‘Kalabalık insanı kör edebiliyor’

Bu onunla birinci röportajımız. Onunla tanışınca, asi görünümünün ardındaki beyefendiliği ve kibarlığı beni şaşırtan yanı oldu. Bedeni dövme dolu; “İlk dövmemi 17 yaşımda yaptırdım.  En son saydığımda
63 taneydi. Göbeğime kadar dolu” diyor. Hepsinin onun için bir manası varmış, en özelini şöyle anlatıyor: “Ensemde çok sevdiğim merhum bir arkadaşımı anlatan bir melek var.” Aynı vakitte işine çok saygılı. Fotoğraf çekimine yeterli bir hazırlıkla geliyor. Ve sonra başlıyor anlatmaya…

◊ Gerçek ismin Tolga Can Serbes… ‘Tolga diye rap’çi olmaz, Motive ismi kulağa daha havalı geliyor’ diye mi bu ismi seçtin?

Eskiden rumuzlar çok popülerdi. Çocuk yaşlarda, müzik yapan bir tanıdığımın tavsiyesiyle aldım bu ismi. Bana da uygun geldi. Sonra o müziği bıraktı. Ben de kullanmaya devam ettim. 13 yaşımdan itibaren müziklerimi o denli yayımladım ve bu türlü kaldı.

◊ Z Kuşağı seni tanıyor, biliyor. Lakin bilmeyenler için kendini nasıl anlatırsın?

Her bahiste bonkörüm, yeterliyim. Hem ağırbaşlıyım hem de heyecanlıyım. Sezgilerime çok güvenirim. Bence bir istikrar insanıyım.

◊ Nasıl bir istikrar?

Partilemeyi de meskende oturup kendime vakit ayırmayı da seviyorum. Tarihe çok ilgiliyim, araştırma yapmak hoşuma gidiyor. Lakin maalesef okul hayatında biraz şanssızlığa uğradım. O vakitler ilgilenmem gereken daha öteki topic’ler (konular) vardı. O yüzden akademik olarak kendimi çok ilerletemedim.

◊ Nereye kadar okudun?

Maalesef liseyi bitiremediğim için açıktan okudum ve diplomamı aldım. Lakin fırsatım olsa tarih okumak isterdim.

◊ Müzikle ilgilenmek o vakitler aklında mıydı?

Aslında müzik o vakitler hobimdi. Bu vakte gelmesini sağlayan da hobime bu kadar âşık olmam ve Türkiye’de bir formda muvaffakiyet kıssalarına sahip müzisyenler olmasıydı.

◊ “Üniversiteye gitmemiş, liseyi dışarıdan bitirmiş fakat bütün müzik kelamlarını kendi yazıyor. Edebi olarak bir beşere ne kadar ne verebilir ki” üzere yorumlar gördüm. Bununla ilgili ne diyorsun?

Felsefe bence dış dünyadan öğrenebileceğimiz bir şey değil. Zira bir şeyi farklı yorumlayabilmek ve farklı bakış açılarından bakabilmek için insanın içgüdüsel olarak ona itilmesi gerekiyor,
bu içgüdünün de akademik muvaffakiyetle alakalı olduğunu düşünmüyorum.

◊ Dövmelerinden ve stilinden ötürü asi bir havan var. Fakat tanıştık, çok beyefendisin. Bunlar birbiriyle tezat üzere. Bu dövmelerin, stilinin nedeni asi görünmeyi
sevmen mi?

Bunun sebebi bence bir devir hayata ve dünyaya karşı olan kızgınlığımla alakalı.

◊ Neydi seni kızdıran?

Çevremdeki birtakım insanların hayatıma isteyerek ya da istemeyerek tesirleriyle alakalı. Bu otomatik olarak sizi kızdırıyor. Çocukken de
bununla başa çıkmak için belirli başlı yollar arıyorsun. Beni bir şeyleri yazmaya, anlatmaya, farklı bakmaya iten şey aslında o vakit dünyaya olan kızgınlığım oldu. Kızgınlığımın benim üzerimdeki tesirlerinin dışavurumu da bu dövmelerim yahut o tavrımdı aslında.

‘Çok tenkit lisanı kullanmıyorum’

◊ Şu anda Türkiye’de ne kadar gerçek rap ne kadar arabesk rap yapılıyor?

Arabesk rap var, club rap ya da bunun biraz daha sanatla bezenmiş bir hali var. 

◊ Seninki hangisi?

Ben daha sanatsal bir şey yaptığımı düşünüyorum. Daha hisliyim. O yüzden söz biçimim daha farklı gelişti. Biraz Amerika’dan, biraz Avrupa’dan hareketlerin olduğu ancak mutlaka kendine ilişkin formu olan bir şey yapıyorum. Yani arabesk de pop da diyemeyiz yahut benim sahnelerimde rock müzik de var ancak rock da diyemezsin. Tam bir rap formu da değil. Ben kendi içerisinde sanat köşeleri olan bir şey yaptığımı düşünüyorum.

