Benim görünümüm aynı!

Tatil denince uzun vakittir deniz, kum, güneş revaçta ancak benim bu yılki tatilim bunların yerine biraz daha pastoral bir tatil oldu. Hiç şikâyetçi değilim. Köklerimin olduğu, çocukken de yaz tatillerinde sık sık gidip oynadığım topraklarda olmak çok uygun geldi. 

Hava çok sıcak lakin bildiğiniz sıcağın dışında bir sıcak var. En hoşu, rahatsız etmiyor. Gölgeyle güneş arasında en az 15 derece fark var. Geceyle gündüz arasında da o denli. Yani bir ağaç gölgesindeyseniz, birçok kuş ve başka hayvan sesleri eşliğinde keyfinize diyecek yok.�

Hafifçe anlatayım gördüğüm günlerden kalanları… Konutun arkası teras. Terasa çıkınca 50 kilometre düzlük, önünüz açık. Tam karşıya bakınca Ilgaz önünüzde kartpostal üzere duruyor. Sarının, yeşilin, kahverenginin her tonunu bu düzlükte görmeniz mümkün. Saat üzere düşünün; saat 10 yönünde masmavi bir göl. Tam sağınız çam ormanları, tam solunuzsa köyün içine gerçek bakıyor. Renkler göz alıcıydı ben görüyorken. Benim için hâlâ tıpkı, birebir görüntünün içindeyim. Farklı şeyler söylense de umurumda değil.

Kitap, sinema, dizi hayatıma devam ediyorum. Görenlerin görüntüsü bozuluyor, benim görüntüm birebir. Şuraya buraya konut yapılmış deseler de beni ilgilendirmiyor. Görünüm kapanmış, şu olmuş bu olmuş… O görenlerin sorunu. Ben masmavi gölümle ve Ilgaz’ın eşsiz görünümüyle çayımı, kahvemi yudumlamaya devam ediyorum.

Ama fark ediyorum ki; bu yaşlarımda aidiyet hissiyatım değişmiş. İstanbul’u çok severim, orası olmazsa yaşayamam. Burası o hoş kente uzaktan bakmamı sağlıyor. Burada kaldırım ya da sarı çizgi falan yok.

Tek başıma dışarı çıkamıyorum ancak aslında çıkmak da gerekmiyor. Bakkal, marketten gereksinimim olursa kapıya geliyor. Akraba ziyareti gerekirse de onlar bana geliyor ya da gelip beni götürüyorlar. Bir yandan da eski yolları kızlarıma tanım ediyorum, böylelikle onları tabiat seyahatine de çıkarabiliyorum.

Elimdekileri kullanıyorum. Daima duyarsınız; insan elindekilerle yetinmeyi bilecek diye. İşte benim elimdekiler zihnimde birikmiş. Hem onları yaşıyorum hem de onlarla yetiniyorum. Üstelik o kadar yeri bilmem, buradaki insanların da
bana ve engelliye bakışını değiştiriyor.

Eski anıları yoklayınca tabiatta yolumuzu buluyoruz. Anılar üzer, memnun eder, duygulandırır ve yolu da buldurur. Yeni farkındalığım bu oldu bu tatilde.

Küçükken tatilin son günlerinde ‘İstanbul’a ne götüreceğiz’ sorusu gelirdi daima büyüklerimin aklına. Benim götürmek istediğim yalnızca sessizlik, İstanbul’da olmayan şey. Alıp getirebilsem, bütün İstanbul’a ikram edebilsem…

Neyse dostlar, mısır közleyeceğiz. Odunlu semaver de var. İstanbul problemlerine haftaya devam ederiz.