Paris Saint Germain (PSG) Arsenal’ı 120 dakikası 1-1 sona eren maçın akabinde penaltılarda 4-3 yenip üst üste ikinci kez Şampiyonlar Ligi şampiyonu olurken; 2025-26 dönemi çok değerli bir şeyi gösterdi: Messi, Neymar, Mbappe üzere dünya yıldızlarına milyarlar harcayıp Devler Ligi’nde dramatik geri dönüşlerle elenen o kırılgan PSG gitti, yerine üst üste iki sefer Avrupa Şampiyonu olan bir makine geldi. Pekala, teknik yönetici Luis Enrique bu başarısız yıldızlar topluluğunda neleri değiştirdi, unsur husus bakalım:
‘YILDIZLAR ÇAĞI’NIN SONU VE KOLEKTİF RUH
Luis Enrique’nin Paris’e ayak basar basmaz yaptığı birinci ve en büyük atak, kulübün genetiğine işlemiş olan ‘influencer futbolcu’ kültürünü büsbütün bitirmek oldu. Hiçbir oyuncunun kulüpten, armadan ve kendisinden büyük olmadığını gösterdi. Maç içinde savunma yapmayan, yürüyen hiçbir yıldıza tahammül etmedi, genç ve çalışkan isimlere baht verdi.
HÜCUMCULARA SAVUNMAYI ÖĞRETTİ
Eski kadro arkadaşı Rafinha’nın onun hakkında söylediği üzere, Enrique’nin askeri disipline yakın bir çalışma temposu var. Hamle oyuncularının nefret ettiği o defansif misyonları tüm gruba aşıladı. Ekipte, top rakipteyken dinlenen tek bir oyuncu bile kalmadı. Süperstarların lüksü yerine, sistem için savaşacak aç ve dinamik oyuncuları merkeze koydu. Arsenal galibiyeti de bu sistemin en somut meyvesiydi.
TAM BİR KARŞI PRES MEKANİZMASI
Enrique ’nin PSG’ye getirdiği en büyük taktiksel kimlik agresif karşı pres oldu. Top kaybedildiği an, en uçtaki oyuncudan en arkadakine kadar herkes 5-6 saniye içinde şok pres uygulayarak topu geri kazanmayı amaçlar. Bu sayede PSG, eski yıllarda yediği o ölümcül kontratakların önünü daha doğmadan kesti.
AKIŞKAN KONUM ROTASYONU
Deneyimli teknik adam, oyuncuları sabit rollere hapsetmiyor. Maç içinde 4-3-3 başlayan grup, topa sahipken hamlede beklerin orta alana evrilmesiyle 3-2-4-1 üzere yapılara bürünüyor. Ousmane Dembele üzere çizgide hapsolan oyuncuları daha hür ve yaratıcı rollerde (bazen düzmece 9 gibi) kullanarak meslek tepelerine çıkardı.
ARTIK B PLANI VE ÇEŞİTLİLİK VAR
Sadece Guardiola yöntemi sıkıcı bir pas oyunu oynamıyorlar. Gerçekten bu dönem yarı finaldeki Bayern serisinde yahut Arsenal’a karşı finalin aşikâr kısımlarında gördüğümüz üzere; gerektiğinde derinde beklemeyi (low block), kompakt kalmayı ve Barcola üzere süratli kanatlarla direkt geçiş atakları yapmayı tercih edebiliyorlar.
SÜPER STARLARA BAĞLI DEĞİLLER
Eski PSG, kağıt üzerinde dünyanın en uygun oyuncularına sahip olan lakin ‘ruhu ve sistemi olmayan’ bir projeydi. Atakta üç üstün starın kişisel yeteneklerine bağlı, grup uzunluğu uzayan, geçiş ataklarında darmadağın olan bir kadroydu. Luis Enrique bu ekibe bir ruh, taktiksel bir omurga ve en kıymetlisi kazanma alışkanlığı aşıladı.
