‘Ben zihne hayranlık besleyen biriyim’

Haberlerimizi Google’da Takip Edin

Gelişmelerden anında haberdar olun.

Google’da tercih edilen
kaynak olarak ekleyin

Kışın ‘Uzak Şehir’ çekimleri için Mardin, Midyat’ta. Şu sıralar dizi dönem arası vermişken İstanbul’da yeni projeleriyle ilgileniyor. Bu arayı fırsat bilerek buluşuyoruz. Ekrandaki üzere güler yüzlü ve sempatik. Bir bakışıyla da sert görünebilmeyi başarıyor. Güldürüye de drama da uygun bir hamuru var. Başlıyoruz sohbete…

◊ Seni ‘Sıfır Bir’le tanıdık. Asıl büyük patlamanı iki sene evvel ‘Uzak Şehir’le yaptın…

Evet. ‘Sıfır Bir’de beşerler tarafından fark edilmeyi, ilgi görmeyi, elhasıl ünlülük dediğimiz duyguyu biraz da olsa yaşamıştım. ‘Uzak Şehir’le birlikte bunun sayısı elbette arttı. Yani o periyotlardan prova ettiğim bir histi. Fakat şimdi daha fazlasını ve yoğununu yaşıyorum.

◊ Alıştın mı şöhrete, tanınmaya?

Alıştım sayılır. Gerçi kimi durumlarda da alışmamış olduğumu fark ediyorum. Bazen kendinle baş başa kaldığında, kafanda diğer, canını sıkan şeyler olabiliyor. O sırada birileri seni tanıyor. O noktada arafta kalıyorum. Beni tanıyan bireye onun tanıdığı yerden mi yaklaşmalıyım; fakat içeride de öteki bir his yaşıyorum, iki durum arasında gidip gelirken elimden geldiğince kimseyi kırmamaya, incitmemeye çalışıyorum.

◊ Tanındıktan sonra hayatında temel bir değişiklik olmuş…

Ne üzere?

◊ Sevgilin olmuş…

Doğru, yaklaşık 1,5 yıldır hayatımda bir bayan var.

◊ Siz Instagram’dan tanışmışsınız sanırım…

Evet, fakat bu bilgi sana nereden geldi?

◊ O kadar da olsun! O, İstanbul’da mıydı?

Hayır, ben Mardin’de çekimlerdeydim, o da İstanbul doğumlu lakin İzmir’de yaşıyordu…

◊ Seni ekranda, dizilerde mi görüp beğenmiş?

Yok. Mardin’de çok sosyalleşmiyorum. O nedenle iş ve otel arasında gidip gelirken sosyal medyada vakit geçirme müddetim çok arttı. İkimizin de beğendiği ve takip ettiği bir sosyolog vardı. Onun gönderilerini ikimiz de beğeniyormuşuz. Ben o hesaptaki birkaç gönderinin altına yorum yaptım. O da yorumlarımı beğenenler arasındaydı.

‘ÇAPKIN DEĞİLİM’

◊ Senin yorumlarını beğenen birçok kişi vardır bence ancak sen o şahıstan etkilenmişsin…

Aslında birinci dikkatimi çeken kendisi değildi; o sayfadaki yorumları oldu. Bahislere yaklaşımı, yaptığı yorumlar ve kendini söz etme formu ilgimi çekti. ‘Kim acaba’ diye merak edip profiline baktım. Olağan ki fizikî olarak da beğendim. Sonrasında birbirimizin paylaşımlarını beğenmeye başladık. O bir beğeni, ben bir beğeni, o bir beğeni, ben bir beğeni… En sonunda da ben “Artık tanışmasak mı” diye yazdım ve sohbetimiz bu türlü başladı.

◊ Sen de çapkınmışsın…

Değilim. O an ne oldu bilmiyorum. Bir yürek geldi. Olağanda bu türlü mevzularda çok utangacım. Hislerini aşikâr etme, açıklama konusunda çok arkalarda duran biriyim. Evvel karşıdan bir şeyler beklerim. Sanırım onun o sayfadaki yorumları bende bana karşı bir adım attı izlenimi oluşturdu ve o denli cüret ettim.

◊ Sosyal medyada fotoğrafların photoshop’lu olma riski de var. Birinci görüşmeniz nasıl geçti?

Ben aslında zihne hayranlık besleyen biriyim. Bu yüzden beni en çok etkileyen şey konuşmalarımız ve olaylara yaklaşım biçimiydi. Fikirleri, bakış açısı ve karakteri sohbet ettikçe daha da dikkatimi çekti. Fotoğraflarındaki doğallık ve samimiyet de bu izlenimi destekledi. O yüzden birinci defa buluşacağımız vakit aklımda ‘Acaba sosyal medyadaki üzere biri mi’ üzere bir soru hiç olmadı.

