Ata Demirer nasıl kilo verdi? Zayıflama iğnesiyle işim olmaz!

* Daha evvel 8 sinema çektiniz. Her setin duygusu diğerdir. 9’uncu sinemanız “Pervaneler”in setinde ne hissediyorsunuz?

– Herkes çok evvelden tanıdığım insanlarmış üzere davranıyor. Bir inanç ve huzur hissettim. Halbuki takımın yüzde 70’i yeni. Çabucak entegre oldular. O da herhalde direktörle senaristin yıllardır birlikte çalışmasıyla ilgili. Ben birebir vakitte sinemanın senaristiyim, Hakan (Algül) Abi de çok güçlü bir karakter. Onun gölgesinde serinliyoruz.

* Filmdeki ana tema nedir?

– Geçmiş vakitte yaşanmış şeyler hâlâ günlük hayatımızı etkileyebilir mi? Post travmaya güldürü açısından bir bakış…

* “Filmin hazırlığı 3-4 yıl sürdü” dediniz basın toplantısında. Yazım süreci mi sürdü o kadar, genel hazırlıklar mı?

– Karakter bir 4-5 yıldır benim içimde dönüyor. Yazımı 2 seneyi geçti.

* Yeni bir sinema çekmenize karşın, seri yaptığınızı düşünenler var. Sebep sizce?

– Ben ukalaca bir şey söylemek istemiyorum fakat mesela Pedro Almodóvar sinemalarını seyrediyorsanız, bir filmi onun yapıp yapmadığını anlayabilirsiniz. Kullandığı renkler, anlatım lisanı, hangi insan öyküleri olduğu, seçtiği plato… Benim platolarım da aşağı yukarı mavi. O yüzden birbirine benzeyen sinemalar üzere gözüküyorlar. Hepsi apayrı öyküler. Lakin seyircinin sevdiği bir şey bu. Yani bir dilim oluşmuş yıllar içerisinde. Farklı bir şey de yapabiliyorum. Mesela “Berlin Kaplanı” farklıydı. “Niyazi Gül Dörtnala” üzere absürt bir şey de yaptık.

Birbirine benzeyecek diye korkmamak lazım. İçinden geleni mi yapıyorsun; bunun sorgusu daha değerli. Ne yapıyorsan en uygununu yapmak, yeni arayışta olmak değerli. Tekrara düşmekten değil de, yeniliğe kendini kapatmaktan korkmalısın. Tekrara düşeceğim diye içinde büyümeyen bir şeyi dışarı çıkarmaya çalışırsan, o vakit yapmacık olur. İnsan kendi bildiği doğrularda devam edip, bir yandan da yeniliğe açık olmalı.

Fotoğraflar: Levent KULU

BU FİLMDE BİR DENİZ ADAMIYIM

* “Pervaneler”in serisi olur mu?

– Çok rahat olur. Fakat ben o denli bir gayeyle yapmadım. Karakter güldürüsünde değerli olan şey şudur; ana karakterinizi sevip inanıyorlar mı? Şayet sevip inanırlarsa, siz karakterinizi sinemanın sonunda öldürseniz de, bir sonraki sinemada mezardan çıkarıp devam edebilirsiniz. Ben hiçbir filmi devamı olacak mı diye yazmadım. “Eyyvah Eyvah” da dahil. Sonradan “Çok sevildi, biraz daha bu adamın öykülerini anlatalım” dedik. Mesela ben size sorayım, “Bursa Bülbülü 2”yi yapsam seyreder misiniz?

* Tabii seyrederim.

– Değil mi? Fakat o denli mi bitiyor sinema? O denli bitmemesine karşın seyredersiniz, değil mi? İşte karakter güldürüsü budur. Doğal olarak bu sinema bittiğinde, benim oynadığım karakterin diğer bir öyküsü de olsa diye düşünebilirsiniz. Bu devamını yapacağım manasına gelmiyor. Ancak karakter güldürüsünün özelliği bu. Yalnızca güldürüde değil, macerada da öyledir. Mesela “Rocky”, “Rambo” serileri. Yani seyirci karakteri o kadar sever ki, bırakmaz. Karakterle vedalaşmaz.