◊ Rap müzik içinde bir başkaldırı vardır derler. Sen müziklerinde neye başkaldırıyorsun?

Ben çok tenkit lisanı kullanmıyorum. Hoşuma gitmeyen aşikâr başlı olayları apaçık söylemek yerine bunları daha sanata bezenmiş ve felsefi biçimde anlatmanın bir yolu var, o yolu sağlamaya çalışıyorum. Benim başkaldırdığım şey de sanırım dış dünyadan gelen şeylerin bizi bu kadar etkilemesi…. Hislerimizi alenen yaşayamamamız ve kendi olduğumuz kişiyi kabul etmememiz, kabul etsek de dünyaya yansıtamamamız…

◊ Rap dünyasında en çok eleştirdiğin şey ne?

Herkesin bunu istediği anda yapabileceğini zannetmesi. Birinci evvel bir bakış açısı, bir görüş sahibi olmak gerekiyor. Lakin “Ben bu boşluğu dolduruyorum” dediğinizde kelam hakkı sahibi olduğunuzu düşünüyorum. Onun dışında insanların yalnızca boşa kürek çektiğine inanıyorum.

◊ Hadise’yle bir düet şarkın var. Bu yaz ‘Manifest’le sahneye çıktın. Bu birliktelikler pop dünyasında daha görünürlük sağlıyor. Lakin rap’çi olarak bu pop iş birliklerini eleştirenler de oldu. Ne dersin?

Zamanında ben de buna karşıydım lakin değerli olan sen kendi camian içinde kendini nerede görüyorsun? Ben bir şeyi geliştirip büyütmeye odaklandıysam paylaşım yapmak zorundayım. Nasıl bir işi büyütmek için ortaklara gereksinimimiz varsa tıpkı halde sesimizi duyurmak ve Türkçe rap’in tabanını daha da genişletebilmek adı-
na bunları paylaşıp büyütmemiz gerekiyor. Yani tenkitleri anlasam da bunu yapmam gerektiği görüşündeyim. Manifest çok tatlı bir küme, Türkiye’de çok güzel bir muvaffakiyet yakaladılar. Hadise de
birebir formda… Çok profesyonel işleri var ve dünyada güzel bir yere sahip. O yüzden bu birliktelikler Türkçe rap’in genişlemesi ismine kıymetli.

◊ Yeni projelerin neler?

Bir ay evvel Khontkar’la ‘Flex’ isimli müziğimiz çıktı. Uzi’yle ‘Anakonda’s’ yayımlandı. Çok yeni, Murda’yla da ‘Karambol’ isimli müziğimizi yayımladık. 2027 için de ideolojisi ve gücü daha farklı bir albüm üzerinde çalışıyorum. Daha şiirsel bir anlatımın olduğu ve sade bir lisanla hislerimi tabir ettiğim bir albüm olacak.

‘Bu frekansta titreştiğimi anladım’

◊ Hikâyen nerede başlıyor?

İstanbulluyum. Memur, orta gelirli bir ailede büyüdüm. İki kardeşiz.

◊ Ne vakit müzik yazmaya başladın?

13 yaşımda kendi bestelerimi yapmaya başladım. Direkt kayıt yapıyordum.

◊ Sana ne yazdırdı bunları?

Türkçe rap’te gördüğüm boşluğu kendimce şekillendirmeye çalıştığım bir dönemim oldu. O yazma dürtüsüyle müzikleri daha güzel bir forma getirebilirim diye yola çıktım.

◊ Peki, müzik olmasa şu an nerede, ne yapıyor olurdun?

Ben o vakitler bu frekansta titreştiğimi anladım. Annem de bana çok inanıyordu. Normalde arkadaşlarım okulu bıraktığı vakit ailelerinin onlara tutumunu görüyordum. Ancak annem beni daima bir şeylerin olacağına dair inandırdı ve hiç negatif yaklaşmadı. Okulu bırakmak istediğimde beni destekledi. Sıkışık, dar vakitlerinde bile ailem her vakit bana maddi manevi yardım etti.

◊ Şimdi düzgün para kazanıyorsundur, onları sevindirdin mi?

Kazandığım parayla oturduğumuz konutu onlara aldım. Sonra diğer bir konut aldım. Annemlerin köyünde yaşadıkları meskeni de onlara aldım.

◊ Sözlerinde aşk da var. Şu anda âşık mısın?

Evet, âşığım. 1,5 sene beraberdik, 10 ay başka kaldık. Şu an tekrar beraberiz.

◊ Aşkı nasıl anlatırsın?

Bilmiyorum, bir halde buluyor sizi. Lakin tek bir cümleye sığdıramayabilirim.