◊ Sapyoseksüel misin yani?

Öyle mi ismi?

◊ Evet…

Tamam, ben sapyoseksüelim. Bunu söyleyeyim, çekinmenin bir manası yok. Ben evvel beyne âşık olan, ondan hoşlanan biriyim. Ancak bahse dönersek… O periyot İzmir’de çalışıyordu. Ben oraya bir set arasında gittim ve yüz yüze tanıştık. Zira zihinsel olarak çok uzun mühlet sohbet etmiştik ve fizikî görüşmek istedik. ‘Uzak Şehir’den arkadaşlarım Atakan (Özkaya), Alper (Çankaya) ve Ferit (Kaya) de biliyordu.

◊ Sette coşku mu vardı?

Tabii ki… “Buradan kalktın İzmir’e gidiyorsun da kim bu” diyorlardı. Döndüm ve “Ben Sevilay’a âşık oldum” dedim. 1,5 yıldır da devam ediyor.

◊ Mesafeler aşkı nasıl etkiliyor?

İzmir’de çalışıyordu, İstanbul’da işe girdi. Hayatımızı burada kuracağız. Ağustos sonuna yanlışsız isteme ve nişan olacak.

‘EFENDİ, KENDİ HALİNDE BİR İNSAN EVLADIYIM’

◊ Sence günümüzde güzel oyunculuk mu yoksa uygun ambalajlanmak mı daha bedel görüyor?

Ambalajlanmak şu an at başı önde. Fakat uygun oyunculuğun, güzel performansın, düzgün işçiliğin kazanacağını yürekten umuyorum. Ben vicdani olarak ambalaj problemi kıymetli olsa da yeterli işçilikle arasındaki makas açıklığının çok fazla olmaması gerektiğini düşünüyorum. Ben jön değilim. Bir jön bireyi de benimle performans veriyor, ben de onunla. Onun yolu, skalası, durumu öteki, benim öteki. Ben niçin kendi yaptığımı değersizleştireyim? O niçin kendi yaptığını değersizleştirsin? Ya da sebep benden daha çok değerli olduğunu düşünsün, hissetsin? Yani ben bunun eşit seviyede olması gerektiğini düşünüyorum. Bunu da sağlayacak kişi evvel kişinin kendisi, sonra bu sistemi yöneten kanal, üretimci, reklamveren…

◊ Jön olmak ister miydin?

Bazen bunu düşünüyorum natürel. Lakin benim için değerli olan ‘jön’ olarak anılmak değil, uygun öykülerin ve güçlü karakterlerin içinde yer alabilmek. Şayet canlandıracağım karakter beni heyecanlandırıyorsa, ismi jön de olur, diğer bir şey de olur; çok takılmıyorum. Oyunculukta kendimi tekrar etmektense her projede farklı bir tarafımı keşfetmeyi seviyorum. Bu yüzden beni asıl motive eden şey, yeni karakterler denemek ve kendime oyuncu olarak farklı alanlar açabilmek. Günün birinde yolum bu türlü bir rolle kesişirse de keyifle oynarım ancak bunu mesleğimde özel bir maksat olarak görmüyorum.

◊ Peki, Burak’ı hiç tanımayan birine nasıl anlatırsın?

Efendi, kendi halinde bir insan evladı derim.

◊ Kendinde bir şey değiştirecek olsan neyi değiştirmek isterdin?

Jön olma sorunu yüzünden değil lakin sıhhat için bir müddettir zayıflamaya, kilo vermeye, en azından belirli bir kilonun altına düşmeye çalışıyorum. Bununla ilgili irademi değiştirmek isterdim. Yeniden o denemelerden birindeyim şu devirde. Umarım başarırım.

‘İÇERİDEN DE BESLENDİĞİM BİR KARAKTER KADİR’

◊ Kanal D’de yayımlanan ‘Uzak Şehir’ çok sevildi. Sence sebep bu kadar sevdik?

Samimiyetle yapılan iş seyircide karşılığını buluyor. İzleyicinin muhakkak ki bu türlü bir samimiyete gereksinimi varmış, bunu kabul edip sahiplendiler.

◊ Canlandırdığın Kadir karakterini iki yıldır ekrandan tanıyoruz. Sen onu nasıl anlatırsın?

Sert, sempatik… Başlarda Cihan karakterine hayranlık, sempati besleyen, onu çok seven, o konakta büyümüş ve sert mizaçlı bir tipti. Sonra karakterlerin daha özellerine girilmeye başlandığında Kadir’in sempatik tarafları da ortaya çıktı. Ben de yeniden o sertliği koruyarak sempatiklik üzerine yoğunlaştım.

◊ Sen sert mi yoksa sempatik biri misin?

İkisi de var bende. Aslında biraz içeriden de beslendiğim bir karakter Kadir, çok da benden uzak değil. Benden uzak olan şeyi, tahlillere yaklaşım biçimi fakat temel düzeneği benimle neredeyse tıpkı.

