Labirentin içinde hepimiz eşitiz

Sanatorium’un Tophane’deki binasından içeri girdiğimizde tavana asılmış metal labirent heykeli karşılıyor bizi. Çağdaş sanatçı Sergen Şehitoğlu’nun ilgi alanı matematik ve labirent heykeli de matematiksel olarak tasarladığı bir yapı. İçinde durmadan devam ettiğiniz, sonsuz döngüleri, çıkmaz yolları olan bir matris. Yaşadığımız dünyanın labirent hali…

Yıldız Teknik Üniversitesi’nde makine mühendisliği eğitiminin akabinde Marmara Üniversitesi’nin fotoğraf kısmında yüksek lisans yapan Şehitoğlu, yapıtları Berlin’den Londra’ya farklı kentlerin müze ve galerilerinde sergilenen bir sanatçı. İsmini Jorge Luis Borges’in ‘Yolları Çatallanan Bahçe’ isimli öyküsünden alan yeni standında metal yerleştirmenin yanında büyük ölçekli fotoğraf baskıları ve tek kanallı görüntü çalışması da var. Çalışmalarına vitrin tasarımı alanında da devam eden Şehitoğlu’yla yapıtlarının sergilendiği Sanatorium’un Tophane’deki galerisinde bir ortaya geldik.

◊ Yarattığınız labirentin bir girişi ve çıkışı var mı? Ya da kestirme yolları…

Girişi ve çıkışı yok. Kestirme yol da yok, zira esasen bir emeli yok. Yalnızca içinde devam eden bir süreç. Benim için zorlayıcı olan da buydu; sonsuz devam etmeler koydum içine… Hiç durmadan ilerlediğiniz lakin hiç çıkamadan ömrünüzü geçirdiğiniz bir yapı. Fakat bunu hiç depresif bir yerden görmüyorum.

◊ Labirentin içinde herkes eşit mi?

Evet, ben bu türlü olduğuna inanıyorum. Bazen muvaffakiyet ya da başarısızlık üzere şeylere çok odaklanıyormuşuz üzere geliyor. Bedenimize nasıl davranacağımıza, ne kadar uyuyacağımıza, hangi besini alacağımıza da bir muvaffakiyet üzere bakıyoruz. Bunlar hiç durmadan bize pompalanıyor. Güya hepsi bir oyun ve oyunu kazanmak zorundaymışız üzere. Meğer vakit akıyor.

◊ Yaratıcılığınızı kullandığınız bir alan daha var: Vitrin tasarımı. Güya orada
değişik ve rengârenk bir dünya var…?

İki farklı kimlik üzere oldular. Ben sanat üretimimde o denli çok renklerle, eğrisel formlarla insanların karşısına çıkmıyorum. Zira daha nedensel bir yerden sanat üretiyorum. Stantta gördüğünüz her şeyin benim başımda nedensel bir karşılığı var. Burada bana sorup karşılığını alamayacağınız hiçbir şey yok. İşte rengin olmama sebebi de bu. Zira o renge bir karşılık veremiyorsam kullanamıyorum. Dengeli bir yapı oluşturmaya çalışıyorum. Ancak tasarım alanı benim için çok özgür. Yani orada istediğim şeyi büsbütün estetik sebeplerle, gözüme güzel geldiği için yapabiliyorum. 

◊ Yer da tasarlıyorsunuz, değil mi?

Festival alanı tasarımlarım var. Tersane İstanbul’un Bahar Edition etkinliğinde yürüme yollarından kiosk’lara tüm alanı tasarladım. Manifest kümesinin Manifest isimli şenliğinde insanların oturacağı yerlerden dans edeceği yerlere 2-3 dönümlük alanı hazırladım.

‘Analitik biçimde üretiyorum’

◊ Sanatta olduğu kadar dizaynda da özgür müsünüz?

Tasarımda ortada çok net brief’ler (açıklamalar) var. Bir marka var, yarar aslı var, geçicilik var, periyodun getirdikleri var. Ben bu faktörlerin şuuruyla çok analitik bir halde o dizaynları üretiyorum. Sanat alanı o denli değil. Ufak bir çerçevenin rengi, fotoğrafın boyutu, basılacağı kâğıt… Hiçbiri için dışarıdan fikir almıyorum. Münasebetiyle çok net bir ayrım var.

◊ Tasarımlarınız bir sanat yapıtına bakıyor hissi de uyandırıyor…

Orası oyun bahçesi üzere. Orada kızlarımın (5 ve 12 yaşında iki kızı var) da beğeneceği şeyler göstermek istiyorum. Bana diyorlar ki “Baba, çok güzel sanat yapmışsın.” Önünde fotoğraf çektiriyorlar. Çok keyif alıyorum.

◊ Pekala, nasıl başladınız?

6 yıl kadar evvel Hermès markasından teklif geldi. Eşim (Tuba Şehitoğlu) mimar. Yer kurgulamaya mesken içi ortamdan ötürü aşinayım. Onlar bu türlü bir teklifle geldiler. Birinci olarak bir yaz vitrini yaptık. Çok beğenildi. “Eylülde de yapar mısın” dediler. Sonra aralık ayında da yaptım. O ilerlerken öbür markalar geldi. Ben de bu işi çok sevdiğime karar verdim.