Gelişmelerden anında haberdar olun.
Google’da tercih edilenkaynak olarak ekleyin
Geçtiğimiz günlerde spor medyasının gündemine düşen bir haber, futbol dünyasındaki endüstriyel gerçekliği bir sefer daha yüzümüze çarptı. Bayern Münih, Eintracht Frankfurt’tan Nathaniel Brown’u 55 milyon Euro bedelle takımına kattı. Transfermarkt bilgilerine baktığınızda bu atak, dünya futbol tarihinin en değerli dördüncü sol bek transferi olarak kayıtlara geçti. Transfer haberi zihnimde ülke futbolumuz açısından beni apayrı bir yere götürdü. İzah edeyim…
BROWN TÜRK MiLLi TAKIMI’NDA OLABiLiRDi
Bu oyuncunun dedesi Türk. Vaktinde federasyon bünyesinde misyon yapan Hamit Altıntop ve Levent Sürme üzere isimlerin yoğun mesaileri ve ferdî çabaları ile bu oyuncu Türk Milli Takımı’na kazandırılmak istendi. Ancak sonuç alınamadı. Futbolda bu üslup süreçlerde bazen sonuç alırsınız, bazen alamazsınız; buraya kadar her şey doğal kabul edilebilir. Asıl sorun, bu arayışların ve operasyonların arkasındaki metodolojide başlıyor
FRANSA’DA KAÇ OYUNCU ORiJiNAL FRANSIZ?
Fransa Milli Takımı’nın turnuvalarda ne kadar kusursuz işler yaptığını, kupalara nasıl ambargo koyduğunu daima birlikte hayranlıkla izliyoruz. Pekala, bu kadronun içindeki kaç oyuncu yepyeni, safkan Fransız? Bir diğer örnek… Yakın vakitte küresel medyada yer alan çarpıcı bir tahlile denk gelmiştir:
“Dünya Kupası’na en çok Fransız oyuncular damga vurdu” deniyordu.
48 ekipli yeni turnuva ekosisteminde, farklı bayraklar altında oynayan en yüksek oyuncu popülasyonu Fransız kökenlilerden oluşuyor.
SANTRFORSUZ GELECEK VE DEVŞiRME FORMÜLÜ
Peki, biz ne yapıyoruz? Günlerdir, aylardır alanda bir “9 numara”, yani kaliteli bir santrfor arıyoruz. İşin acı tarafı, santrforların damga vurduğu bir Dünya Kupası’na, kronik bir santrfor sorunuyla, adeta golcüsüz gittik. Sormak gerekiyor:
Bugüne kadar tıpkı dünyanın dev futbol ekollerindeki rakiplerimizin yaptığı üzere, net bir golcü devşiremez miydik? Tıpkı öteki ülkelerin yıllardır muvaffakiyetle uyguladığı üzere, ulusal gruptaki eksik bölgeleri bilimsel raporlarla tespit edip, o bölgelere nokta atışı yabancı oyuncular devşiremez miydik?
Elbette devşirebilirdik. Lakin temel bir çelişkimiz var:
Biz daha kökeni Türk olan oyuncuların bile ay yıldızlı formayı seçmesi konusunda bu kadar büyük bürokratik ve ruhsal zorluklar yaşıyorken, daha da değerlisi bu işi kurumsal bir “izleme ve ikna birimi” olarak yönetmekten acizken nasıl istikrarlı bir performans hayal edebiliriz?
Bu hayati süreçleri, o periyot misyonda olan profesyonellerin şahsî inisiyatifine, tasasına ve kişisel emeğine terk ediyorsak, kurumsal bir ulusal grup kimliğinden bahsedebilir miyiz?
EKOLLERiN KURUMSAL KiMLiK SINAVI
Almanlar, işler kendi isimlerine berbata gittiğinde “Bir dakika, durun” dediler; “Bizim eksik bölgelerimizi tamamlayacak biçimde oyuncu devşirmemiz gerek.”