* Bu kere nasıl bir karakter izleyeceğiz?

– Bu sefer deniz adamını canlandırıyorum. Daha evvel “Olanlar Oldu” sinemasında oynamıştım fakat bu onun ağa babası. Yaşadıklarından dolayı biraz defolu. Hoş bir abi. Dışarıda rastlayabileceğiniz tipte biri.

BENİM İĞNEYLE İŞİM OLMAZ

* Sizin gerçekte defolarınız neler?

– Onu bilemiyorum ki… O dışarıdan bakan bir insanın söyleyebileceği bir şey. Yani kilo fazlam var. (Gülüyor)

* Bayağı zayıflamışsınız lakin… İğne mi kullandınız?

– Yok canım, ne iğnesi? İşim olmaz iğneyle. Öğle ve akşam ekmek yemiyorum. Spor yapıyorum. İnsülin direncine baktırıp, o direnci halledecek tedaviye gidiyorum.

* Diyete devam ediyor musunuz?

– Tabii doğal, her vakit. O ömür uzunluğu sürecek. O denli 6 aylığına, 9 aylığına yapılan bir şey değil. O yüzden alıp veriyordum zati. Yaşantımı değiştirdim, o denli söyleyeyim.

“AVRUPA YAKASI”YLA ZİRVE YAPTIK

* Ege hayatını, mizahınızla sinemalarınıza yansıtıyorsunuz. Ege dendiğinde sizde hangi his ağır basıyor?

– Ben denizciyim. Ege benim için aşktır. Ancak ben Marmara çocuğuyum. Marmara maalesef yıllar içerisinde çok kirlendiği için bir gün Ege’ye geldim; geliş o geliş, bir daha da çıkamadım buradan.

* Ana akımda bir dizide uzun vakittir yoksunuz. Ekrana döner misiniz?

– Ana akımda bir dizide ben olamam. Zira müddetleri çok uzun. Bir de muhtemelen irice bir rol olur. O denli haftanın 6 günü sabahlara kadar çalışmak falan… Ben o gücümü öbür şeylere aktarmayı, sahneye çıkmayı, sinema yapmayı tercih ederim. Bu oyuncu arkadaşlarımın yaptığı şeyi küçümsediğim manasına gelmiyor. Tam zıddı, onların yanındayım. Çalışma kurallarının düzelmesi, o müddetlerin kısalması kaide.

* Ana akımı özlüyor musunuz?

– Özlemiyorum. Mizah açısından özleyeceğim bir iş yapılmıyor. Biz “Avrupa Yakası”yla tepe yaptık, onun üzerine bir iş gelmedi şimdi. “Gibi” filan güzeldi, o istisnaları başka fiyatım. Onlara bayılıyorum. Fakat dijitalde nasıl bir kitleye, ne kadar beşere ulaşıyorsun, o bir muamma. Ana akım apayrıydı. “Avrupa Yakası”nı yaparken sokakta yürüyemiyordum ben.

* Zirvede bıraktınız ana akımı…

– Hayat bıraktı, biz bırakmadık.

UTANGAÇ BİR İNSANIM

* Bir yanda sahne ve kamera ışıklarının olduğu ihtişamlı bir hayat, başka yanda tabiatla iç içe bir ömür… İki taraftaki Ata Demirer’in ruh halini merak ediyorum.

– Ben Bozcaada’da yaşamıyorum. Herkes o denli zannediyor. Kışın tiyatro döneminde İstanbul’dayım. Havalar ısınınca, “Artık salona kimseyi sokamayız” diyorum, tekneye binip denize açılıyorum. Teknem var benim. Otomobilim yok. Kullanmayı da bilmiyorum. Sinema için falan verirlerse bedelini, öğretirlerse kullanırım. (Gülüyor) Yani denize çıkıyorum ben. Fotoğraf da paylaşınca güya daima oralarda yaşıyormuşum üzere geliyor. Kışın da çok fazla gidip geliyorum. O daima oradaymışım hissi yaratıyor. Halbuki ben Bursalıyım, Çanakkaleli de değilim. Gönülden Çanakkaleliyim, o diğer bir şey. Ben o denli bir inziva hayatı yaşamıyorum. Tam aykırısı, haftada 2 gün Zorlu’da 3-5 bin bireye şov yaptığım toplumsal bir hayat yaşıyorum. Lakin benim yaşantı anlayışım çok göz önünde bulunmamak üzerine şurası. Yani galalardır, davetlerdir falan. Mümkün olduğu kadar oralarda olmamaya çalışıyorum.

