Bahtım yaver gitti… Kimse arkamdan ‘vah, tüh’ demedi

Bütün gün İstanbul’u gezdim. An itibariyle hava çok sıcak. Sahiden sıcakla uğraş körlükle çabadan daha güç. Ancak tam istediğim üzere bir seyahat oldu. Aslında maksadımız gezmek de değildi. İşlerimin her biri İstanbul’un öbür yerlerinde olunca geziyor üzere oluyor insan. Çok eğlenceliydi. Birtakım yerleri kızımla dolaştım, kimilerini da tek başıma gezdim.

Daha evvelki haftalarda daima bahsettim. Toplumsal medyadan başımıza gelen aksilikleri ve hissiyatımızı anlatıyoruz. Buradan da yazıyorum. Reaksiyonlarımız bazen işe yarıyor.

Engelli arkadaşlarımın kimileri otobüse binemiyor, kimi lunaparka alınmıyor, kimi AVM’ye giremiyor. Ya da girip işini halledemiyor. Halbuki bunları çözmek pek mümkün. Söylediklerimiz kâfi derecede dinlenmeyince tahlil de olmuyor. Bazen sert üsluplara ve gereksiz hareketlere maruz kalıyoruz. Üzücü alışılmış ki bunlar. Lakin mevzuyu yanlışsız yerden alınca, yani dinleyince nitekim bir mağduriyet olduğunu görebilirsiniz. Bunun asıl sebebi de mutlaka bizim engelli olmamız değil. Nizam yanlışsız kurulamayınca yalnızca biz değil, sizler de mağduriyet yaşayabiliyorsunuz. Zira o görüntüyü kimse o denli görmek istemiyor. Biz de o denli yaşamak istemiyoruz.

İstanbul’u gezerken bugün bir hoşluk oldu. Büyük oranda bahtım yaver gitti. Hiç ayrımcılıkla karşılaşmadım. Kimse arkamdan “Cık cık” sesleri çıkarmadı. Kimse “Vah, tüh” demedi. En azından ben duymadım. Otobüslere, metrolara bindim, AVM’lere girdim; herkes bana çok olağan yaklaştı. Ne aşırı derecede ilgili ne de büsbütün ilgisizlerdi, her şey tam kararındaydı. Kızımla yedik, içtik, sohbet ettik, alışveriş yaptık, resmi birkaç kurumda işimizi hallettik. Sahiden hâlâ inanamıyorum, hiçbir ayrımcılıkla müsabakadan meskene döndüm.

Tek sorun yeniden kaldırımlardaki düzensizlikti. Onu da  bugünün gururuna biraz görmezden gelebilirim diye düşündüm. İnsani faktörleri olağana çekince sokaklar bile daha düzgün üzere geliyor. Sahiden keyif aldığım gün sayısı azalmış, bunu da anlamış oldum. Meskenden çıkmayı bazen istemiyorum, bugün tam karşıtını hissediyorum.

Yollarda yürürken hayatından geçtiğim insanlara çok teşekkür etmek isterdim fakat etmeyeceğim zira olağan olan buydu. Normali o kadar özlemişim ki bunu yaşayınca bir ödül almışım üzere hissettim. Olağana alışmak istiyorum, bu sizlerin sayesinde mümkün olabilir. Kolay şeylerden bahsediyorum aslında. Kısa, olağan bir bağlantı istiyoruz, bugün olduğu üzere. Ne çok fazla ilgili ne de aşırı ilgisiz. Çok sevdiğiniz bir yemeğin tam kıvamında olması üzere.

İstanbul’u bu türlü çok sevdim. Ne çok harika ne de vasatın altında; tam tadında. Sizin de hayal ettiğiniz üzere olsun, doğal bizim de o tam tadındaki günlerin içinde olmamız kaidesiyle. Her sese yeterli pazarlar. Diğer bir İstanbul tadımında görüşmek üzere…