‘Aşk gelip süreksiz bir şey, değerli olan sevgi’

Bu Emre Dinler’le birinci röportajım. Tam ekrandaki üzere, çok düzgün bir fiziği var. Uzunluğu 1,92 metre, bayağı uzun. Ben fotoğraf çekiminde mecburen takoz dayanağı almak zorunda kalıyorum. Röportaj boyunca çok heyecanlıydı fakat yavaş yavaş ısındı ve içtenlikle anlattı.

◊ Hataylıymışsın, “Sokak kültüründe büyüdüm” demişsin. Nasıl bir konuttu sizin ki?

Hatay, Kırıkhan ilçesinde; güzel, mutlu bir aile içerisinde büyüdüm. O manada kendimi şanslı hissediyorum. Üç kardeşiz, ben ortancayım. Mutlu, güzel ve sıcak bir kentte, hoş beşerlerle, hoş akrabalarla yetiştirildim. Annem konut hanımı, babamın bir tertip işletmesi var; düğünler, özel günler için… Fakat zelzeleden sonra maalesef onlar gitti.

◊ Geçmiş olsun. Yaşanan sarsıntı felaketinde çok kaybın oldu mu?

Bayağı oldu. Birlikte büyüdüğüm birçok arkadaşımı, akrabalarımı, mahalledeki komşularımızı kaybettik. Onun dışında konutumuz, babamın işyeri gitti. Çok şükür bizimkiler sağ. Ancak çok büyük acılar yaşadık. Orada süratli bir toparlanma süreci var fakat tekrar de tesirleri devam ediyor.

◊ Çok güç, başınız sağ olsun. Peki, şimdi baktığında bütün bu kayıplar sana hayat ismine ne gösterdi?

Bu, büyük bir yıkım. Bence Türkiye’de bu türlü büyük bir olaydan etkilenmeyen hiç kimse yoktur. İşin ruhsal tarafı alışılmış öteki. İnsan acıları yarıştırmıyor. Biz dönüp baktığımızda en azından şükrettiğimiz bir süreci yaşıyoruz zira annem, babam, yakın arkadaşlarımın birçoğu düzgün durumda. Toparlıyoruz. Bu acılardan sonra çok fazla güçleniyorsun, insanı daha dayanıklı bir hale getirebiliyor. Olgunlaşma süreci yaşıyorsun.

◊ Gözlerin doldu… Mevzuyu biraz değiştirelim. Senin ailende sanatla ilgilenen kimse yok. İstanbul’a taşınma fikri nasıl ortaya çıktı?

Küçükken oyuncu olmayı çok istiyordum. Televizyonda bir sahne görüp, meskende tek başıma saatlerce oynamaya çalışıyordum. Etrafımda bu işi yapan kimse yoktu. Konservatuvara yönlendirenim
olmadı ve üniversitede de Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Sosyoloji kısmına gittim. Okuldayken de aklımda daima “Acaba oyunculuk yapar mıyım” sorusu vardı. Etrafımı gözlemledim. O yıllarda evvel modellik, modellikten sonra oyunculuğa geçildiğini gördüm. Bir modellik yarışına başvurdum. Orada derece aldım. Defileler, çekimler başladı. Ama okulu da bırakmadım, bitirdim, üstüne formasyon da
aldım. Ve sonra İstanbul’a tam olarak taşındım.

◊ İstanbul korkutucu muydu?

Arkadaşlarım Muğla’dan beni otobüse bindirdiler ve İstanbul’a geldim. Hiçbir şeyim ve ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yoktu, yalnızca içimde oyuncu olma isteği vardı. Kuzenimin yanına yerleştim, oyunculuk eğitimleri almaya başladım. Çekimler, defileler devam etti. Sonra yavaş yavaş deneme çekimleri geldi. Annemin duaları gerçekleşti, karşıma da daima güzel beşerler çıktı. Birinci işim ‘Söz’ oldu. Sonra ‘Gülperi’, ‘Sol Yanım’, ‘Alsancak’, ‘Kuruluş Osman’, ‘Yasak Elma’, ‘Zembilli’ ve ‘Kızılcık Şerbeti’ geldi.

‘İnsanlar koltuk kapmak için birbirlerini itiyordu, ne yapıyorlar diye düşündüm’

◊ Yaptığın meslekten nasıl bir ders çıkardın?