* Sebep?

– Arkadaşlarımın işlerini desteklemek dışında, gitmiş olmak için gitmemeyi tercih ederim. Küçümsediğim, gereksiz bulduğum için değil. Ben utangaç bir beşerim. O denli ortalarda gözükerek ne elde edeceğim? Bir sinema hakkında gerçek niyetimi de söyleyemiyorum. Şimdi diyelim ki gittim, beğenmedim. “Beğenmedim” mi diyeceğim? Ondan sonra diyecekler ki, “Ata Demirer davetliler arasındaydı, filmi beğenmedi”… Ben sinemaya giderim, beğendiysem story’ye koyarım. Beğenmediysem hiçbir şey söylemem. Zira bizim üzere beşerler, insanları tesirler. Buna gerek yok.

SAHNENİN HER HALİNİ GÖRDÜM

* Yıllar evvel mesleğe yeni başlayan Ata Demirer’e şu anki Ata Demirer hangi hususta teşekkür ederdi?

– “Her ortamda şov yapmaya çalıştığın için teşekkür ederim” derdim. Zira o vakitler çok zorlandığım, çok acı çektiğim geceler oldu. Lakin bugün insanların güç görebileceği pek çok şey, o günlerden geçtiğim için bana daha kolay geliyor.

Rock barlarda şov yaptım mesela. Sahneye çıkıyorum, “Niye gülmüyorlar?” diyorum; halbuki seyircinin yarısı turistmiş. (Gülüyor) Kavgalar çıktı, polis geldi, ışıkların gittiği oldu… 90’lardan beri sahnenin her türlü halini gördüm. Neredeyse 30 yıl olmuş başlayalı.

Bugün Harbiye’de 5 bin kişinin karşısına çıktığımda elbette hâlâ tıpkı heyecanı duyuyorum lakin geçmişte yaşadığım bütün o deneyimler bana sahnede öteki bir inanç ve rahatlık kazandırdı. Artık benim için asıl sorun güzel oynamak ve beni izlemeye gelen seyircinin hakkını verebilmek.

Bugün sahip olduğum imkânların ve seyirciyle kurduğum bağın büyük lüks olduğunun da farkındayım. Lakin o 26-27 yaşındaki çocuk nitekim çok zorlandı. Şimdi genç komedyenlerin kendilerini gösterebilecekleri daha fazla alan var. O yüzden genç Ata’ya, o güç kaidelere karşın her fırsatta sahneye çıktığı için teşekkür ederdim.

* Genç komedyenleri nasıl buluyorsunuz?

– Hepsini çok güzel buluyorum. Bayan komedyenler de var. Bu çeşitliliği görmek hoş.

 KIZ ARKADAŞIMI SEVİYORUM

* Aşkı da konuşalım istiyorum. Çok hoş giden bir münasebetiniz var. Evlilik düşünüyor musunuz?

– Seviyorum kız arkadaşımı. O da beni seviyor. Biz düzgünüz. Maşallah.

10’UNCU FİLMİN HAYALİ HAZIR 

* 10’uncu sinemanızın planı hazır mı?

– 10’uncu sinemamın hayali hazır. Planı hazır değil yani. Biraz şekillenirse paylaşırım.

* Şu anda hayatınızın nasıl bir dönemindesiniz?

– Şu an hayatımın çok hoş bir devrine girdim. Bence bu kış hoş geçecek. “Pervaneler” hepimize uygun gelecek, bana da uygun gelecek. Burada hayalde üzereyiz.