Oburlarının gözünde meğerse ben böyleymişim…

Basitçe özetleyeyim; 45 yaşındayım, burada ve bir müzede çalışıyorum. Bazen farklı projelerde, yarar sağlayabileceğim durumlarda bilgim yettiği kadar yardımcı olabiliyorum. Sebep kendimi tanıtma gereksinimi hissettim pekala? Sosyal medyada çok profesyonel bir kullanıcı değilim. Genelde Instagram’dayım, kısa görüntüler izliyorum. Bazen güldürüyorlar beni. Fakat son birkaç aydır, daima arbede, dövüş imgeleri… Otobüste, okulda, işte, tiyatroda, sinemada… Devlet dairelerinde, hatta siyasetin en tepesinde daima bir arbede, gürültü. Herkes bir masa bulmuş, vura vura konuşuyor. Herkes kederini genelde arbedeli, gürültülü bir görüntüyle sosyal medyadan paylaşıp en sonunda yetkililere sesleniyor. Galiba olağan bir sesleniş artık işe yaramıyor. 

Şimdi bir de eski medyaya bakalım… Ekrandan kullanan milyonlar var sosyal medyayı. Lakin bir de ekranı nitekim hayat olanlar var. Aslında en tehlikelisi ve komik olanı bu bence. Bilgiler gözle görülmüş ve günün belirli saatlerinde direkt ağızdan kulağa paylaşılmış. Paylaşılırken de eklenerek büyüyor ve farklı bir kıssa halini alıyor. Toplumda ‘dedikodu’ olarak isimlendiriliyor ancak bilinen en eski sosyal medya bu bence.

Buraya nasıl geldim… Bakkala gitmiştim. Selamlaşmadan sonra bir-iki isteğimi söyledim ve sodaların olduğu yere ilerledim. Orası biraz kuytu. Bakkala giren beni orada pek görmez. Kasa önünde bir toplumsal paylaşım başladı, yukarıda bahsettiğim formda eski medya… Benim hakkımda konuşuyor biri! Bakkal kafasını bana çevirdi, konuşmasından anladım natürel bunu. ‘Sus’ işareti yaptım. Konuşan kişiyi tanıyorum. Çocukluğumu bile bilir.

Her sabah bir yere gidiyormuşum. Kimse yardım etmiyormuş. Ailem bile beni istemiyormuş. Gülmeye başladım için için. Nerelere gidermişim, ne yaparmışım kör halimle… Çaresizlik içindeymişim. Bakkal beni savunuyor bu arada. “İşi gücü var adamın. Kimseye bir muhtaçlığı yok” diyor fakat yok, inanmış sosyal medya paylaşımcımız…

Beş adım arkasındayım bu arada. Kendi alışverişini de yapıyor. En son “Su alacağım ancak nasıl taşıyacağım” deyince işte sahne sıram geldi! “Yardımcı olayım” dedim ve yere koyduğu iki su şişesini aldım. “Aaa, sen ne vakit geldin evladım” dedi. “En baştan beri buradayım. Galiba sen artık güzel göremiyorsun” dedim. Bakkal koptu gülmekten. Neyse, suları aldım. Kendi aldıklarımı bir koluma taktım, öbür elime de bastonumu alıp çıktım. Onun sularını kapısına bıraktım.

Bambaşka bir beni diğerinden dinledim. Neyse, beni bilen biliyor diyeceğim. Bilmelerinde bir sorun yok ancak genelde yanlış biliniyorum galiba. Siz ne düşünüyorsunuz? En yeterlisi ‘yorumlar’da buluşalım. Her sese düzgün pazarlar…