‘Âşık olduğun adamla evlendiğin vakit evlilik bir şenlik gibi’

Hande Soral’la neredeyse mesleğinin başından beri tanışıyoruz. Hem yetenekli hem de çok hoş ve alımlı. Eşi, oyuncu İsmail Demirci’yle yaşadığı büyük aşk ve oğlu Ali’ye (4) olan sevgisi gözlerinin içini parlatıyor. Mesleğinde geçirdiği vakit ve edindiği tecrübe onu da değiştirmiş, kendi deyişiyle duvarlarını indirmiş, daha kendi üzere artık.Başlıyoruz sohbete… 

◊ 40’a 1 kala hayatın nasıl bir dönemindesin?

40’tan sonra bayanlar için en hoş devir başlıyor derler. Benim için 39’da başlamış olabilir. Çok düzgün hissettiğim bir dönemdeyim. Her şeyle barışığım. Evvelce de kendim üzere olduğumu zannediyordum lakin duvarlarım biraz daha kalınmış. Şimdi daha kendim üzereyim. Kendimi çok daha özgür hissediyorum.

◊ Seni hiç tanımayan birine kendini anlatman gerekse hangi cümleleri seçerdin?

Dominantım ve her şeye hâkim olmak, her programı düzenlemek istiyorum. Bu kadar her şeye müdahale etmek beni de yoruyor ve birine anlatırken de “Ben bu türlü biriyim, bana takılma, rahatsız olursan da söyle” derim. İkinci olarak herhalde “Beni tanıdıkça daha çok seversin” derdim. Ve “Eğer seni seversem benim yanımda sonsuza dek inançta olursun”…

◊ Hayattaki en büyük savaşın neyleydi?

En büyük savaşım herhalde kendimleydi. Kendimi tanımak, çok küçük yaşta bu bölüme girip o serüveni yaşamak, var olmaya çalışmak, burada tutunabilmek ve oyunculuğa devam edebilmek…

◊ Biraz evvel “Duvarlarım evvelden daha kalınmış” dedin. Seninle ilgili yorumlara baktığımda seni aralı bulanlar var…

İşte bence bu kırılmaya başladı.

◊ Neydi onun nedeni?

19 yaşında bu bölüme girdim, tesadüfler sonucu oyuncu oldum. Alışılmış, oyuncu olmayı çok istiyor olsam da bir anda kendimi bir dizinin başrollerinden biri olarak buldum. Dizi yayımlandı, sonraki gün tüm Türkiye beni tanıyordu. Herhalde kendimi korumak için daha erkeksi ve sert bir taraftan bu türlü olması gerektiğini düşündüm. Sette de öyleydim. Sokak çocuğu üzereydim yani. Kimsenin bana yaklaşmasına, lakayt davranmasına müsaade etmezdim. Şu an da elbette o denli fakat bunu o sert duruşumla değil, kendim olarak sağlayabiliyorum.

◊ Dediğin üzere tesadüfen ve bence tıpkı sinemalardaki üzere bir günde ünlü oluyorsun…

Evet. Hakikaten o denli.

◊ ‘Komedi Dükkânı’ programına seyirci olarak gidiyorsun, sahneye çağrılıyorsun ve o gece bir üretimci seni keşfediyor. Nitekim her şey bu türlü büyülü mü oldu?

“Bu kadar da olur mu” dedirtecek kadar şaşırtıcıydı. Daima oyuncu olmak istiyordum. Üniversiteye hazırlanırken de konservatuvara girmek istiyordum fakat güzel bir öğrenciydim ve ailem “Başka bir mesleğin olsun, oyunculuğu hobi olarak yaparsın” dedi. Ben de oyunculuğa ne hizmet eder diye düşünerek psikoloji okumaya karar verdim. Bilgi Üniversitesi’ni kazanıp İstanbul’a geldim. Birinci yılımda mesken arkadaşımla birlikte ‘Komedi Dükkânı’nı izlemeye gittik. O benim oyunculuk hayallerimi biliyordu. Her şovda seyircilerden kimilerini sahneye aldıklarını da biliyorduk. Arkadaşımla çekim öncesi bir yerde kahve içmeye oturduk. Bana masadaki peçeteyi uzatıp “İlk imzanı bana at, biliyorum bundan sonra çok imza atacaksın. Zira sahneye seni alacaklar” dedi. Ben de öncesinde annemi aramış; “Nasıl olsa o kısımda beni izleyeceksiniz” falan demiştim.

◊ Sen güya bu olayı çok ‘manifestlemişsin’…

Yani bütün kapılarım nasıl açıksa, o anda ne dilediysem oldu.

◊ Sonra bir üretimci tarafından arandın, ‘Küçük Kadınlar’ dizisinin seçmelerine gittin ve birinci gün set “Kayıt” dedi. Ne yaptın?