◊ Instagram da 1 milyona yakın takipçin var. Oradan tuhaf bildiriler alıyor musun?

Herkes alıyordur. Mesela bir kız, bir müziğimi açıp, göbeğime zil takıp dans ederken ona görüntü atmamı istedi!

◊ Boş vakitlerinde neler yaparsın?

Dünyayı gezmek üzere bir merakım var. Daha çok öğrenmeye meyilliyim diyebilirim. Bu aslında 5 yıldır edindiğim bir yeti oldu.

◊ Ne değişti son 5 senede?

Kalabalıklardan uzaklaştıkça aslında yaptığım şeyin daha kıymetlenmeye başladığını anladım. Kalabalık insanı kör edebiliyor. Ne olursa olsun sağınızda, solunuzda başarınızı takdir eden, alkışlayan insanlara çok kapılmamak gerekiyor. Daha evvel biraz da yaşımın getirdiği şeylerden ötürü sanırım o alkışlara kapılıp biraz daha dünyevi şeylere odaklı bir bakış açım vardı. Lakin son 5 senede onun üstesinden geldiğimi düşünüyorum. Daha içime dönük, kendimi keşfetmeye ve dünyaya meraklı, daha çok gezip görmeyi, öğrenmeyi seven biri oldum.

◊ En saklı zevkin ne?

Tekneyle tek başıma tatile çıkmayı severim. Koyları gezer,
3-5 gün kalırım.

◊ En değerli zevkin ne?

Deneyim seviyorum. Mesela yalnızca üç günde karar verip Afrika’ya gittiğim oldu. Parfüm çok severim, büyük bir koleksiyonum vardır. Marka tutkum yoktur fakat YSL yahut Alexander McQueen üzere dizayncıları çok severim.

‘Tanınmanın eksileri direkt kafanızın içine atılan oklar’

◊ 26 yaşındasın… Müziğinle jenerasyonunun hangi isteklerini karşılıyorsun?

Son altı yılımı baz alayım. Kendimi söz ederken her vakit hisli müziklerden yola çıkıyorum. Bir şeye his yüklemek benim için daha manalı ve tatmin edici, ruhu doyurucu bir şey olarak geliyor. Fakat bir yandan alışılmış günümüzün getirdiği kaidelerden ötürü stratejik hareket etmeyi de mantıklı buluyorum. O yüzden bu ikisini de ayırıyorum. Yani bana kalırsa ben kendi jenerasyonumun duygusal olarak tatminini sağlayabiliyorum. Onlar benim stratejik ataklarımı de anlayabiliyor. İkisini yeterli harmanladığımı düşünüyorum.

◊ Duygusallıktan bahsettin ancak rap’çiler dediğimizde tüm dünyada kliplerden aklımıza lüks otomobiller, helikopterler, lüks takılar, villalar geliyor. Sen ne kadar böylesin?

Bu artık dünyada değişmeye başladı ve bunu anladığımdan beri her şeye daha minimalizm odaklı yaklaşmaya çalışıyorum. Ben cümlelerin tüm bunlardan daha büyük olduğuna inanıyorum. Hayatı o biçimde yaşadığım bir devir oldu fakat bunu anlamam ve bundan kurtulmam kısa sürdü zira ben o insan değilim.

◊ Altı yıldır tanınıyorsun. Tanınmak hayatında neleri değiştirdi?

Bunu bir maksat yahut araç olarak mı kullanmam gerektiğini sorgulamaya başladım.

◊ Ne yaptın sonra pekala?

Şöhret bir şeyleri istikrarda tutabilmeme imkan tanıdı. Bu da karakterime ve etrafıma müspet yansımaya başladı. Büyüdüğüm yerde rastgele birisi de olabilirdim ancak tanınmak benim biraz daha dünyevi kötülüklerden uzaklaşmamı yahut berbat yollara düşmememi sağladı. Zira her gün üzerine bir şey koyarak devam ettiğimde tenkide açık bir hayat yaşıyorum, ben de kendimi olabildiğince disiplinli tutmaya çalıştım ve bunu başardığımı düşünüyorum. Hayatımda katiyen yanlışsız bir yol açtı bana.

◊ Eksileri ne ünlü olmanın?

Herkesin istedikleriyle başa çıkamıyorsunuz, bu da içsel olarak sizi yaralıyor. Bir şey gördüğünüzde onu kendiniz üzere değerlendiremiyorsunuz zira toplum fikrin bir formda üzerine çıkabiliyor. Birtakım şeyler medyada yanlış lanse edilebiliyor, bu da benim psikolojimle oynayan bir şey. Aslında tanınmanın eksileri direkt kafanızın içine atılan oklar. Bu da bir savunma sistemi oluşturmanıza sebep oluyor, bir iç baskı yaratıyor, psikolojiniz de bozulabilir.