Ne ustası oldu ne çırağı. Her şeyi kendi kendine öğrendi

Konya’nın Güneysınır ilçesinde yaşayan 75 yaşındaki Mustafa Özdemir, terzilik ve motosiklet tamirciliğinin akabinde emeklilik yıllarında kendi kendine öğrendiği enstrüman imalini ömrünün vazgeçilmez uğraşına dönüştürdü.

Evinin bahçesinde kurduğu atölyede çeyrek asırdır ahşaba hal veren Özdemir, bağlama, ut ve kabak kemane başta olmak üzere çeşitli müzik aletleri ve baston üretiyor.

Herhangi bir ustanın yanında çıraklık yapmadan deneme yanılma formülüyle geliştirdiği marifeti sayesinde hem enstrüman yapan hem de onları çalabilen Özdemir, sabahın birinci saatlerinde atölyesinin kapısını açarak ahşabın cinsine nazaran o gün yapacağı enstrümanı belirliyor.

Kimi vakit bir bağlamanın teknesini yapan kimi vakit sapını şekillendiren Özdemir, yaptığı bastonlara da gün içinde son dokunuşlarda bulunuyor.

Atölyeden yükselen testere ve zımpara sesi, vakit zaman yerini kendi yaptığı enstrümanlardan yükselen nağmelere bırakıyor.

Özdemir, çocukluğundan bu yana el emeği gerektiren işlere ilgi duyduğunu söyledi. Ömründe 20 yıl terzilik, 20 yıl da motosiklet tamirciliği yaptığını belirten Özdemir, bu meslekleri de kendi kendine öğrendiğini anlattı.

Müzik tutkusunun çocukluk yıllarına dayandığını vurgulayan Özdemir, “1963’ten beri saz çalıyordum. 2000’de de saz yapmaya başladım. Sonra ut yapmaya başladım. Daha sonra kabak kemane yapmaya başladım. Bu türlü geldi geçti ömrümüz. Benim hiç ustam yok. Kimsenin yanında da görmedim. Allah vergisi işte. Ben hiçbir işi ustadan görmedim. Sıfırdan her şeyini yaparım” diye konuştu.

Özdemir, yaptığı enstrümanları birden fazla vakit armağan ettiğini, kimi alanların da ’emeğinin karşılığı’ diye bir ölçü para verdiğini tabir etti.

Ahşapla uğraşmayı çok sevdiğini, atölyesinde vakit geçirirken çok huzurlu olduğunu lisana getiren Özdemir, şöyle konuştu:

“Bir de bastona merak sardım. Yapmaya başladım. Kendime nazaran bastonlara model veriyorum. Bir şeyler yapıyorum. Her ağaçtan yapayım diye düşündüm. Bir de kendi kendime kelam verdim, ‘150 tane yapayım, bırakayım’ dedim. İşte 150 tane yaptım atölyeme astım. Hepsi kendime ilişkin. Yaptıktan sonra bakıyorum, beğenmezsem ‘sevap olur’ diye bir yoksula veriyorum. Beğendiğimi asıyorum. Bu türlü koleksiyon yapıyorum. Bende koleksiyon hastalığı da var.”

Küçük yaşta annesini ve babasını kaybettiğini, güçlü bir ömür sürdüğünü belirten Özdemir, çeşitli el maharetleriyle uğraşmanın ve müziğin kendisini her manada koruduğuna işaret etti.

Uğraşları sayesinde vaktinin paha kazandığına değinen Özdemir, “Enstrüman çalmayı öğrendikten sonra yapmaya başladım. Bunları yapınca her şeyden vazgeçtim. Becerdim de Allah’a şükür. Müzik beni berbat alışkanlıklardan vazgeçirdi. Dünyanın telaşında geldik, geçtik” dedi.