‘Kuyumu kazanlar olduysa bile güçleri yetmedi zira ben büyük bir güçtüm’

Bu onunla birinci röportajımız. Kliplerindeki gücü teğe bir birebir, kıpır kıpır… Vakti dondurmuş üzere duran hali bir filtre palavrası değil, gerçek… Cildi ışıl ışıl… Dünden bugüne benim soracak, onun anlatacak çok şeyi var. Başlıyoruz sohbete…

◊ Müzikte 36 senen dolmuş. Hayatını bir sinema yapsak, ismini ne koyardın?

‘Bir Efsane’ koyardım.

◊ Zaten sen de pop müziğin efsanelerindensin…

Biliyorsun, ben daha evvel dansçıydım. ‘Bir Efsane’yi bir çıkardım, tuttuktan sonra şarkıcılığım tescillendi. Yıllar içerisinde lakabım oldu; “Pop müziğin efsane ismi Hakan Peker” diye. Herkesin bir lakabı var; pop star, süperstar, megastar…

◊ Sen de efsane star mı?

Evet, ben de efsane star. Bir de kral diyorlar.

◊ Peki, ‘bu bir efsane’nin hayatı nasıldı?

Sanat hayatıma dansla başladım. 1981 Türkiye Dans Şampiyonası’nda şampiyonluk aldım. 1983’te dans grubu kurdum. Türkiye’nin starlarıyla çalıştım. Dans olayı Türkiye’de yavaşlayınca 89’da ‘Bir Efsane’ albümünü çıkardım.

◊ Bu hayatın ne kadarında dram vardı?

1986-1989 arası dramdı. Konutumun kirasını ödeyemeyecek durumdaydım. Müziğim çıkıp klip yayımlandı. Bana nazaran müzik patlamıştı. O periyot Bakırköy’de oturuyordum, sokağa çıktım, baktım, bir şey yok. Sonraki gün çıktım, yeniden bir şey yok. 7’inci gün oldu, o devir kasetçiler vardı biliyorsun, bir baktım her yerde ‘Bir Efsane’ çalıyor. Kasetçiye girdim; “Bu kim” dedim, “Hakan Peker, acayip satıyor” dediler. Unkapanı’na gittim, paraya gereksinimim vardı, şirkete “Bana 500 lira verir misiniz” dedim, 2 bin lira verdiler. O dram da bitti, her şey değişti.

◊ O zamanki Hakan’a ne söylemek isterdin?

“İsteyen eleştirsin, sen bırakma, devam et, yılma, üret zira sen yapıyorsun” derdim. Ben kulaklarımı daima herkese tıkadım.

◊ Bu süreçte müzik dünyasında uğradığın en büyük haksızlık neydi?

TRT’nin tek kanal olduğu devirde ‘Bir Efsane’ ve üç müziğim kontrolden geçmişti. Müzik patladıktan sonra basın “Dansçı Hakan Peker’in şarkısı patladı” deyince herhalde orada yönetim kurulu benim dansçı olduğumu anladı. Sonra gönderdiğim bütün müzikler icra tekniği yetersiz diyerek yayımlanmadı. Ve TRT’den bir sene kadar boykot yedim. “Beni geciktirebilirsiniz fakat engelleyemezsiniz” dedim ve sahiden engelleyemediler. Bir sene sonra özel kanal Star açıldı. Plak şirketimizi kurmuştuk ve bizi kimse durduramadı. Arkamda bir güç olmadan kendim bir güç oluşturmaya başladım. Akabinde Burak Kut’a ‘Benimle Oynama-Çılgınım’ albümünü yaptım. Türkiye’yi salladı. Sonra Zafer Peker’in ‘Diyemedim’inin de olduğu ‘Sensiz Olmaz’ ve Özlem Tekin’in ‘Aşk Her Şeyi Affeder mi?’ müziğinin olduğu ‘Kime Ne’ albümü… Aslında birincilere imza atmaya başladık.

◊ Arkandan kuyunu kazananlar oldu mu?

Kuyumu kazanlar olduysa bile güçleri yetmedi. Zira ben büyük bir güçtüm.

