‘İnsan yaptığı işe heyecan duymayınca gözünün feri gidiyor’

Küçük yaşlardan beri oyunculuk yapıyor. Yıllar içinde sırf tiyatroda değil, sinema ve televizyonda da karşımızdaydı. Ezgi Çelik artık de Caner Cindoruk’la tıpkı sahneyi paylaştığı ‘blueScat’le izleyici karşısında. Fildişi Sahili’nden muharrir Koffi Kwahulé’nin ‘Blue-S-Cat’ isimli oyunundan uyarlanan imal, bir asansörde mahsur kalan, birbirini tanımayan bir bayan ve erkeğin giderek derinleşen ruhsal çatışmasını merkezine alıyor. Karakterlerin bastırılmış hislerini, bilinçaltlarını ve isteklerini görünür kılan oyun, toplumsal cinsiyet rollerini ve güç alakalarını de tersyüz ediyor.

◊ ‘blueScat’ 7 yıl ortadan sonra tekrar sahnede. Sizi ve Caner Cindoruk’u da tıpkı sahnede buluşturan birinci oyun… Nasıl başladı ve nasıl devam ediyor??

Moda Sahnesi’nde tıpkı müellifin, Koffi Kwahulé’nin öbür bir oyunu olan, Onur Ünsal ve Mehmet Tekatlı’nın oynadığı ‘Dıkşın’ı izledim. Hem çok yeterli hem de çok sıkıntı bir oyun. O zorluk ve anlaşılmazlık bende onun yazdığı bir metni çalışma isteği uyandırıyordu. Kemal Aydoğan’a “Koffi çalışmak istiyorum” dedim. Nasıl gönülden dilediysem
4-5 ay sonra bana ‘blueScat’le geldi. 7-8 yıl evvel sahnelemişler lakin çok az oynamış. Biz yeni çeviriyle ve uyarlamayla apayrı bir seyahate başladık. Caner’i (Cindoruk) evvelce beri tanıyorum lakin birinci sefer birlikte çalışıyoruz.

◊ Koffi Kwahulé oyunlarını caz müzikten esinlenerek yazan, anlaşılması çok kolay olmayan bir muharrir. Sizin için nasıl bir tecrübeydi??

Daha evvel hiç oynamadığım bir rol bu. Bana çok güzel geldi. Koffi metinlerinde çok derinde bir şeyler söylüyor lakin yüzeyde onları metaforlarla, çok ironik bir halde anlatıyor. Senin hem oyuncu hem reji olarak onun renklerini bulup metni sahiden çok düzgün anlaman gerekiyor. Bence seyirci ‘blueScat’i hem çok sevip çok eğlenecek hem de çok başı karışacak. Oyundan çıktıklarında neler hissettiklerini anlamlandırmaları vakit alacak. Bilhassa bayanların güzeline gideceğini düşünüyorum zira metin bayanla ilgili farklı bir yerde duruyor.

◊ Bunu biraz açalım mı?

Normalde asansörde bir bayan ve tanımadığı bir erkek mahsur kaldığında, öykü birçok vakit bayanın korkusu üzerinden ilerler. Bayan panikleyen, çaresiz kalan taraftır. Lakin Koffi öteki bir şey yapıyor. Dileğin bayan tarafından da özgürce yaşandığını görüyoruz. Bayan karakter çok ağır travmalar yaşamış. Oyun onu travmalarını tetikleyecek bir durumun içinde bırakmasına karşın travmasına sahip çıkmayı başarıyor.

◊ Erkek nasıl temsil ediliyor?

Erkek zihninin nasıl çalıştığını, nasıl sıkıştığını görüyoruz. Erkek karakter büsbütün iktisatla, sayılarla, işle, vergilerle, sistem içinde nasıl yükselebileceğiyle ilgileniyor. Sistemi eleştiriyor lakin birebir vakitte sistemin lisanıyla düşünüyor. Bayansa tıpkı anda birçok ihtimali düşünmek zorunda bırakılıyor.

‘Zor bir denge’

◊ Oyunda iki insanın alakasına, kaygılarına ve bastırılmış taraflarına bakıyoruz. Sizce kadın-erkek bağlantılarındaki en büyük ‘arıza’ ne?

