Kentteki kargaların bile sesi çıkmadı

Evimde balkonum yok, ben de elimdeki imkâna nazaran bazen camı açıp etrafa bakıyorum. Kulağıma birtakım sesler çalınıyor, ister istemez duyuyorum. Geçen bayramdan evvel yeniden her zamanki yerimdeydim. Tatil başlamıştı, telaş sesleri geliyordu: “Şunları da otomobile koy, öteki bir şey kaldı mı?” Bunlar otomobiliyle yola çıkanlar demek diye düşündüm. Her köşeden bir otomobil fırlıyordu. Kimileri gaza çok hudutlu basıyor, kimileri da köşeden yavaşça dönüyordu. Bana bazen “İnsanların ruh halini anlayabiliyor musun sesinden” diye soruyorlar. Yapıştırıyorum karşılığı: “Siz anlıyor musunuz manzarasından?” Sürücünün yüzünden anladıklarını söylüyorlar. “Geçen her sürücünün yüzüne bakıyor musunuz acaba” diye ekliyorum ben de. 

Benim üzere körseniz birinin yüzüne bakmadan da az çok anlıyorsunuz ruh halini. Zira neredeyse bütün hareketlerimizden bir ses çıkıyor. Kendim de öyleyim. Örneğin bir şeye sonlanıp köşemi yazıyorsam çok sert basıyormuşum klavyenin tuşlarına. Bir sabah küçük kızım kulağımın tabanına gelip “Baba uyuyoruz ya, şu klavyeyi dövmeyi keser misin” dedi bana. Çoğunuz da bana benziyorsunuz. Kornaya basma yahut gaza yüklenme haliniz durumunuzla ilgili bir niyet veriyor. Hatta ayak sesiniz, otobüste İstanbul kartınızı çat diye turnikeye vurmanız, merdivenlerden koşmanız, süratle itişip metroya binmeniz…

Bazı beşerler nazik

Bayramdan öncesine dönersek… Valiz sesleri gitgide arttı, ayak sesleri hızlandı. Yolda kızımla buluştuk; işe birlikte gidiyoruz. O da farkında; “Baba herkes valizle tatile gidiyor, biz işe gidiyoruz” dedi. Pek önemsemedim; “Yıllardır bu türlü kuzum, hizmet kesimi bu” dedim. Güzeline gitmeyen bu karşılıktan sonra bir sessizlik oldu. Sonrasında bir otomobil durdu önümüzde, biz de karşıya geçtik. “Aa, biri bizi görünce durdu, bak kimi beşerler ne kadar nazik” dedim ve güldük.

Bu ortada martılar ve kargalar hunharca ötüyordu, güya bir maç izliyorlardı. Minik serçelerle öbür küçük kuşlar da hiç aşağı kalmıyordu. ‘Martılara bak, yıkıyorlar resmen ortalığı, güya kıyı kasabasında oturuyoruz, evvelce hiç martı olmazdı buralarda. Galiba artık deniz kenarlarında pek yiyecek bulamıyorlar’ diye iç sesimle konuştum.

Sonraki gün de buna yakın bir telaşla geçti. Bayramın birinci günü tatildi ancak ben dışarıda ne oldu bilmiyorum, hatta konutta camı bile açmadım. Hasebiyle her yer sessizdi. İkinci gün sabah fırına giderken değişik bir sessizlik içinde yürüdüğümü fark ettim. Sokakta hiçbir yerden otomobil fırlamıyordu, ayak sesi yoktu, yalnızca kimi meskenlerden televizyon sesi geliyordu ya da birilerinin açık pencereden yahut balkondan gelen konuşmaları duyuluyordu. Onlar da sessizliği bozmak istemiyorlarmış üzere adeta fısıldıyordu.

Derken, bütün bu huzuru hiçe sayan bir otomobil çıktı. Çok sonlu yahut çok coşkulu bir halde basıyordu gaza, hangisi bilmiyorum. Yırtıyordu sokakları adeta, umurunda değildi yaptığı gürültü. İstanbul sokaklarını bu kadar boş bulmuşken özgürce basıyordu gaza. Dinlenmeye yahut uyumaya çalışan, balkonda sessizce kahvesini içen insanların rahatını bozup, yanımdan süratle geçip gitti.

Eve dönerken martıların, kargaların, hatta küçük serçelerin de sessiz öttüğünü fark ettim. Kapıda durup biraz dinledim, otoyolun sesi bile çok düşük geliyordu. Kentte trafik ve insan kalabalığı birbirine karışınca, yani her sabahki karışıklık olunca onlar da katılıyorlar güya bize. Gücümüz onlara yansıyor bence. Kızıma da bu fikrimi anlatınca “Baba sen neden bu kadar martılara taktın son günlerde” diye sordu. Güldüm ve “Galiba diğer işim yok bu aralar” dedim. 

İlk işgününde kızımla metroya yürüyüp perona indik. Anonslar bağırıyordu resmen. ‘Sarı çizgiyi geçmeyiniz, ek seferler’ vb. Etrafımdaki birkaç kişi “Of be, amma da açıyorsunuz şu sesleri, sabah sabah bunları dinlemek zorunda mıyız” diye isyan etti. Ben de kızdım, sesin bu kadar açılmasına gerek yok ki.

İnsanlığın gürültüsü yine doldu kente. Sevinsem mi, üzülsem mi bilemiyorum lakin çok tanıdık olduğu kesin. Kargaşamız, hiç umursamadığımız anonslara karışarak devam ediyor. Kargalar, martılar ve serçelerin de gücü geri geliyor.