Dizide partnerim Burak Sağyaşar’dı, kendisine buradan çok sevgiler. Ben ezberimi hazırladım ve girdim odaya. Kolay heyecanlanan biri değilim, o vakit da değildim. Lakin karşımda kocaman bir kamera, yönetmen, Burak ve ben. Bir heyecanlandım. Kendimi denetim edemiyorum, yapamayacağıma emindim. Kamera kuruldu, ben titriyordum. Hoca “Kayıt” dedi. Sonra durdurdular. Kamera bozulmuş, kamerayı götürdüler ve iki saat sonra yenisi geldi. O sırada sohbet ettik, çalıştık ve heyecanımı yendim.

◊ Tam 20 sene geçmiş; oyunculuk, canlandırdığın karakterler sana hayat ismine ne öğretti?

Sabretmenin, dengeli olmanın, disiplinin, saygılı olmanın yetenekten çok daha değerli olduğunu öğrendim. Zira biz bir grup işi yapıyoruz. Bu grup işinde karşındakine hürmet duymak, ona müsaade vermek, alan açmak bence yalnızca yetenekli olmaktan çok daha değerli.

‘Cesur davranamadım’

◊ 20 yılın muhasebesini yaparken şunu farklı yapardım dediğin şeyler var mı?

Bahsettiğim duvarlarımla birlikte kendimi koruduğum halim biraz daha ürkek bir halimdi. O yüzden çok mert davranamadım. Yeniliklere biraz uzaklıklı yaklaşıyordum. Daha inançlı sularda yüzmek daha rahat hissettiriyordu. Konfor alanımı bozmak çok da gerekmiyor diye düşünüyordum. Lakin şimdi baktığımda apayrı şeyler yapardım.

◊ Ne üzere?

Bir kez o vakitler birçok şeyi gönül bağıyla yapıyorsun. Bu dala girdiğinde birinci tanıdığın insanlara güya borcun varmış üzere hissediyorsun. Meğer profesyonel bir iş yapıyoruz. Hiç kimsenin, kimseye gönül borcu yok. Bu bir iş ve biri işini layıkıyla yapmıyorsa, kimseye eyvallahınız olmamalı.

◊ Çocuk sahibi olmak hayatını nasıl değiştirdi?

Her gün değiştiriyor. Hâlâ bizim için bebek üzere ve hayatımızın çok merkezinde. Onun sistemine nazaran yaşıyoruz. Ben esasen şefkatli, anaç biriyken şu an sonsuz bir şeyin içine atıldım. Sokakta gördüğüm her çocuk için ağlayabiliyorum. Elimden gelse dünyadaki muhtaçlığı olan tüm çocuklara dokunabilmek istiyorum.

◊ Peki, Ali bir gün büyüyecek, ve tahminen bu söyleşiye denk gelecek. Ona bir not bırakacak olsan ne söylerdin?

Seni çok seviyorum. Ve bil ki her vakit yanında ve arkandayız.

‘Yüzüme gelip söyleyemedikleri şeyi yazan beşerlerle kendimi üzemem’

◊ Son devirde oyunculuk dünyasında genç oyuncuların yaptırdığı estetikler, bayanların yüzlerinin birbirine benzemesi, erkek oyunculardaki kas modası konuşuluyor. Genç oyuncuların bunları tercih etmeleri hakkında ne düşünüyorsun?

Sadece oyuncu olmaları gerekmez, bu kadar genç yaştaki herkesin bunu tercih etmesi bana berbat hissettiriyor. Etrafımda
17 yaşında annesinin müsaadesiyle estetik yaptıranları duyuyorum. Benim aklımın alabileceği bir şey değil. Daha bedenleri, yüzleri, mimikleri oturmamış. Bunu yapan hekimlere da şaşırıyorum. Oyunculuğu ömürlerinin sonuna kadar devam ettirmek istiyorlarsa o uygulananlar tahminen 10 sene sonra bir deformasyona neden olacak. Çok riskli buluyorum. Ben 39 yaşımda vakit zaman aldığım kilomla, estetiksiz yüzümle, boynumun azıcık kırışmaya başlamasıyla barıştım ve hiç umurumda olmuyor. Hiç ilgilenmiyorum. Keşke oyunculuk yapan genç kızlarımız, erkeklerimiz de yalnızca hisle ilgilense… Ekranda zati o içinizdeki hoşluğu gözünüzde göreceğiz. Oyunculuğun hoş yanı da orada.

◊ Geçen dönemden beri konuşulan hususlardan biri bayan oyuncuların 40 yaşı geçtikten sonra anne rollerine sıkıştırılması, erkek oyuncularınsa jön olarak mesleklerine devam etmeleriydi. Sen bunu gözlemliyor musun? Ve geleceğe dair bu çeşit korkuların var mı?

Erkek oyuncuların hâlâ jön olup karşısındaki bayanın daha genç olmasına geçen dönem da, evvelki dönemlerde da şahit olduk. Bence bizdeki sorun, genel olarak bayan öyküsünün çok az yazılıp çekilmesi. Bizde bayan başrolünün olduğu öykü sayısı da çok az.

◊ Peki, sosyal medya linçleriyle aran nasıl, barıştın mı?

