İnanç bazen tek bir cümledir…

Biliyorsunuz son haftada olanları, çok üzüldük. Kime, neye, nasıl güveneceğiz, şaşırdık. Daima bize sorulan sorulardandır:  ‘Kendini inançta hissediyor musun?’ Sarsak da olsa itimadım vardı fakat bu hafta büsbütün yıkıldı. Neyi kastettiğimi biliyorsunuz. Açık söz etmek bile zorluyor lakin bu artık taştı benden. Çok öfkelendim.

45’inci yılıma gireceğim ve inançsızım. 8 Mart… Kutlanacak bir gün değil fikrimce, birçok can kaybının yaşandığı gün. Hürmetle anıyorum kaybettiğimiz bayanları. Beni en çok yoran durum tedirginlik. Hem doğum günüm hem Dünya İşçi Bayanlar Günü olan 8 Mart’ı daha hoş söz etmek isterdim fakat bir arkadaşımın yaşadıklarını öğrenince ve yazdıklarını okuyunca bu noktaya geldim. Aşağıda direkt onun sözleriyle aktarıyorum yaşadıklarını ve inanın kendimden, insanlığımdan, cinsiyetimden utandığımı hissettiren bir haldeyim.

‘Kadının hududuna hürmet duymak’

“Körüm. Beni gören insanların zihninde iki şey beliriyor: Yardım ve eksiklik. Evet, vakit zaman yardıma gereksinim duyuyorum fakat eksik değilim. Yaşadığım kenti tanıyorum, her gün birebir otobüse biniyorum. Hayatımı diğerlerinin rehberliğine bırakmadan sürdürüyorum. Tereddüt ettiğim noktalar oluyor, o vakit da herkes üzere yardım istiyorum. Kör olduğumu fark eden birçok insan bir refleksle harekete geçiyor. Kimisi âlâ niyetli kimisiyse yardım etme kisvesi altında hudutları yokluyor. Yaşadığım bir olay, itimat kavramını yine düşündürdü. Otobüsten inecektim, ön kapıya ilerledim. Ardımdan daha evvel hiç sesini duymadığım bir adamın geldiğini hissettim. ‘Evin burada mı’ diye sordu. Suçsuz görünebilir lakin tonu, devam cümlesi suçsuz değildi. ‘Burada inmeyeceğim ancak ineyim, seni konutuna bırakayım’ dedi. Nazikçe geri çevirdim. Israr edince de huzursuz oldum.

Benimle geleceğini söylüyordu. Otobüsün sürücüsü beni tanıyor zira sıklıkla kullandığım otobüslerden. Aracı durdurdu ve adama ‘Arkasından inersen ya da bir sonraki durakta inip onu bulmaya çalışırsan sonuçlarından mutlu olmazsın. O kız yolunu biliyor. Durağın burası olsa da seni indirmem, bakışlarından hoşlanmadım’ dedi. O an rahat bir nefes aldım.

Güven bazen uzun nutuklar değildir; tek bir cümledir. Bazen birinin, ‘O kız yolunu biliyor’ demesidir. Kör olmak, daima korunmaya muhtaç olmak demek değildir. Lakin bayan olmak bu ülkede birden fazla vakit iki kat tetikte olmak demektir. Yardımla müdahale ortasındaki çizgi çok incedir. O çizgi, bayanlar kelam konusu olduğunda daha kolay aşılır. İtimadı yanlış yerde arıyoruz; birinin kolumuzu tutmasında sanıyoruz. Meğer inanç, kolumuza müsaadesiz dokunulmamasındadır. ‘Hayır’ karşılığının hürmetle karşılanmasındadır.

Bugün eşitlikten, bayan haklarından kelam edeceğiz.  Tahminen de en temel problem şu: Bir bayan ‘Hayır’ dediğinde bunun hayır olarak kabul edilmesi. Kör bir bayanın yalnız yürüyebileceğine, kendi durağında inebileceğine, meskenine gidebileceğine güvenilmesi. İnanç büyük bir kavram üzere görünür lakin bazen çok kolaydır. Bir bayanın sonuna hürmet duymaktır. ‘O kız yolunu biliyor’ diyebilmektir. Ve evet, ben yolumu biliyorum.”