17 Ağustos’un dinmeyen acısı. 18 mezar açtırdı, oğlunun mezarını buldu

Türkiye tarihinin en yıkıcı sarsıntılarından 17 Ağustos 1999 Gölcük Depremi’nin üzerinden 27 yıl geçti.

Büyük zelzelede yaşanan acılar ve sonrasında verilen çabalar hafızalardaki yerini koruyor.

Deprem gecesi oğlu Serkan ile birlikte enkaz altında kalan 70 yaşındaki Emine Cebeci, 16 saat sonra yaralı olarak kurtarıldı.

Oğlu ise 13’üncü saatte enkazdan çıkarılarak hastaneye sevk edildi. Fakat sevkin akabinde kendisinden bir daha haber alınamadı.

Bir yıl boyunca hastanelerde tedavi gören ve 14 kere ameliyat olan Cebeci, tüm yaşadığı zorluklara karşın oğlunu aramaktan vazgeçmedi.

Dört yıl boyunca Türkiye’nin dört bir yanında oğlunun izini süren, emniyetleri, hastaneleri ve morgları dolaşan Cebeci, başlattığı hukuksal çaba sonucu 18 mezarın açılmasını sağlayarak evladının cenazesine ulaştı.

O gece yaşadıklarını anlatan Emine Cebeci, “Derler ya, ‘milattan evvel, milattan sonra’ diye. Bizim için de o denli oldu. 1999’dan evvel bir hayatımız vardı, 1999’dan sonra diğer bir hayata döndük.” diye konuştu.

Depreme televizyon izlediği sırada yakalandığını anlatan Cebeci, yaşadığı meskenin yıkılmasıyla enkaz altında kaldı.

Enkazda oğlundan evvel ses alamadığını anlatan Cebeci, oğlunun bir iki saat sonra kendisine seslendiğini belirterek, şöyle devam etti:

“- Sadece bizim binamızın yıkıldığını zannediyorum. Meğer sarsıntı olmuş, her taraf yerle bir olmuş. Daha sonra oğlumu çıkardılar. Yanında köpeğimizi de çıkardılar. Köpeğimiz yaşıyordu. Oğlumla birlikte onu da çıkardılar.

– Oğlum, ‘Gitmem, annemi çıkarın. Annem aşağıda yaşıyor’ diyordu. Daha sonra en yakın arkadaşım zorla oğlumu ikna etti ve Gölcük Askeri Hastanesi’ne götürdü. Ben daima şükrettim. ‘Oğlum gitti, kurtuldu. Ben kurtulmasam da olur’ diye düşündüm.

– Saat 16.00 sıralarında beni de oğlumdan üç saat sonra çıkardılar. Çıktığımda çok berbattım. Herkes bunu söylüyor. ‘Serkan çok düzgündü, senin hastaneye ulaşacağını bile düşünmüyorduk’ diyorlardı.”

Depremin akabinde 14 ameliyat geçirdiğini anlatan Cebeci, daha sonra oğlunu aramaya başladığını belirterek, şunları söyledi:

“- Gölcük’e geldiğimde bir baktım, duvarların üzerinde daima kayıp insanların fotoğrafları vardı. Bir sürü kayıp vardı. Askeriyeye gittim. Askeriye bana, ‘Biz 18 kimsesiz kişiyi gömdük lakin fotoğrafları elimizde’ dedi.

– Resimlere baktım, benim oğlum yoktu. Yeniden de ‘Bakın, bir sürü kayıp var. Bu kayıplardan biri o mezarlıktan çıkabilir. O 18 mezarın açılmasını istiyorum’ dedim. Zira hangi kaybı bulsak, bir anne için bu huzurdur.

– Benim mahkeme sürecim 4 yıl sürdü. Mezarları açtırabilmek için çaba ettim. Sonunda mezarlar açıldı. 18 mezarın açılmasını istedim. Benim oğlum çıkacak diye değil, diğer kayıpların bulunması için açtırdım lakin benim oğlum o mezarlardan birinden çıktı.

– Ben bu dört yılda Türkiye’de gitmediğim yer bırakmadım. Bu işler o denli ufacık bir aramayla olmuyor. Her gün sırtımda kayıpların fotoğraflarıyla Türkiye’yi dolaştım.”