Kadın-erkek alakasının dünyanın yürütmesi en sıkıntı denklemlerinden biri olduğunu düşünüyorum. Bence birinci kural şu: Geçinmeye gönlün olacak. Kurması ve sürdürmesi nitekim çok sıkıntı bir istikrar. Erkekler bulundukları durum, yetiştirilme biçimleri, konumlandırıldıkları yer yüzünden kendilerini anlatmaya daha az gereksinim duyuyorlar. Kadınlarsa daima alanını korumak, alan açmak, o alanı yine savunmak zorunda.

◊ Karakterlerin kurtarılma anını ‘izlenme’ ihtimali üzerinden düşünmesi görülme gereksinimine dair çok şey anlatıyor…

Bence tam bugünün temsili bu. Görülmek, izlenmek, konuşulmak için yaşıyoruz.

◊ Sizin görünürlüğe bakış açınız nasıl?

Kontrolümde olduğu sürece beni rahatsız eden bir şey değil. Hatta oyunculuk özelinde beni besleyen bir şey. Seyircinin benimle kurduğu irtibat, yaptığım şeye nasıl reaksiyon verdiği benim için çok kıymetli.

‘Çok bocaladım’

◊ 7 yaşında sahneye çıkmışsınız, neredeyse hiç orta vermemişsiniz. Birinci günün heyecanını muhafazayı nasıl başarıyorsunuz?

26-27 yaşlarından itibaren 4-5 sene felaketti. Hiç bırakmadım mesleği fakat aklım çok karıştı. Sistemin değişmesi, yaptığım şeyin nedenini kaybetmek… Bir mühlet yalnızca beşerler beni beğensin diye iş yaptığım bir periyoda girdim. Fakat o kırılmalardan geçince kendi rotanı buluyorsun. Sanırım hâlâ heyecanlı olmamın sebebi bu. Zira ‘Ben bunu niçin yapıyorum’ diye sordum kendime.

◊ Cevabınız ne oldu?

Sahneyi, sette olmayı sevdiğim için, kıssalara heyecanlandığım için, oyun oynamayı sevdiğim için yapıyorum. Bir kıssa geliyor ve o dünyanın içinde olmak istiyorum.

◊ Sizi heyecanlandırmayan bir işe girmezsiniz üzere geliyor anlattıklarınızdan. O denli mi?

Keskin konuşmayı sevmiyorum. Bazen mecbur kaldığın işler oluyor. Bazen de birinci başta seni heyecanlandırmıyor sandığın bir şey, yol içinde değişik bir yere açılıyor. Lakin olağan ki insanın yaptığı işin içinde heyecan duyması çok kıymetli. Yoksa gözünün feri gidiyor.

‘Modayla ilgili bir iş yapmak isterim’

◊ ‘Gündüz Apollon Gece Athena’yla yakın vakitte beyazperdedeydiniz. Sinemada yeni bir projeniz var mı?

Dizi, tiyatro, sinema… Hepsine tıpkı heyecanla bakıyorum. Sinemayı çok seviyorum. Görüştüğüm, heyecanlandığım şeyler var lakin şimdi net değil.

◊ Bir yandan da YouTube’da ‘Bir Singer Günü’ serinize devam ediyorsunuz…

Singer’in Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı’yla (TEGV) işbirliği sonucu başlanmış bir proje. Modaya, dizayna, kumaşlara, styling’e inanılmaz düşkünüm. Trendleri, yaratıcı süreçleri, markaların tarihlerini takip ederim. Program da bir sohbet programı. Konukların hayatındaki moda, tasarım, tarz, kıyafetle kurdukları münasebet üzere yerlere giriyoruz.

◊ Modayla ilgili profesyonel bir iş yapmayı düşünüyor musunuz?

Kostümle moda dizaynını birleştiren bir şey yapmak çok isterim. Dikişle, dizaynla, gençlerle bir ortaya gelen bir dünya kurmak istiyorum. Pop-up işler, kolektif üretimler… Daima bir arada bir şeyler üretmek fikri beni çok heyecanlandırıyor.