Öncelikle İstanbul bana çok şey öğretti. Mesela burada birinci metrobüse bindiğimde beşerler bir koltuğu kapmak için birbirlerini itiyordu. Küçük bir yerde yetiştim, bu şahit olduğum bir şey değildi, ne yapıyorlar diye düşündüm. Burada herkes bir hayat gayreti içerisinde. Hatay’dan örnek vereceğim. Biz biriyle karşılaştığımızda ya da onunla ilgili bir sorun yaşadığımızda sonraki gün tekrar karşılaşacağımız için birbirimize karşı en azından hürmetimiz vardır. Lakin İstanbul’da insanların sonraki gün karşılaşmama ihtimalleri var. O yüzden umursamıyorlar. Karşısındakilere daha acımasızlar. Ve şunu öğrendim: Beşerler çok kişisel. Bu durum oyunculuk bölümünde de bu türlü.

◊ Nedir zorlukları bu işin?

Zor bir süreç. Oyunculuk dalı bir ‘survivor’, herkesin bir ayakta kalma uğraşı var. Günümüz ekonomik şartlarında artık daha da güç. İstanbul’a geleceksiniz, bir etraf yapacaksınız. Bu etraf içerisinde hayatta kalmaya çalışacaksınız. Maddi olarak imkânınız olması gerekiyor. Yalnızca bu da yetmiyor, her gün bu işle ilgili bir uğraşa girmeniz gerekiyor. Bazen arkadaşlarım “Abi nasıl oldu, nasıl yaptın? Biz de gidelim İstanbul’a, biz de yapalım” diyorlar. Bunu söyleyen çocuğun hayalleri, hayal kırıklıkları, verdiği gayretleri, yaşayacağı zorlukları düşününce diyorum ki “Bence hiç başlama”.

◊ Neler yaşadın?

90’larda oyuncu olmak için İstanbul’a gelenlerin yaşadığı zorlukları anlatan sinemalar olurdu, emsal şeyler, pek değişen bir şey yok. Bu işi yapmak isteyen çok kişi var. Bu söylediklerimi oyuncular çok uygun anlayacaktır. Çok çalışmak, emek vermek, sabretmek gerekiyor. Sabrettin, başardın, bir noktaya geldin diyelim. Sonra o noktayı korumak için ekstra bir efor gerekiyor ve tekrar uğraş başlıyor. Zira bu meslekte kimsenin, hiçbir şeyin garantisi yok.

◊ Yaşadığın en büyük hayal kırıklığı neydi?

Hayatıma çok hoş insanların girmesi benim şansımdı. Ancak onun dışında o sürece kadar maddi olarak çok zorlandım, kiramı ödeyemez duruma gelmiştim. Ailem destekledi lakin yetişkin biri olarak dayanak kabul etmiyorsunuz. İstediklerinizden fedakârlıklar yapıp güç bir sürecin içerisine giriyorsunuz.

‘Boyuma kadar eleştirildim’

◊ Yeni projelerin neler?

Bir sinema filmi projesi var ancak netleşmeden ayrıntılarını veremiyorum. ‘Kızılcık Şerbeti’ devam ediyor. Dinamik, enerjik ve çok hoş kısımlar geliyor.

◊ Oyuncu değişimi nedeniyle üçüncü dönemin ortasında Fatih karakterini canlandırmaya başladın. İzleyicinin alıştığı bir karaktere girmek güç muydu?

Çok zordu. Olağanda bizim bir işle anlaştığımızda en azından 1,5-2 aylık hazırlık sürecimiz olur. Ben o süreci yaşamadım, anlaştık ve ikinci günün sonunda sete çıktım. Çok zordu zira seyircinin üç yıldır alışmış olduğu öbür bir oyuncu vardı. O işte Doğukan’ın (Güngör) çok büyük emeği vardı. Doğal olarak beni evvel izleyici çok yadırgadı. Birinci üç kısım ben de alışamadım. Grup ve oyuncu arkadaşlarım çok yardımcı oldu lakin takımın yıllardır süregelen bir ritmi vardı ve bu ritmi bozmamam, onlara ayak uydurmam gerekiyordu. Hakikaten çok zorlandım.

◊ İzleyicinin sana alışma devrinde aldığın tenkitler seni üzdü mü?

Açık konuşayım, evet çok üzdü. Şöyle bir yorum okudum “Bu çocuğun uzunluğu sebep bu kadar uzun” falan. Yani boyuma kadar eleştirildim. Lakin atlattık o süreci, seyirci de vakitle alıştı, sevdiler. Şimdi beşerler sokakta güzel şeyler söylüyor. Bu beni keyifli ediyor.

◊ Fatih, tezcanlı, kıskanç, maço… Sana ne kadar benziyor?