‘Popçular rap’çilere biraz can simidi üzere sarıldı’

◊ Yeni şarkın ‘Sen Yoluna Git’ ne anlatıyor?

Şarkının kelamı ve müziği bana ilişkin. Aşk bittiği vakit insanların kendi yollarını çizmesi gerektiğini anlatıyor. Yansılar çok hoş…

◊ Günümüz pop müziğini nasıl buluyorsun?

Günümüz popu son rap akımıyla birlikte biraz kan kaybetti.

◊ Sebep?

Popçular rap’çilere biraz can simidi üzere sarıldı. Rap’çilerle düet yapıp onların gücüyle bir şey yapmaya çalıştılar. Bunlara muhtaçlık var mıydı? Tartışılabilir. Ben bu türlü bir şeye gerek duyuyor muyum?
Asla. Usulümü bozmayı düşünmüyorum. Ha, biriyle düet yapar mıyım? Olağan yapabilirim. Ama bunu yeni nesilden birisiyle, ona el vermek için yaparım.

◊ Şu anda çok tanınan dediğimiz müzikleri birkaç aya hatırlamakta zorlandığımız oluyor. Ama eski müzikler popülerliğini hâlâ koruyor…

90’larla 2000’ler arasında ülkenin yaş ortalamasının yüzde 60’ı 18 yaş kümesiydi. Şimdi yüzde 60’ı yaşlı, yüzde 40’ı genç. Buradan şu çıkıyor: Şu an gece kulüplerine giden, parası olan, o eski genç ve 90’ları dinleyen kitle. O yüzden de bütün gece kulüplerinde 90’lar, 2000’ler çalıyor. Ben mesela ‘Sen Yoluna Git’ müziğini çıkardım. “Abi, bu sene yaza damga vuracaksın” diyorlar. Nereye damga vuracağım! Milyonlar tıklansa da çalmayacak, tekrar 90’lar, 2000’ler çalacak. Bir de eskiye bir hasret var zira o zamanki gençlik romantikti. Şimdi romantik müzikler yaptığınızda ‘Aman ne ağlak’ diyorlar.

◊ Son periyotta büyük konserlere şahit oluyoruz; statlar, bir anda tükenen biletler…

Burada devreye gireceğim. İki saatte dağıtılıyor o biletler.

◊ İnanmıyor musun o konserlerin gerçekliğine?

Asla. Türkiye’de o denli potansiyeli olabilecek müzikçi sayısı 10’dan yukarı çıkmaz. Birtakım insanların, prodüktörlerin star olmayan birilerini star üzere gösterme psikolojisini anlamıyorum. Işığı olmayan birtakım beşerler stadyum konserlerinde bu işi yapıyor. Algı yaratmaya çalışmak bana nazaran insanları kandırmaya çalışmak demek. Gerçekte o denli bir şey yok.

‘Öldükten sonra niçin ansınlar? Ben yokum ki zaten’

◊ Son devirde hürmet geceleri var. En son Mustafa Sandal için yapıldı. Sen kendin için bu türlü bir gece istemezmişsin diye okudum. Sebep?

Saygı gecesi emeklilik üzere. “Tamam, biz sana hürmet duyuyoruz. Lütfen kenara çekil” demek üzere. Mustafa benim canım ciğerim. Ben orada şunu sevmedim; bir koltukta oturuyorsun, yanında birileri… Senden genç nesilden beşerler çıkıyor; “Hocam mocam” falan diyorlar. Siz faal sanatçısınız. Oturma tertibinde de bir sorun var. Yanınızda meyve tabağınız, viskiniz eksik.

◊ Bir gecede milyonlarca defa izlenen kliplere ne diyorsun?

Sahte tıklamalar, uydurma birtakım şeylerle bu türlü algı yaratmaya çalışıyorlar. Bu formda başarılı olanlar var mı? Doğal, bunların içerisinde var. Ama sokağa çıktığım vakit şuna bakıyorum: O şarkıyı kaç kişi biliyor? O sanatçıyı kaç kişi tanıyor?..

◊ Bu kadar müzik tecrübesi sana ne öğretti?

