koşmayın, istasyonun boş kısımlarına gerçek ilerleyin, kapı önünde birikmeyin, inenlere müsaade edin… Yalnızca gürültü kirliliği zira hâlâ araca koşuyorsunuz, yola kadar inip metrobüs bekliyorsunuz, kapı önlerinde birikip binişi-inişi engelliyorsunuz.

Biliyorum zira kapı açılır açılmaz biri bana baş atıyor ve geçiyor; üstelik bir de kızıyor! Ne yapayım, inmem gerekiyor. Senin de binmen gerekiyor ancak bunun bir sırası var. Ve bu bir saniye bile sürmüyor. Sırasıyla yapmazsak kaza oluyor, bu yetmezmiş üzere bir de hengame ediyoruz birbirimizle.

Ayrıca iddiası olarak 10 şahıstan 8’i kulaklıkla geziyor, yani sevgili İETT boşuna bize gürültü çektiriyorsun. Rica ediyorum biraz sesini azaltalım, zira sahiden istikrarımı kaybediyorum…

Gelelim asıl soruna. Her akşam metrobüs yaklaşırken başka yolcular “Sen öne geç” der bana. Yani müspet ayrımcılık yapılır. Sahiden çok teşekkür ederim lakin “Ben yalnızca bir durak gideceğim, evvel siz binin, en son bineyim ki rahatça ineyim” diyorum lakin 13 yıldır bunu bir sefer bile yapamadım. Üç-beş sözlük bir cümle, bunun neresi anlaşılmıyor, vallahi bilmiyorum. Yeniden öne geçiriliyorum, yani onlar benim gerime geçiyor. Bana yardım etmek istiyorsanız benim gereksinimim karşılanmalı. Lakin tam aksisi, sizin yardım etme gereksiniminiz karşılanmış oluyor bu türlü. Körüm, bir de nankör olmak istemiyorum lakin bu durum bana yardımcı olmuyor! Yalnızca şunu istiyorum; siz evvel binin. Bu kadar! Zira bir durak sonra ineceğim. Beni metrobüsün tabanına kadar sürüklemeyin.

Herkül ve Zeynalar…

Geçen cuma akşamı metrobüse binerken yaşanan bir olayı anlatmak istiyorum aslında. Çok kolay üzere gözüken, yalnızca bir “Pardon” deyip geçti sanılan bu olay, bir arkadaşımızın hayatının bir haftasını söküp aldı. Yanında bir dizi acı, ağrı ve çok sayıda olumsuzluk…

Olay kısaca şöyle oldu: Arkadaşımla yeniden en son binmemiz gerektiğini anlatamadık, durakta bekleyen Herkül ve Zeynaların ortasında kalıp metrobüsün tabanına sürüklendik. Tam bir direkten tutup oh diyecektik ki önümdeki arkadaşımdan bir çığlık koptu! “Ne oldu, uygun misin” derken anlaşıldı ki o arbedede birinin dirseği gözüne çarpmış. Çok acı çekiyordu, iki hanımefendinin yardımıyla bir yere oturttular. O sıra “Pardon” demiş biri. Lakin kim bilmiyoruz. “Çok mu acıyor” falan derken tek bir durak gittiğim için indim. Sonraki gün izinliydik, karşılaşmadık haliyle. Bir sonraki gün bir iletiyle şok yaşadım; arkadaşım gözünden ameliyat geçirmiş ve bir hafta hastanede yatacak. Yalnızca metrobüse binecektik, hepsi bu!

Yani bu problemler bir anonsla düzelecek üzere değil. İstediğiniz kadar bağırtın, olmuyor. O saçma arbede, sonunda yalnızca bir metrobüs koltuğuna süreksiz bir mühlet oturacaksınız diye yaşanıyor ve tahlili aslında herkes biliyor. Yalnızca pardon deyip geçemezsiniz, diğer bir şey gerekiyor. Evet, evet, işte o! Lütfen artık ertelemeyin. Bizim gözler yalnızca dekor olarak duruyor yüzümüzde, sizinkiler de dekor olmasın!

İyi pazarlar her sese…