Fenerbahçe’de ne vakit işler aykırı gitse akla birinci olarak taktik tahtası, transferler ya da sistem tartışmaları gelir. Halbuki kaçırdığımız çok temel bir gerçek var: Şampiyonluk her şeyden evvel bir ortam işidir. Geçtiğimiz günlerde Aziz Yıldırım ile yaptığımız özel sohbette de bahis döndü dolaştı Samandıra anılarına ve bu ‘ortam’ sıkıntısına geldi. Anlattığı anekdotları dinlerken, uzun müddettir savunduğum bir fikrin onda da ne kadar net karşılık bulduğunu gördüm. Bugün Abdülkerim Bardakcı Fenerbahçe’ye gelseydi 5 sene üst üste kesintisiz stoper oynayabilir miydi? Sıkıntı. Neden mi? Sadettin Saran’ın HTSpor’daki yayında anlattığı o çarpıcı örneği hatırlayalım:
Kocaeli maçında En-Nesyri 65. dakikada oyundan alınıyor, maç bittiğinde ise oyuncu çoktan duşunu alıp kimseyle vedalaşmadan stadı terk etmiş oluyor. Neden? Zira Kadıköy’deki o sabırsızlığın, yuhalanmanın ve toplumsal medyadaki linç kültürünün yükü oyuncunun omuzlarına çöküyor. Herkes o eski, görkemli ‘Kadıköy Ruhu’nu arıyor lakin dönüp kendi yarattığı zehirli ortama bakan yok.
FENERLiLiK iKLiMiNi YENiDEN iNŞA EDECEK
En yeni haberlere ve son dakika gelişmelerine Google üzerinden anında ulaşmak için bizi favorilerinize ekleyin.
kaynak olarak ekleyin
Aziz Yıldırım bu tehlikenin son derece farkında. İşte bu yüzden yalnızca bir teknik yönetici getirmeyecek; o özlenen ‘Fenerlilik’ iklimini yine inşa edecek. Aykut Kocaman’ın etrafına Volkan Demirel, Dirk Kuyt, Edin Dzeko ve tahminen Martin Skrtel üzere aidiyeti yüksek isimleri davet ederek Samandıra’da kültürel bir süreklilik yaratmayı hedefliyor. Futbol aklının merkezinde ise Oğuz Çetin olacak ve onun başkanlığını yürüttüğü vakıf üzerinden kulübün tarihî pahaları birer aidiyet ögesi olarak ekibe aşılanacak.
‘ESKi KOCAMAN’ DEĞiL, ‘MODERNiZE’ BiR SiSTEM
Gelelim madalyonun öbür yüzüne ve toplulukta en çok tartışılan mevzuya: Aykut Kocaman ve teknik takım yapılanması… Toplumsal medyada “Bu takım kaç yıldır boşta, beraberler mi?” üzere soruların sorulması pek doğal ve haklı. Lakin perde ardında durum sandığınız üzere değil.
Bir müddettir boş durmadıklarını, önemli bir ders çalışma sürecinden geçtiklerini öğrendim. Burada yazacaklarım benim şahsi fikrim ya da bir güzelleme değil, büsbütün muhabirlik refleksiyle ulaştığım somut bilgilerdir.
Aykut Kocaman ve takımı, oyunlarını modernize etmek adına Premier Lig dinamiklerini kendilerine model olarak almış durumdalar.
“Geçmişte çok eleştirilen o eski oyun yapısı geride kaldı, dünya değişti, biz de değişmeliyiz” mottosuyla yola çıkmışlar. Bu yalnızca bir teknik takım dizilimi değil; performanstan karar alma düzeneklerine kadar tam bir Premier Lig tertibi kurma gayreti.
YENi MODELiN TEMELiNDE 2 BÜYÜK DEPARTMAN VAR
1-) Spor Bilimleri Temelli Atletik Performans: Klasik kondisyoner anlayışı büsbütün rafa kalkıyor. Premier Lig düzeyindeki o yüksek yoğunluklu idman ve maç temposunu sürdürülebilir kılmak ismine kişiselleştirilmiş bir yük idaresi uygulanacak. Hedef, bilimsel datalarla sakatlık riskini minimuma indirmek.
