‘Aramızda tatlı tatlı atışmalar çok vardır’

Çekimleri yaptıkları stüdyoya girdiğimde ortalığı yemek kokuları sarmış durumda. Perihan Savaş bir yandan harıl harıl kendi deyişiyle ‘anam-babam usulü’ yemekler hazırlıyor. Başka tarafta oğlu Savaş Zafer de kendi hazırladığı yemeklere çağdaş dokunuşlar yapıyor. Sonrasında karşılıklı oturuyoruz. Perihan Savaş çocuklarına çok düşkün. Onlardan bahsederken gözleri parlıyor. Geçmişi düşününce de hüzünleniyor. Savaşda çok kibar, güler yüzlü; bir ünlü çocuğu olmanın egosundan çok uzak. Başlıyoruz sohbete…

◊ Birlikte bir yemek programına başladınız: ‘Savaşların Mutfağı’…

Perihan Savaş: Evet. YouTube’da ‘Loop TV’ kanalında. Birimiz yemekleri klâsik bir formda sunarken öbürümüz daha gözü pek denemeler yapıyor. Sürpriz bir konuğumuz oluyor. O bizi içeriden izliyor. Sonra gelip tadımı yapıyor. Kimin yemeğini beğenirse ona puan veriyor.

◊ Ama biraz haksız bir rekabet var üzere… Savaş bu işin eğitimini almış, Özyeğin Üniversitesi Le Cordon Bleu mezunu. Ve kendi restoranı var: ‘Perihan Meyhane’…

Perihan Savaş: E, biz de anamızdan eğitim aldık…

Savaş Zafer: Zaten bu kesime giriş nedenlerimden biri aslında annem. Küçüklüğümden beri yemek yaparken onu izlerdim. Alışılmış anneannem de var. Beni tezgâhın üzerine oturturdu, Karadeniz’deki kaygana üzere bir kızartma yapardı, hamur kızartmasının daha sade hali diyebiliriz. Yemek yapmayı sevmemde onların katkısı çok büyük.

◊ Programda çok atışıyorsunuz. Olağanda de tatlı atışmalarınız var mıdır?

Perihan Savaş: Aramızda tatlı tatlı atışmalar çok vardır.

◊ Niye kızdırıyorsun anneni sen?

Savaş Zafer: O da beni kızdırıyor aslında. Her şey karşılıklı.

Perihan Savaş: Ben iddialaşırım, Savaş da o denli. İkimizin tezleri çatışıyor. “Hadi bakalım, sen mi haklı çıkacaksın, ben mi” diyoruz. Bu yalnızca yemek konusunda da değil, alelade, kolay bir bahiste da olabiliyor. Ama olağan dediğim üzere aramızdaki didişmeler çok tatlı. 

◊ Birbirinizin mutfağında neyi değiştirmek isterdiniz?

Perihan Savaş: Bazen bana “O o denli olmaz anne. Birazcık daha çağdaşını öğrenmen gerekiyor” falan diyor. Ben de onu o denli yapmak istemiyorum. Bunu değiştirmek isterdim ancak bir taraftan da didişmek keşfetmemizi sağlıyor.

Savaş Zafer: Annemin yaptığı yemekler çok lezzetli. Ama annem yemek konusunda çok sabit fikirli. Bu hususta biraz daha yeniliğe açık olsa yaptığı yemekleri çok daha yeterli yapabilir. Onu değiştirmesini isteyebilirdim. Yeniden de elzem değil.

Perihan Savaş: Herhalde elzem değil, bu saatten sonra önüne ne koyarsam onu yiyeceksin Savaş (gülüyor). Yani yıllardır nasıl yaptıysam bu saatten sonra da yeniden birebir anam-babam adabı yapıyorum. Siz ne yapıyorsanız yapın!

◊ Asla karşı koyamadığınız yemek nedir?

Perihan Savaş: Etli yaprak sarmayı çok severim.

Savaş Zafer: Ayırt edemiyorum. Her türlü makarna, etle ilgili her şey, yöresel yemekler…

◊ Asla yemem dediğiniz bir şey var mı?

Perihan Savaş: Maydanoz yemem, ne yaptıysam alışamadım. Limon sıktım, zeytinyağı sıktım… Midem kabul etmiyor.

Savaş Zafer: Bende yok, ayırt etmeksizin her şeyi yerim.

◊ Şu ana kadar yediğiniz en tuhaf şey neydi?