Santrfor krizi yaşadıklarında sistem içinden tahliller ürettiler, Mesut Özillere, İlkay Gündoğanlara vaktinde en kritik periyotlarda formayı teslim ettiler. Hatta bu son Dünya Kupası başladığında, Alman medyası nitelikli makaleler üzerinden çok önemli bir özeleştiri tartışması yürütüyordu:
“Neden artık gurbetçi Türkleri Alman Milli Takımı’nda gereğince tercih etmiyoruz/kazanamıyoruz?” diye sayfalarca fikir üretiyorlardı. Adamların medyası bile sistem eksikliği üzerinden tahlil kasarken, biz yalnızca oyuncunun o günkü ferdî performansı, düzgün ya da berbat oynaması üzerinden sığ bir tartışma yürütüyoruz.
KENDi KiMLiĞiMiZLE BATI AVRUPA STANDARDINA
Biz şu anda kurumsal kimlik yaratmanın neresindeyiz? Ne yazık ki bir Dünya Kupası’nı daha konutta televizyon başında izlemenin yalnızca bir tık uzağındaydı ulusal grubumuz; yalnızca turnuvanın kıyısından geçip, seyahat edip sıfır kıssa ile geri döndü. Şimdi kalan maçları izlerken sormamız gereken soru nettir:
Kurumsal ünitelerimiz, kökeni Türk olan ya da potansiyel vadeden oyuncuları ulusal gruba kazandırmak için sistematik bir gayret içinde mi, yoksa yeniden Hamit Altıntop ve Levent Sürme örneğinde olduğu üzere işi bireylerin şahsi çabasına mi bırakıyoruz?
DEVLETTEN KOLAYLIK iSTENDi Mi?
Oyuncu devşirme kriterlerimiz sert ise, bu duvarları aşmak ismine devlet yetkililerinden esneklik ve yasal kolaylık talep ediyor muyuz? Biz kurumsal bir ulusal ekip yaratmadığımız, turnuvaları yalnızca duygusal dalgalanmalara, anlık maç performanslarına bağlı talih faktörlerinden kurtaramadığımız sürece, kaç büyük tertibe üst üste katılabiliriz ki?
Elbette bunu yaparken kendimize ilişkin genetik özellikleri kaybetmeden başarmalıyız. Bizim en büyük gücümüz; yetenekli, teknik yeteneği yüksek çocuklardır. Bizim milletimiz alanda her şeyden evvel saf yetenek ve estetik seyretmek ister.
Bakin, bir periyot dünya futbolunda herkes Brezilya’nın estetiğine ve teknik profesyonelliğine özeniyordu; Brezilyalılar ne vakit ki Avrupa’nın atletizmine özendiler, işte o gün kendi kimliklerinden koptular ve bugün turnuvalarda üst üste başarısızlıklarla can çekişiyorlar. İtalyanlar, birebir formda İngilizlerin fizikî atletizmine özendikleri için bugün kendi futbol kimliklerini kaybetme noktasınagediler.
KENDi KiMLiĞiMiZDEN KOPMAMALIYIZ
Bizim yapmamız gereken şey; kendi kimliğimizden, coğrafyamızın genetiğinden kopmadan; futbol zevklerimizi, maharetli olduğumuz yaratıcı oyun alanlarını terk etmeden kurumsal bir ulusal kadro düzeneği inşa etmektir. TFF’nin ve ilgili kurumların bu yönde çalışması için teşvik edici makaleler yazmalı, derinlikli tartışma ortamları yaratmalıyız. Yoksa işi o gün çizgiden içeri girmeyen topa, penaltı kaçıran oyuncuya indirgeyip, futbolcuyu yalnızca oynadığı kulüp takımı üzerinden fanatizmle değerlendireceksek, bu gemiyi inançlı bir limana ulaştıramayacağımız aşikardır.
SON SÖZ: Global futbolda kalıcı muvaffakiyet; rastlantısal kuşaklara ya da bireylerin uğraşlarına değil, eksik bölgeleri gerçek teşhis edip esnek ve kurumsal bir “devşirme/kazandırma” sistemi işleten akla aittir.
