Beş gündür Amerika’daki 3 Kasım seçimlerini ve Başkan Yardımcısı JD Vance’in açıklamalarını değerlendiriyoruz.
Bugün artık meselenin özüne gelelim.
Bir iktidar, dışarıda askerî başarı ararken içeride halkının güvenini kaybedebilir mi?
Amerika’daki seçimlerin ardından ortaya çıkan tartışmalar, bu sorunun ne kadar önemli olduğunu gösteriyor.
Vance, Cumhuriyetçilerin seçim yenilgisini doğrudan savaşa bağlıyor.
Elbette bir seçim yenilgisinin bütün nedenlerini tek başlık altında toplamak doğru olmaz.
Ekonomi, enflasyon, aday tercihleri, siyasi kutuplaşma ve yönetim politikaları da seçmen davranışını etkiler.
Ancak bir başkan yardımcısının kendi yönetiminin savaş politikasını seçim yenilgisinin temel nedeni olarak göstermesi küçümsenecek bir gelişme değil.
Bence burada asıl mesele, siyasetin halktan ne kadar uzaklaşabildiği.
Washington’da stratejik başarı olarak görülen bir karar, sıradan bir Amerikan ailesinin hayatında ekonomik sıkıntı olarak karşılık bulabiliyor.
İşte siyasetçilerle seçmenler arasındaki kopuş da burada başlıyor.
Yıllardır gazetecilik yapan biri olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim:
Siyasetçinin en büyük yanılgısı, halkın kendisine verdiği desteğin sonsuza kadar devam edeceğini düşünmesidir.
Oysa seçmen kimsenin tapulu malı değildir.
Bugün destekler, yarın eleştirir.
Gerekirse sandıkta tercihini değiştirir.
Bu gerçeğin Washington için de Ankara için de Giresun için de geçerli olduğuna inanıyorum.
Çünkü demokrasinin dili evrenseldir.
Vatandaş huzur ister, güven ister, geçimini sağlayabileceği bir ekonomik düzen ister.
Ve bütün bunlardan önemlisi, yöneticilerinin kendisini dinlemesini ister.
Siyasetçinin görevi seçmene kızmak değil, seçmenin neden kızdığını anlamaktır.
3 Kasım seçimlerinin ardından JD Vance’in yaptığı açıklama, işte bu açıdan önemli.
Amerika’nın dünyanın en güçlü ordusuna sahip olması, sandıktaki siyasi yenilgiyi önlemeye yetmedi.
Çünkü son sözü ne generaller söyler ne başkanlar ne de siyasi danışmanlar.
Son sözü halk söyler.
Ve Amerikan seçmeni bu defa Washington’a şu mesajı vermiş görünüyor:
“Biz size dünyayı yönetmeniz için değil, önce bizim sorunlarımızı çözmeniz için oy verdik!”