2-) Dört Kollu Tahlil Departmanı: Data toplama ve sürece süreci hızlandırılacak. Sistem; kadro tahlili, rakip tahlili, idman tahlili ve ferdi oyuncu tahlili olmak üzere 4 ana alt bileşene ayrılacak. İdman dizaynları ve maç planları büsbütün data dayanaklı bir yere oturacak.
Hatta bu Premier Lig modellemesi kapsamında, takımda taç antrenörü ve duran top antrenörü üzere özel tertip şefleri de yer alacak. Yani karşımızda epey kalabalık, uzmanlaşmış ve departmanlara bölünmüş bir ‘Kocaman Ekip’ olacak.
YAN PAS DEĞiL, 30 METREDE SALDIRGAN PRES
Aykut Kocaman denince akla gelen ‘yan pas, geri pas’ ezberleri için de grubun yeni bir hazırlığı var. Aziz Yıldırım’ın da sıkça vurguladığı o ‘oyunu 30 metrede oynama’ amacı doğrultusunda; yeni devirde yüksek ön alan baskısı, agresif pres yapısı ve daima atak odaklı, dinamik bir oyun planlanıyor. Top kayıplarından sonra saniyeler içinde tepki veren, rakibi boğan bir ekip hayal ediliyor. Kadıköy ruhunun da lakin bu türlü coşkulu, iç alanda yüksek güçlü bir ekiple geri döneceğine inanılıyor.Elbette bu kâğıt üzerindeki planı alana dökmek kolay değil. Mevcut takım yapısı ile hayal edilen bu oyun ortasında bir geçiş süreci koşul. Bu derece ağır bir pres ve tekrarlayan sprint kapasitesi için orta sahanın presi yönlendirebilmesi, savunma sınırının ise cesurca öne çıkması gerekiyor.
ACiL RADiKAL KARARLAR BEKLEMiYORUM
Üstelik tüm bu sistem inşa edilirken, Fenerbahçe’yi kapıda bekleyen Avrupa kupası elemeleri var. Kısa müddette çok büyük testler verilecek. Bu yüzden transferde konsol oyunu oynar üzere “Bugün her şeyi yıkalım, orijinal bir takım kuralım” çılgınlığı yapılmayacaktır; bu intihar olur. 21 Temmuz üzere erken bir kamp periyodu ve önümüzdeki büyük turnuvalar düşünülünce, transferde ve giden oyuncularda çok radikal kararların çabukla alınmasını beklemiyorum. Örneğin, sistem gereği Fred yahut Jayden Oosterwolde üzere isimlerle uzun vadede yollar ayrılmak istense bile, birinci eleme maçlarında bu oyuncuları yeniden alanda görmemiz yüksek ihtimal. Transferde ise acil muhtaçlıklar doğrultusunda bir sol bek/ kanat ve en az bir hamle kanadı atağı öncelikli görünüyor. 2 forveti ise aslında biliyorsunuz.
SON KELAM: RÖVANŞiZM DEĞiL, BÜTÜNLÜK ZAMANI
Tüm bu anlatılanlar şimdilik kağıt üzerindeki amaçlar. Uygulamayı, doğruları ve yanlışları vakti geldiğinde daima bir arada görecek ve elbette tenkit edeceğiz. Lakin Fenerbahçe topluluğunun artık şu gerçeği görmesi gerekiyor:
İlk rüzgarda savrulmamak ve bu taşların yerine oturması için taraftarın da, delegenin de ‘hesapçı, adamcı, rövanşist’ tutumları bir kenara bırakması kaide.
“Seçilen benim liderimdir, atanan benim hocamdır” olgunluğuna geçilmediği sürece muvaffakiyet hayal. Medya mensuplarının bile kendisini kulübün üzerinde, dev aynasında gördüğü bir topluluk için bu tahminen abartılı bir talep üzere durabilir; ancak kalıcı muvaffakiyetler da daima bu türlü büyük kenetlenmelerle gelir.
