‘Bazen yalnızca bir sonraki kulaç için yüzüyorum’

İzmir Belediyespor atleti Tuna Tunca (23), otizm spektrumunda bir genç… Yüzmedeki başarılarıyla isminden kelam ettiriyor.

2025 yılında 13 saat 26 dakikada Manş Denizi’ni yüzdü ve Manş’ı solo geçen birinci otizmli erkek atlet oldu. Akabinde Cebelitarık Boğazı’nı yüzerek geçti. Bu yıl da Kuzey Kanalı ve Catalina Kanalı’nı tamamlayarak Ocean’s 7 (dünyanın en şiddetli yedi büyük okyanus kanalı) seyahatinde dört parkuru geride bıraktı ve bunu yapan tek otizmli sportmen oldu. 

◊ Catalina Kanalı’nı geçtiğin anda ne hissettin?

Çok memnun oldum. Annem, antrenörüm Mert Onaran ve Emre Abi (Yüzücü arkadaşı Emre Deliveli) yanımda oldukları için çok memnundum. Gece ve dalgalı denizde yüzmek biraz zordu. Lakin ben dalgaları çok seviyorum.

◊ Denizde en çok hangi anı seviyorsun?

Denizin içinde yalnız kaldığım anı seviyorum. Etrafımda yalnızca su ve sessizlik oluyor ve kendimi çok özgür hissediyorum.

◊ Denizde olmak sana kendini nasıl hissettiriyor?

Suyun içinde olmayı seviyordum. Suyun sessizliğini ve ışık oyunlarını çok seviyordum. Kendimi orada rahat ve yeterli hissediyordum.

◊ Uzun bir yüzüş sırasında yorulduğunda ne yapıyorsun? Seni devam ettiren şey ne?

Aslında çok kolay yorulmuyorum. Kendime daima “Devam et” diyorum. Arayı hiç düşünmüyorum, önümdeki küçük maksada odaklanıyorum. Bazen yalnızca bir sonraki kulaç için yüzüyorum. Beni devam ettiren şey bitirmek istemem. Başla ve bitir.

◊ Manş Denizi, Cebelitarık, Kuzey Kanalı ve Catalina arasında en güç olan sence hangisiydi ve sebep?

En güç olan Kuzey Kanalı’ydı. Zira su soğuktu ve yaklaşık
16 saat sürdü. Denizanalarına dikkat ederek yüzmem gerekti.

◊ Yüzmek için farklı ülkelere gidiyorsun. Seyahat etmeyi de seviyor musun?�

Evet, yeni yerler görmek ve farklı denizlerde yüzmek hoşuma gidiyor. Yüzmek için öteki ülkelere gitmek benim için çok düzgün bir motivasyon. Dünya mutfaklarını denemeyi de çok seviyorum.

◊ Yüzme dışında nelerle ilgileniyorsun? Boş vakitlerinde neler yaparsın?

Müzik dinlemeyi, puzzle yapmayı, mutfakta vakit geçirmeyi ve ormanda yürüyüş yapmayı seviyorum. Bir de babamla koltukta yatıp televizyon izlemeyi…

◊ En sevdiğin şey ne?

Mutfakta yemek hazırlamak. Daima açım zira.

◊ İnsanların seni nasıl tanımasını istersin?

Sadece ‘uzun aralık yüzücüsü’ olarak değil, amaçlarının peşinden giden biri olarak tanısınlar isterim. Bir şeyi nitekim istiyorsam, sonuna kadar uğraşırım. Amacımda yediliyi tamamlamak var. İşbirliği içinde, disiplinle hazırlanırım.

“Bir annenin ‘Çocuğum okyanusları geçecek’ demesi kolay değil”

◊ Tuna’nın yüzmeye ilgisini birinci ne vakit fark ettiniz?

Küçükken de kendi dünyası olan, dünyayı farklı algılayan, farklı bir zihin yapısına sahip ve sevdiği şeylere çok güçlü bağlanan bir çocuktu. Suya ilgisini çok erken fark ettik. Denizin içinde kendini farklı bir biçimde rahat ve özgür hissediyordu. Vaktini, gece yarılarına kadar denizde geçiriyordu. Kışın da
dahil.

◊ Tuna’nın bu kadar uzun uzaklıkları yüzebileceğine birinci ne vakit inandınız?

İlk havuz yarışlarıyla başladı Tuna; lakin asıl tutkusu her vakit denizdi ve rekabeti seven bir mizacı yoktu. Antrenörümüz Mert Onaran’ın birinci defa Tuna’nın çok sağlam bir atlet olduğunu ve açık suda yüzebileceğini söylemesiyle ve dayanağıyla başladı her şey. Birinci uzun yüzüşlerini yaptığında bunun sıradan bir tutku olmadığını anladım. Lakin açıkçası bir annenin “Çocuğum okyanusları geçecek” demesi kolay değil.