Şunu anladım; ne muvaffakiyetin ne paranın sonu var. Bundan sonra artık kendi dinleyenlerime müzik yapıyorum. Yaşarken hürmet gördüğüm için de ben öldükten sonra bana hürmet gecesi yapsınlar. Ama Hakan Peker’in 1’inci mevt yıldönümü bilmem ne filan üzere şeyler de istemiyorum.

◊ Öldükten sonra da anmasınlar mı?

Asla.  Niye ansınlar? Ben yokum ki zati.

◊ Varken kıymet bilsinler diyorsun…

Zaten şu an bedelimi bildikleri için ben bunu alıyorum esasen.

‘Estetik asla yok, bu genetik bir şey’

◊ Çok düzgün görünüyorsun. Bunun sırrı ne?

Soruyorlar, “Abi nasıl genç kalıyorsun”, “Estetik yaptırıyorum” diyorum, “Yok, inanmayız” diyorlar. “Hiçbir şey yaptırmıyorum” diyorum, “İnanmıyoruz” diyorlar. Ben ne diyebilirim?

◊ Yani estetik operasyon yok mu?

Estetik yok, asla. Bu genetik bir şey, bunu besleyen bir ömür biçimim oldu. Kesinlikle sekiz saat uyurum. Sporumu yaparım.
Beslenmemse çok kıymetli değil. 

◊ Ama küçük botokslar falan…

Doğal, mimikleri bozmayacak kadar birtakım küçük dokunuşlar ve bakım yaptırıyorum. İleride gereksinimim olursa natürel estetik yaptırırım.

◊ Yaş alma korkun var mı??

Yok, yaşımı herkes biliyor, internette de yazıyor aslında,
65 yaşındayım. İnanmıyorlar. Ben de inanmıyorum. Bakıyorum aynaya, o denli bir adam yok (gülüyor).

◊ Şimdilerde âşık mısın?

Birine karşı ilgim var.

◊ Nasıl biri kalbini çalar?

Huzurlu, kendi bilen, ayakları yere basan biri. Biraz da şekilciyimdir; hoş olması, fotoğraf olarak birbirimize uymamız da lazım. Ama  hoş ve tanınan bayanlardan hayat içinde de daima biraz kaçtım.

◊ Üzülmekten mi korktun?

Evet, üzülmekten korktum. Bir de sanatçı bir arkadaşımla da hiç bir arada olmadım. İki sanatçı olmaz. Egolar çarpışır.

◊ Sosyal medyada ahlaksız teklif alıyor musun?

Ahlaksız teklif almıyorum lakin teklif aldığım olur.

◊ Nasıl teklifler geliyor?

“Beni alsana, evlenelim”, “Madem bekârsın, ben sana bakarım” diyorlar.

‘Babamı 4 yaşımdayken trafik kazasında kaybettim’

◊ Sen Safranbolulu musun?

Babam Çanakkaleli ancak aslen Bulgaristan kökenliyim. Oradan göç etmiş. Annem Safranbolulu. Babamı 4 yaşımdayken trafik kazasında kaybettim, 32 yaşındaydı, çok gençti.

◊ Kaç kardeşsiniz?

Abim Zafer Peker’le tıpkı babadan iki kardeşiz. Sonra annem bir daha evlendi. O evlilikten iki kız kardeşim var.

◊ Babanın kaybı hayatını nasıl etkiledi?

Psikiyatriste gittim, çok olumsuz etkilemiş beni. Zira yalnızca bir bağrışma ve bir karakol hatırlıyorum. Karakolda bisikletin önünün ikiye katlandığını görmüştüm. Babam bisiklete biniyormuş, iki minibüs birbirini solladığı anda babama vuruyorlar ve beyin kanaması geçiriyor. Üç gün sonra merhum oldu.

◊ Bütün bu yaşananların arasında dansçılık nereden çıkıyor?

14-15 yaşlarımdayken ‘çay’lar vardı. Orada dans ederdim. Öğrenciler arasında falan popülerdim. Lisede okulu terk ettim. O vakit bir hocayla tartışmam oldu, dayak yedim. Ben okumayacağım dedim. 18 yaşımda profesyonel olarak Deniz Erkanat’ın dans kümesine girdim. Yoksa ben ayakkabıcıydım.