Gelişmelerden anında haberdar olun.
Google’da tercih edilenkaynak olarak ekleyin
Galatasaray’da her transfer dönemi emsal soruların gölgesinde geçiyor:
Transferler nerede? Eksikler sebep tamamlanmadı? İdare yeniden mi geç kaldı?
Bu soruları sitemle soran taraftara büsbütün haksız demek mümkün değil. Zira alanda çözülmeyi bekleyen besbelli taktiksel ve kadrosal eksikler var. Problemin idare tarafına bakıldığında gelen bildiri şöyleydi:
“Dünya Kupası’nı bekliyoruz.”
Dünya transfer piyasasının ve Şampiyonlar Ligi düzeyindeki kulüplerin büyük turnuvaları beklemesi anlaşılabilir bir stratejidir. Fakat Dünya Kupası da bitti! Üstelik Galatasaray’ı öbür yapılardan ayıran temel bir gerçek var:
Dört yıllık şampiyonluk dominasyonunun akabinde kulübün sadece destek yapmaya değil, esaslı bir dönüşüm geçirmeye gereksinimi vardı. Hatta bu dönüşümün en az iki dönem evvel peyderpey başlamış olması gerekiyordu.
1-) DÖNÜŞÜMÜN ERTELENMESi VE ŞAMPiYONLUK REHAVETİ
Mertens örneğinde olduğu üzere; oyuncunun raf ömrünün sonuna yaklaşıldığı aşikârken, o hâlâ katkı vermeye devam ederken arkasından gelebilecek genç ve potansiyelli oyuncuları sisteme eklemlemek gerekiyordu. Eksikler belirliyken küçük, planlı adımlarla takım tazelenebilirdi. Fakat Galatasaray idaresi evvelki yıllardaki üzere hantal davranmayı tercih ediyor. Bu hantallığın arkasında ise yüksek bir özgüven yatıyor. Ne vakit geç kalsalar yahut ağır hareket etseler günün sonunda kupaya ulaşmış olmaları, yönetimsel yanlışların üzerini örten bir zırha dönüştü. Geçen dönem şampiyonluk geldi; ancak bu, süreç idaresinin kusursuz olduğu manasına gelmiyordu. Rakibin yarıştan erken kopmasıyla elde edilen muvaffakiyet, olumsuz noktaların üzerini kapattı. Tarihte hiçbir Türk grubunun beş dönem üst üste şampiyon olamamış olması tesadüf değildir. Gevşeklik, yenilenememe ve doygunluğa ulaşmış takımlarla yola devam etme ısrarı, bu serilerin önündeki en büyük manidir.
2-) KADRODAKi SOMUT BOŞLUKLAR VE OYUNUN MiADI
Bugün takıma bakıldığında; stoper sınırında Davinson Sanchez-Abdülkerim Bardakcı ikilisi yerel ligi taşıyabilecek olsa da Avrupa düzeyinde soru işaretleri barındırıyor. Orta alanda net bir 10 numara eksikliğinin yanı sıra, merkezde oyunu iki yönlü sürdürebilecek dinamik bir 6-8 profiline gereksinim duyuluyor.
Hücum çizgisinde Osimhen’in arkasında misal işleri yapabilecek alternatif bir santrfor bulunmuyor. Barış Alper’in merkeze kaydırılması durumunda kanat tertibi zayıflıyor.
En kritik nokta ise Galatasaray’ın oyun kimliğinde düğümleniyor: Kadronun set hamlesine oturma kapasitesi yetersiz ve rakip savunmalar yerleştiğinde üretkenlik tıkanıyor. Sırf önde basarak yahut geçiş yakalayarak sürdürülen oyun modelinin miadı dolmuş durumda.
SON SÖZ: KAHRAMAN MI, KURBAN MI?
Ligi ferdî performansıyla tekrar Osimhen üzere profiller belirleyebilir veya takımı şampiyonluğa taşıyabilir. Lakin bu durum, kulübün yapısal manada hakikat yönetildiğini kanıtlamaz. Büyük futbol öykülerinde bilinen o gerçek Galatasaray için de geçerlidir: Ya kahraman olarak ölürsünüz ya da berbat birine dönüşecek kadar uzun yaşarsınız. Muvaffakiyete fazla uzun mühlet yaslanmak, değişmesi gereken anı kaçırmanıza yol açar. Galatasaray’ın asıl sınavı, dünün başarılarına sığınmak ile yarının kadrosunu inşa etmek arasındaki o ince çizgide duruyor.