◊ Tuna denize girdiğinde bir anne olarak neler hissediyorsunuz?

İki duyguyu tıpkı anda yaşıyorum. Bir tarafta çok büyük bir gurur, öbür tarafta her annenin yaşayacağı tasa. Bilhassa uzun ve güçlü geçişlerde gözüm daima onda oluyor. Artık biliyorum ki suyun içindeyken çok güçlü ve ne yaptığını biliyor.

◊ Tuna’nın otizmli olması sebebiyle bağlantısında yahut günlük hayatında zorlandığı durumlarda yüzme ona nasıl yardımcı oldu?

Yüzme kendisini tabir ettiği alanlardan biri oldu. Suyun içinde daha özgür, mutlu ve daha kendisi üzere. Tahminen sözlerle anlata-
madığı birçok şeyi kulaçlarıyla anlatıyor. Yüzmenin ona kattığı en değerli şeylerden biri özgüven oldu. Başardıkça “Ben de yapabilirim” duygusu güçlendi. Onun farklı çalışan zihni, bizim ‘zor’ dediğimiz şeylerle baş ederken ona kendine has bir yol sunabiliyor.

‘Daha büyük gurur yok’

◊ Tuna’yı Manş Denizi’ni, Cebelitarık’ı, Kuzey Kanalı’nı ve Catalina’yı geçmiş bir genç olarak gördüğünüzde aklınızdan ne geçiyor?

Dört büyük geçişi tamamlamış, 23 yaşında bir genç var karşımda. Lakin benim için asıl muvaffakiyet yalnızca denizleri geçmesi değil. Kendi yolunu bulması, potansiyelini ortaya çıkarması ve diğerlerinin onun ismine çizdiği sonların ötesine geçmesi. Bundan daha büyük bir gurur düşünemiyorum.

◊ Uzun yüzüşlerden sonra Tuna’nın kendisine verdiği en hoş ödül ne oluyor?

Motivasyonlarından biri yüzüşün sonunda evvelden planladığı bir yemeği yemek.  Her geçişin sonunda kendine küçük bir mükafatı vardı. Manş Kanalı’nı geçtiğinde fish and chips (balık ve cips), Cebelitarık’ta kalamar tapas, Kuzey Kanalı’nda yeniden kalamar ve dondurma, Catalina’da hamburger ve cheesecake yedi. Uzun yüzüşlerin hazırlık süreçlerinde diyetisyen takibiyle çok dengeli besleniyor ve kimi sevdiği yiyeceklerden uzak duruyor. Yarış sonrasında evvelce planladığı o yemeği yemek onun için başka bir keyif. Bazen uzun ve kuvvetli bir yüzüşün sonunda onu bekleyen yemeği konuşmak bile motivasyon olabiliyor. Bir de bizim artık değişmez bir geleneğimiz var: Her geçişten sonra kesinlikle roller coaster’a (hız treni) biniyoruz! Asıl motivasyonu başladığı işi bitirmek. Yemek zaferin keyfi, roller coaster daha fazla adrenalin kısmı.

◊ Uzun yüzüşlerde sizi şaşırtan yahut unutamadığınız bir olay yaşadınız mı?

Kuzey Kanalı’nda denizanalarıyla müsabaka ihtimali bizi çok düşündürmüştü. Tuna’nın onlara temas etmeden yüzebilmesi ve kendisini koruyabilmesi için idmanlarda düzmece denizanaları kullanarak çalıştık. Karşılaştığında panik yapmadan yönünü değiştirmesi ve denizanalarından uzak durarak yüzmesini istiyorduk. Geçiş sırasında bizi şaşırtan bir şey yaptı. Denizanalarıyla karşılaştığında, onları kendisinden uzaklaştırmak için elleriyle, baş kısmından nazikçe iterek yoluna devam etti. O anda, hazırlıklarımızın ötesinde kendi tahlilini bulduğunu gördüm.

◊ Otizmli çocukları olan ebeveynlere ne söylemek istersiniz?

Bazen hudut, çocuğun kapasitesi değil; ona sunulmayan fırsatlar. Bir çocuğun neler yapamayacağını iddia etmek yerine, neler yapabileceğini keşfetmek gerekiyor. Her çocuğun kendini düzgün hissettiği, yeteneğini ortaya çıkarabildiği bir alan kesinlikle var. Ailelere çocuklarını spora yönlendirmelerini öneriyorum. Çocuğun potansiyelini görebilen ve ona inanan hakikat eğitmenle çalışmanın da çok değerli olduğuna inanıyorum. Biz Mert Onaran üzere bir antrenörle yollarımız kesiştiği için kendimizi çok şanslı hissediyoruz.