Hiç benzemiyor, benden çok farklı. Ben daha net ve sakinim “Bir duralım, bekleyelim sonra hareket edelim” derim.

◊ İnsanların senin hakkında düşündüğü bir şeyi düzeltme bahtın olsa ne olurdu?

Bazen beşerler beni daha soğuk, egolu bekleyebiliyor. Ancak hiç oralarda değilim. Bu da onlarda bir şaşkınlık yaratıyor. Biraz egolu olmayı isterdim aslında.

◊ Kariyerinde yükselip tanındıkça bundan sonra daha güzelini yapmam gerek korkusu yaşıyor musun?

Dönem periyot hissettiklerim değişiyor. Mesela zelzelesi ve yarattığı etkiyi düşünüyorum. Babam yıllarca çalıştı, bir mesken aldı, bir dükkân yaptı ve bütün birikimi 67 saniye içerisinde yıkıldı. O nedenle bazen de çok plan yapmamak gerekiyor üzere geliyor. Ancak hayat bir serüven, istediklerin için çaba etmen de gerekiyor. İki fikir arasında git gel yaşıyorum. Ancak oyunculuk uzun bir maraton, en uygunu için çaba edeceğim.

‘Kadın zekâsını çok seviyorum’

◊ 2022’de “En uzun âşık olduğum mühlet beş ay” demişsin. Bu açıklamanın üzerinden dört sene geçmiş.
Bu müddette seni aşka inandıran biri çıktı mı?

Benim demek istediğim; aşk gelip süreksiz bir şey, değerli olan sevgi. Zira o heyecan, kalp çarpıntıları bir mühlet sonra yavaş yavaş azalmaya başlıyor, asıl olan şey iki insanın birbirini sevmesi oluyor.

◊ O vakit beş aydan uzun süren alakaların oldu…

Tabii bağlarımın birden fazla uzun süreliydi.

◊ Peki, aşkı nasıl anlatırsın?

Aşk karında bir ağrı, bir kalp çarpıntısı…

◊ En son ne vakit hissettin o karın ağrısını?

Zaman vakit insanın hayatında bu türlü hisler oluyor.

◊ O halde şu an kalbinde biri
var mı?

Boş, hayatımda kimse yok.

◊ Seni ne baştan çıkarır?

Kadın zekâsını çok seviyorum. Elbette hoşluk de bir ölçü. Birinci başlarda çekicilik adım atmanı sağlayan bir şey ancak alakanın uzun periyodik olmasının nedeni zekâ, muhabbet edebiliyor olmak.

◊ İlginç bir ses tonun var. Bunu seksi bulanlar da oluyor. Sen kendindeki bu enstrümanı birinci ne vakit keşfettin?

Bu aslında benim keşfettiğim bir şey değildi. İnsanların bana söylediği bir şey fakat bunu profesyonel hale getirmek gerekiyor. Ben de bu yönde çalışmalar yapıyorum. Birinci başlarda dizide ses tonumdan dolayı tenkit aldım. Kabul ediyorum. Zira ben gerginken çok kasılıyorum ve bu da direkt diksiyonuma vuruyor. Başlarda o manada bir sorun yaşadım lakin sonra düzeldi.

◊ Sesinle birilerini tavladığın oldu mu?

Hayatta karşıma “Sesine âşık olup geldim” diyen kimse çıkmadı.

◊ Boyun çok uzun…

1,92.

◊ Bu kadar uzun uzunluklu olmak setlerde zorluk yaratmıyor mu?

Fazlasıyla. İmaj direktörleri bana “Bu nasıl boy” diyerek isyan ediyor. Yukarıdan çekiyorlar. Partnerlerim de altlarına beşlik, onluk tahtalar koyabiliyorlar.

◊ Sence şu an bulunduğun noktada olmanın ne kadarı yeteneğine ne kadarı fiziğine bağlı?

Özellikle televizyon görsel bir alan. O denli bir beklenti var. İmaj birinci başlarda değerli. Fakat yalnızca görsellik muhakkak kâfi değil. Düzgün oyunculuk akabinde içinde bulunduğunuz işin güzel bir kıssası olması gerekiyor. Bunlar olmazsa sabaha kadar hoş manzara ver yetmez. Benim de kendime dönüp baktığımdan yaptığım en düzgün şeylerden biri eğitim manasında kendime yatırım yapmaktı.

◊ Sence sen jön müsün?

Kendimi bir yere sınıflandırmıyorum. Benim performans derdim var. Seçim yaparken de kıssaya ve onun içinde performansımı ne kadar gösterebileceğime bakıyorum.