Hiç okumuyorum lakin okusam da ilgilenmiyorum. Bu kimin ne düşündüğüyle ilgilenmiyorum demek değil. Ancak gerçekçi bulmuyorum. Yüzüme gelip söyleyemedikleri şeyi yazan beşerlerle kendimi üzemem, keyifli da edemem. Oraya yazılmış yorumların ne kadarı benim canımı acıtmak için, ne kadarı beni sahiden izleyip sevdiği için bilemem.

‘Şenlikli bir semt hikâyesi’

◊ Yeni projelerin neler?

‘Evlilik Güzeldir’ eylül ayında TRT1’de başlayacak. Benim uzun vakitlerdir ‘manifestlediğim’, özlediğimiz sıcak bir aile işi. 5 kız kardeş ve bir nikâh memuru babanın öyküsü. Nikâh memuru babamız beş kızının evlenmesi için uğraşmıyor ancak evlenmelerini bekliyor. Beş kızımızın da elbette hayatlarında flörtleri ve hepsinin de başka öyküsü var. Şenlikli bir semt kıssası diyebilirim. Babamızı
Fikret Kuşkan oynuyor.

◊ Senin karakterin Zeynep nasıl biri?

Zeynep çok anaç, meskeni çekip çeviren biri. Partnerim Seçkin Özdemir. Karakterlerimiz evvelce çok büyük aşk yaşamışlar lakin Seçkin bırakıp gitmiş…

◊ Sen bu abla rollerini seviyorsun galiba… Daha evvel de ablayı canlandırdığın işlerin oldu…

Evet. Hayatın içinde de bunu seviyorum, o yüzden sanırım çağırıyorum bu rolleri.

◊ Dizinin isminden yola çıkıp sorayım; evlilik
hoş midir sahiden?

Eğer evlilik yanlışsız kişiyleyse şahanedir. Âşık olduğun adamla evlendiğin vakit en yakın arkadaşınla ömrünün sonuna kadar geçen bir şenlik üzere evlilik. Hele bir de çocuğunuz olduğunda, o aile büyüdüğünde kıssa daha da büyüyor.

“Daha ikinci günde ‘Sen benim evleneceğim adamsın’ dedim”

◊ Eşin İsmail’le (Demirci) dokuz yıldır birliktesiniz. Evlilik vakitle nasıl evrildi?

Sonsuz bir bağlılığa evrildi. Hayatımız boyunca üçümüzün ne olursa olsun temas halinde olacağımızı biliyor olmak çok hoş bir şey.

◊ Yıllar geçtikçe tutku devam ediyor mu?

Tutku devam etmezse evliliğin bir keyfi kalmaz.

◊ Şu an aşkın hangi halini yaşıyorsunuz?

Aşkın herhalde en inançta hissettiğim halini yaşıyorum. Çocuk olmadan evvel ‘ya bırakıp giderse, ya ben gidersem’ üzere şeyler oluyordu.

◊ Çocuk olunca güç sarfiyat mi diyorsun?

Öyle demiyorum da bir inançta hissetme durumu var yani.

◊ Kıskançlıktan seti basanları, karavanda bekleyenleri okuyoruz. Siz birbirinizi kıskanır mısınız?

Mesela biri ona uzun mühlet bakarsa “Neden bu kadar uzun müddet baktı, tanıdıysa gelsin merhaba desin” falan oluyorum. Ancak işiyle ilgili bir şeyde, gidip seti basmak ya da karavanda oturmak üzere bir şey yaşayacaksam aklımı falan kaybetmiş olmam lazım. O da benim üzeredir.

◊ Siz sette tanışmamıştınız, değil mi?

Yok. Bodrum’da tanıştık, Çeşme’de sevgili olduk.

◊ Daha evvel ekranda görmüşsündür. Fizikî olarak birinci karşılaşınca mı bir şeyler hissettin?

Şu an baktığımda mecnunluk lakin tanıştığımızın
ikinci günü evleneceğim adam olduğunu biliyordum. Evet, öncesinde de televizyonda görmüştüm. Çok yetenekli bulmuştum.

◊ Yeteneğine mi bayıldın birinci görüşte?

Gerçekten yeteneğine bayıldım. Evet, uzunluklu boslu falan da demiştim, bu kim olmuştum (gülüyor). Sonra düşün, adamı hiç konutta görmemişsin, kızdığı bir anı yaşamamışsın, ailesini tanımıyorsun…. Hiçbir şey bilmeden evleneceğim adam olduğunu ikinci gün anlamak nereden baksam delilikti.

◊ Sen bu hissini ona söyledin mi?

Evet, daha ikinci günde “Sen benim evleneceğim adamsın, çocuğumun babasısın” dedim.

◊ Deli diye düşünmüş olabilir senin için…

Hiç baskı yoktu fakat bende. O “Ben de o denli düşünüyorum” dedi. Tekrar de ara ara benim yüzümden mi evlendik diye sorguluyorum (gülüyor).