Savaş Zafer: Çok şaşırtmaz tahminen fakat salyangoz yedim.

Perihan Savaş: Ben hayatta yiyemem. Vitiligom var, “Salyangoz çorbası yapacaksın” dediler. Yok mersi… Hayvanı düşünerek yiyemem zati. Tadı nasıl?

Savaş Zafer: Yumuşak bir şey bekliyorsun lakin pek o denli değil, aslında düşünüldüğü kadar lezzetsiz de sayılmaz. Ama “Bugün gidip bir salyangoz yemeliyim” demem.

‘YILMAZ’IN BİZİ GÖRDÜĞÜNE VE KORUDUĞUNA EMİNİM’

◊ Savaş, sen baban Yılmaz Zafer’i kaybettiğinde 1,5 yaşındaymışsın. Onun erken vedası hayatını nasıl etkiledi?

Savaş Zafer: Ne etrafından, ne annemden, ne arkadaşlarından, ne kendi akrabalarından hiç berbat bir şey duymadım. Ama kişiliğini bir yana koyarsak bir babanın eksikliği zordu. Zira erkek çocuğunun ister istemez bir noktada babaya muhtaçlığı oluyor. Annem eksikliğini hissettirmedi, o farklı fakat tekrar de güç. Ama biraz büyüyüp daha algılayınca, insanların hayatındaki baba figürünün nasıl bir rol aldığını görüp öğrenince insan biraz sendeliyor. Hani olsaydı aslında nasıl olurdu diye sorgulamaya başlıyor. Bunlar beni yaşım ilerledikçe hayatta zorladı.

◊ Filmlerini izlemiş miydin?

Savaş Zafer: Çok uzun müddet izlemedim.

◊ Sebep?

Savaş Zafer: Ben bebekken kaybettiğimiz için daha çok diğerlerinden dinlediğim, anlatılan bir kişiydi.

Perihan Savaş: Hatırlıyorum da tatile giderdik. Deniz kenarında çocuklar “Baba, baba, baba” diye koşarlardı. Savaş da koşmaya başlardı. Gelir beni kaldırırdı, babaları onlarla ne oynuyorsa o da benimle birebir şeyi oynardı. Büyüdükten sonra bir gün ona “Ne hissediyorsun” diye sordum. “Anne, tanımadığım için bir şey hissetmiyorum” demişti. “Peki, seni üzen bir tarafı var mı” dedim, “Baba diyememek” dedi. Yani ‘baba’ sözü Savaş’ta yok.

Savaş Zafer: Ya bir de babam çok genç yaşta öldüğü için annem o devirler daima çok üzülüyordu, üzgündü ve buna şahit oluyordum. Mezarlığa da giderdik, hâlâ gidiyoruz; orada annem ister istemez duygusallaşıyordu ve çocuk olarak onu o denli gördükçe sanırım berbat bir şeymiş üzere geldi, bende savunma sistemi oluşturdu, muhakkak yaşa kadar hislerimi körelttim.

◊ Filmlerini izlediğin vakit ne hissettin?

Savaş Zafer: Çok tuhaf hissettim. Nasıl anlatsam? Mesela ödevlerimi her vakit son dakika yapar, son güne kadar bekletirdim. O da böyleydi. Güya yüzleşmekten daima bu türlü kaçtığım, son güne kadar beklettiğim lakin izlemem, bakmam, öğrenmem gereken bir şeymiş üzere. Nasıl diyeyim? Çok fazla izleyemeyecekmiş, devam edemeyecekmiş üzere izledim. O yüzden zordu.

◊ Hem anne hem baba olmak nasıldı?

Perihan Savaş: Çok zordu. Anne, baba hayattaysa biri yeterli, biri berbat polis rolünde olur ya. Ben ikisini dengelemeliydim, beni çok zorluyordu. Aslında ruhsal olarak yardım aldım. Kimileri “Hayatına devam etti” diyebilir lakin doğal hayatıma devam edecektim, ayakta durmak zorundaydım zira bir kızım, bir oğlum var. Onların yanında olmalıydım. Ve çalışmak bana çok güzel geldi. Çocuklarımın varlığı da ayakta durmamı sağladı. Yaşadıklarım çok ağır şeylerdi. Yılmaz geçirdiği rahatsızlık sonrası benim üçüncü çocuğum üzere oldu. 18 ay yaşadı ve çocuk üzereydi. Çok uğraştım hatırlayıp kendisine gelmesi için. Olmadı.

