Bomba sesleriyle doğdu barışı hiç görmedi… Soykırımın 3’üncü yılında Gazze’de anne ve çocuk olmak

İSRAİL’in Gazze Şeridi’nde Filistinlilere yönelik soykırıma başladığı günün üzerinden bugün tam üç yıl geçti. Geride kalan güç yıllar haber bültenlerindeki sayıların çok ötesinde, her gün yine verilen bir ömür uğraşına sahne oldu. Bu yıkımın ortasında iki çocuğuyla birlikte çadırların gölgesinde hayata tutunmaya çalışan anne Amal Alabadla için ise bu süre, hem annelik sınavı hem de yaşadıklarının sessiz çığlığı oldu. Tam da akınların başladığı gün dünyaya gözlerini açan ve bugün üç yaşına basan oğlu Muhammed, huzurlu ve inançlı bir dünyanın nasıl bir yer olduğunu hiç bilemedi. Soykırım ve yıkımın 3’üncü yılında; Amal, Gazze’de anne olmayı, daima yerinden edilmeyi ve insanca yaşama ümidini Hürriyet’e anlattı.

İLK ANILARI ÇADIRDA

39 yaşında bir mimar olan Amal, ikinci oğlu Muhammed’i İsrail’in Gazze’ye yönelik akınlarının başladığı 7 Ekim 2023’te dünyaya getirdi. Şimdi sekiz aylık gebeyken sezaryenle, bomba seslerinin arasında doğum yapan Amal oğlunu üç yıldır soykırımın ortasında büyütüyor. Muhammed’in o periyot şimdi 18 aylık olan ağabeyi Noah ise bugün 4,5 yaşında. Amal, “Oğlum Muhammed savaşın olmadığı bir dünyayı hiç tanımadı. Birinci anıları çadırlar, yerinden edilme, patlamalar ve dehşet oldu. Neleri kaçırdığını bile bilmeden çok şeyden yoksun kaldı” dedi. Filistinli anne, “Onun, çocukluğun bu türlü bir şey olduğunu düşünerek büyümesini istemiyorum. Hayatımızı yine kurma imkânımız olsun istiyorum” diye konuştu.

ÇOCUKLAR BABASIZ BÜYÜDÜ

Muhammed’in soykırımın gölgesinde geçen bebekliği boyunca baba Ali Alabadla ailesinin yanında olamadı. Baba, 7 Ekim’den evvel Gazze’deki kısıtlı iş imkânları sebebiyle çalışmak için işgal altındaki Batı Şeria’ya gitmişti. İsrail’in ataklarının akabinde iki bölge arasındaki geçiş noktaları kapandı ve Ali ailesinin yanına dönemedi. Yaklaşık üç yıldır Amal, çocukları ile Gazze’den çıkıp eşine kavuşmanın yollarını arıyor.

YEDİ KEZ YERİNDEN EDİLDİ

Amal, üç yıl boyunca en az yedi kere diğer bir bölgeye sığınmak zorunda kaldı. İki çocuğuyla hayatını çadırda sürdüren Amal, “Gazze’de anne olmak daima korkmak ancak pes edememek demek” tabirini kullandı. En büyük tasasının çocuklarını tehlikelerden koruyamamak olduğunu söyleyen Amal, “Onlara sarılabilir, korktuklarında dikkatlerini dağıtabilir, güldürmeye çalışabilir ve her şeyin yoluna gireceğini söyleyebilirim. Ancak etrafımızda olanları denetim edemiyorum” diye konuştu.

‘BİZİ UNUTMAYIN’

Gazze’de gündelik hayatın da giderek zorlaştığını anlatan Amal, “Bir meskene sahip olmak, temiz su, elektrik, kâfi besin, ilaç, mahremiyet ya da yalnızca korkmadan uyuyabilmek… Bir vakitler sıradan olan her şey artık lüks. Gazze’de insanların onurlu bir formda meskenlerini ve hayatlarını tekrar kurabilmelerini istiyorum” dedi. Dünyanın Filistinlileri unutmasından telaş ettiğini belirten Amal, “Her sayının ve her imgenin arkasında bir insan var. Acımıza alışmayın. Gazze’nin geçip gittiğiniz bir haber haline gelmesine müsaade vermeyin” diye konuştu. Amal, bugün üç yaşına basan oğlu için ise “Umarım dördüncü doğum günü farklı olur” dileğinde bulundu.