◊ Kadir, Albora ailesinin sağ kolu. Kendini çalıştığı aileye adamış bir karakter. Sen kendini bir iş için bu kadar adar mıydın?

Ben sahipleniciyim; sevdiklerimi, dostlarımı, ailemi sahiplenirim. Sanırım ileride bir gün çocuk sahibi olursam bu hissim daha da artacak diye düşünüyorum. Zira bunun temelindeki o kıvılcım bende var.

◊ Yeni projelerin var mı?

Evet, ‘G.O.R.A.’ dizisinin çekimlerindeyiz. Yıllardır çok sevilen ve benim de büyük bir keyifle takip ettiğim bir serinin kainatına dahil oldum. Eğlenceli bir karakteri canlandırıyorum.  Çalışma ortamımız da çok keyifli.

◊ Bundan sonrası için hayallerin neler?

Televizyon dizileri özelinde bugüne kadar oynadığım tatlı, sempatik karakterler dışında öbür ruhlarla işimi yapmak; performansımı, yeteneklerimi sergilemeyi hayal ediyorum. Televizyon dizileri dışında ‘art house’ sinemayla da buluşmak istiyorum.

‘HAYAT MATEMATİĞİNDEN HOŞLANIYORUM’

◊ Tiyatro da dahil, 13 yıldır oyunculuk yapıyorsun. Bu işi sebep seviyorsun?

Çocukluğumda kendini tabir etmekte zorlanan, daha çok arka sıralarda duran, utangaç ve içine kapanık bir çocuktum. Sonrasında oyunculuk ve tiyatroyla tanıştım. Kendimi tabir etmenin farklı yolları olduğunu keşfetmek, değişik karakterlere hayat vermek ve onların ruh dünyasını anlamaya çalışmak beni inanılmaz besledi. Aslında oyunculuk sayesinde yalnızca farklı hayatları deneyimlemedim, kendi hislerimi da daha yanlışsız tanımayı ve tabir etmeyi öğrendim. Bu yüzden bu meslek benim için yalnızca bir iş değil, birebir vakitte kendimi keşfetme ve geliştirme seyahati.

◊ Seni oyunculuk dalında en yoran şey ne oldu?

Belirsizlik. Maalesef bu işimizin parametrelerinden biri. Bizim elimizde olmayan durumlar cereyan edebiliyor. Yalnızca buna hâlâ alışamadım. Zira ben sistemden ve hayat matematiğinden hoşlanıyorum. Mesela az sonra fotoğraf çekimi olacak. Yanımda eşyalar getirdim. Onları masanın üzerine, buradan çıkarken rahat alabileceğim halde dizdim. Biraz obsesyon da var.

◊ Nasıl takıntıların var?

Önceden bulunduğum ortamdaki her şeyi düzenlerdim. Şimdi bunu yalnızca kendi ömür alanıma indirgedim. Artık diğerininkine karışmıyorum.

‘SEÇİLMEDİĞİME ÜZÜLMEDİM, BUNLAR İŞİMİZİN DOĞAL BİR PARÇASI’

◊ Alışılmış makul fizikî kalıplar var. Bayan oyuncular estetik yaptırabiliyor, erkekler spor salonlarından çıkmıyor. Sen bu alışılmış kalıpların dışında bir oyuncu profilisin. Rol seçmelerine katıldığında hiç zorlandığın, mobbing’e uğradın oldu mu?

Hiç ayrımcılığa maruz kalmadım. Zira ben neredeyse daima bu formlardaydım. Bu formlarda olduğum için bu formumu yansıtabileceğim rollerle başlamıştım. Yaşadığım şey bazen yaş durumu olabiliyordu.

◊ Ne üzere?

Birkaç sene evvel bununla ilgili bir tecrübem olmuştu. Çok beğendiğim ve bana da uygun olduğunu düşündüğüm bir rol vardı. Fakat direktörün ve senaryonun dünyasında karakterin biraz daha büyük yaşta görünmesi gerekiyordu. Bu yüzden o proje gerçekleşmedi. Açıkçası buna hiç üzülmedim. Zira bunlar mesleğimizin doğal bir kesimi. Tekrar de bununla ilgili fikrimi merak ediyorsan söyleyebilirim.

◊ Doğal…

Özellikle reklamlarda ve anaakım projelerde vakit zaman fizikî özellikler, yaş ya da görünüm üzere kriterler daha belirleyici olabiliyor. Bu büsbütün projenin gereksinimine nazaran değişen bir durum. Günün sonunda her rolün ve her karakterin kendine ilişkin bir dünyası var. Oyuncu olarak bizim misyonumuz de o dünyaya en gerçek biçimde ahenk sağlayabildiğimiz projelerde yer almak.