◊ Sizi izlediğini düşünüyor musunuz?

Perihan Savaş: Bizi izlediğini çok hissediyorum. Bir gün Yılmaz’la beraberken bana “Eğer bir gün ben senden evvel ölürsem, canın sıkıldığında yahut beni özlediğinde kafanı gökyüzüne kaldır, parlayan bir yıldız görürsen o benim” dedi. Gerçekten kafamı kaldırıyorum ve bunu görüyorum. Almanya’da da Yılmaz ismine bir vefa mükafatı veriyorlardı. Savaş’la sahneye çıktık, tam konuşmaya başlayacağız, salonun ışıkları söndü. Bir anda ortalık simsiyah oldu. Bir baktım, herkes telefonun ışığını yaktı. O ışıklar bir yıldız üzereydi. O denli kalakaldık. “Burada ve kendini aşikâr ediyor, bizi görüyor” dedim. Bizi gördüğüne ve koruduğuna eminim.

‘SAVAŞ’IN BİRAZ YIRTICI OLMASINI İSTERDİM; İNSANLARI KIRMAKTAN ÇEKİNİR, ONUN İÇİN DE ÇOK ÇABUK KIRILIR’

◊ Annenden aldığın altın bedelindeki öğüt neydi?

Savaş Zafer: Oyuncu olmayı düşünüyordum. Ama bana verdiği öğütle bu mesleği bana annem vermiş oldu. “Oyuncu olmak istiyorsan zati bir biçimde olursun. Hasebiyle yapacağın öteki bir şeye de yönel” dedi. Bunu seçtiğim için memnunum.

Perihan Savaş: Bunu da şunun için söyledim; bu devirde oyuncu olmak biraz toplumsal medyadan da geçiyor. Ne kadar çok takipçin varsa oyuncu da olabiliyorsun. Ama nereye kadar sürüyor? Üzülmesini istemedim. Zira bizim meslek nitekim yıpratıcı ve üzücü. Şimdiki gençlere bakıyorum; çok değerli, iyi oyuncular da var. Ama beşerler kimilerini yalnızca dizilerdeki isimleriyle hatırlıyor, gerçek isimlerini bile bilmiyor, bu aslında çok üzücü. Onun için “Tabii olabilirsin lakin bir de mesleğin olsun” dedim.

◊ Sizin Savaş’tan öğrendiğiniz bir şey var mı?

Perihan Savaş: Sakinliği. Ben bir şeye sinirlenirim, bana der ki: “Anne sinirlenme o kadar. Ortada bu türlü bir şey yok. Duruma bir de şu taraftan bak istersen.” Sonra onun dediğini yaparım ve gerçek söylediğini anlarım.

◊ Savaş dediğiniz gibi çok efendi görünüyor. Sahiden göründüğü kadar efendi mi?

Perihan Savaş: Evet, o denli. Ben biraz yırtıcı olmasını isterdim. Mesela kızım Melek daha cabbardır. Savaş çok inanır, çok nahiftir, insanları kırmaktan çekinir. Onun için de çok çabuk kırılır.

◊ Peki, Savaş bundan sonra oyunculuk yapmak ister misin?

Savaş Zafer: Bu müddet zarfında oyunculukla ilgili bir şeyler yaptım. İstanbul Şehir Tiyatroları’nda oyunculuk eğitimine gittim, akabinde özel dersler aldım. ‘Ben Onu Çok Sevdim’ isimli bir dizide oynadım.

Perihan Savaş: Bu dizi Adnan Menderes’in hayatıydı. Onun ortanca oğlunu canlandırıyordu Savaş. Fakat bu rol, kamera karşısındaki birinci tecrübesi oldu. Kameraya ve set ortamına şimdi alışkın olmadığı için de yaşadığı bu tecrübe, ne yazık ki beklentilerini tam manasıyla karşılamadı.

◊ Birlikte oynamak ister miydiniz?

Perihan Savaş: Niye olmasın?  Çok tatlı olur, ben onu eğitirim zati (gülüyor).

Savaş Zafer: Evet. Bence de çok  güzel olur.

◊ Savaş üç yıldır evlisin. Annen kuvvetli bir kaynana mı oldu?

Savaş Zafer: Yok o denli olmadı.

◊ Eşin ‘Anne’ değil ‘Perihan Teyze’ diyormuş, bununla ilgili magazinde haberler çıktı…