Hazar Ergüçlü: Aldığım nefesten utanıyorum

ADANA Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen 33. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali, Çukurova Üniversitesi Kongre Merkezi’nde düzenlenen ödül merasimiyle sona erdi. Gecede ‘en düzgün bayan oyuncu ödülü’, ‘Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri’ sinemasındaki Gül karakteriyle Hazar Ergüçlü’nün oldu.

Ergüçlü mükafatını Şebnem Bozoklu ve Salih Bademci’nin elinden aldı.

Ödül konuşmasında sinema dalındaki çalışma şartlarına da değinen oyuncu, “Bir şeylere sevinmek çok uzun vakittir bizler için güç. Herkesin tek tipleştirilmeye, tıpkı kalıba sokulmaya çalışıldığı ülkemizde ve bölümümüzde emeğimin görülmesi beni çok onurlandırdı. Bu çeşitte yapılan bir sinemanın bu hoş seçkiye dahil edilmesi de bizim için ayrıyeten gurur verici. Siz saygıdeğer heyet üyelerine çok teşekkür ederim” dedi.

ÇOCUKLUĞUM KÖMÜR OCAKLARINDA GEÇTİ

Ergüçlü’nün konuşmasının devamında duygusal anlar yaşandı. Oyuncu, Soma’da maden ocağındaki göçükte hayatını kaybeden 37 yaşındaki Kerim Ören’in cenaze merasiminde babasının tabutunun başından ayrılmayan 13 yaşındaki oğlu Yaşar’dan kelam etti.

“Uzun vakittir o kadar çok acıya maruz kaldık ki uyuştuk üzere hissediyorum. Ancak dün 37 yaşında Soma’da hayatını kaybeden madenci Kerim Ören’in oğlu Yaşar’ı görünce bittim” diyen Ergüçlü, kendi ailesinden de bahsetti: “Benim nenem, dedem kömür personeli. Çocukluğum kömür ocaklarında geçti. Dedem bakır madenlerinde çalıştı. Her madenci öldüğünde gözümün önüne kendi dedem, kendi nenem geliyor. İnsanca yaşayabilmek için, çocuklarını okutabilmek için verdikleri emek geliyor.”

YAŞAR’DAN ÖZÜR DİLİYORUM

Ergüçlü, konuşmasında yaşanan acıların kendisini derinden etkilediğini söyledi:

“Madenci çocuklarını ağlarken gördüğümde ben yaşamaktan, aldığım nefesten utanıyorum. Adaletsizlikler bana fazla geliyor ve ne yaparsam yapayım bu üzüntüyü içimden atamıyorum. Biz adaletsizlikle mi yaşayacağız? Biz bu türlü nasıl devam edeceğiz? Daima birlikte, beraberce, insanca yaşayamayacaksak nasıl bir toplum olacağız?” Oyuncu kelamlarını şöyle sürdürdü: “Yaşar’ın çektiği acı biraz da bizim sorumluluğumuz değil mi? O yüzden bunları söylerken Yaşar’dan özür diliyorum. Yalnızca burada onu anmaktan öteki bir şey yapamadığım için. Tekrar de elimizde bir tek ümidimiz kaldı. Onu da ‘vermeyeceğiz’ demek istiyorum.”

Adana’nın kazananları

Adana Altın Koza Film Festivali’nde Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması’nda Ali Vatansever’in ‘Bir Arada Yalnız’ filmi ‘en yeterli film’ seçilirken, Yılmaz Güney Ödülü de Banu Sıvacı’nın ‘Günyüzü’ sinemasına verildi.

Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması’nda ‘en yeterli sinema ödülü’ Ali Vatansever imzalı “Bir Arada Yalnız”ın oldu.

‘En yeterli bayan oyuncu ödülü’, “Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri” sinemasındaki rolüyle Hazar Ergüçlü’ye verilirken, ‘en uygun erkek oyuncu ödülü’, ‘Bir Arada Yalnız’daki performansıyla Fatih Al’ın oldu. Edebiyat Uyarlaması Uzun Metraj Senaryo Yarışması’nda ise ‘en düzgün senaryo ödülü’ Gonca Gülbey’in ‘Dünyanın Öbür Ucunda’ isimli projesinin oldu.

‘En düzgün belgesel ödülü’ Aylin Kuryel’in ‘Stella ile 8 Mart’ sinemasına giderken, Uluslararası Kısa Film Yarışması’nda ‘Trading Cards’, ‘en uygun sinema ödülü’nü kazandı.

Fatih Al, ‘en yeterli erkek oyuncu ödülü’nü Salih Bademci ve Şebnem Bozoklu’nun elinden aldı.

Erdal FENERGİZ: VE PERDE KAPANDI

33. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali, sinemanın yıldızlarını buluşturan görkemli kapanış gecesiyle sona erdi. Adana, birkez daha Türk sinemasının kalbinin attığı kent oldu.

Adana’nın çok güçlü bir kültür hafızası var. Orhan Kemal’in insanları. Yaşar Kemal’in Çukurova’sı. Yılmaz Güney’in sineması. Ve jenerasyondan nesle aktarılan daha birçok kıssa. Altın Koza, bu büyük hafızanın üzerine yeni kıssalar ekliyor. Her yıl bir tuğla daha koyuyor. Ve tahminen yıllar sonra bugün izlediğimiz sinemalar, bugün tanıştığımız sanatkarlar, bugün kurduğumuz cümleler Adana’nın kültür tarihinin bir kesimi olacak. İşte sanatın vakti aşan tarafı burada. Bugünün öyküsü, yarının anısına dönüşüyor.

ÇUKUROVA’NIN IŞIKTAN KOZA’SI

Benim için Altın Koza biraz da Adana’nın kendisine tuttuğu ışıktan kozasıdır. Kent o ışığın altında sadece sinemaları değil, kendi yüzünü de görüyor. Ve o yüzde; geçmişi, bugünü, yarını, insanı ve bitmeyen öyküleri görüyoruz. Perde kapanıyor. Salonlar boşalıyor. Işıklar sönüyor. Lakin Adana’nın kıssası karanlıkta kalmıyor. Zira burada sinema sadece salonda yaşanmıyor. Sokakta ve insanın yüreğinde yaşamaya devam ediyor.

Belki de Altın Koza’nın asıl büyüsü burada gizlidir: Bir sinema biter, alkışlar diner, mükafatlar sahiplerini bulur, şenlik sona erer. Lakin geriye sadece bir program ya da birkaç fotoğraf kalmaz. Geriye, bir kentin kalbine bırakılmış ışık kalır. O ışık, yıllar sonra bile bir sahneyi yine aydınlatır; unutuldu sanılan bir yüzü, bir cümleyi, bir duyguyu yine çağırır. Zira sinema, vakti durdurmaz sırf. Vaktin içinden geçerek hafızaya dönüşür. Altın Koza da Adana’nın hafızasında her yıl tekrar kurulan büyük bir perdedir.