Tek kişilik oyun hayalimin bile ötesinde

◊ “Diyemedim” ile sahnedesin. Diyemediklerini seyirciyle paylaşma fikri nasıl çıktı ortaya?

– Aslında dolup taşma hissinden çıktı. Berbat bir süreç yaşıyordum. O sürecin içinde, içimde o dolup taşan şeyi yazmaya başladım lakin oyun olsun fikriyle başlamamıştım. Ses Tiyatrosu’nun, babam Ferhan Şensoy’un mirasının devam etmesi, aslında hayalim olan bir şeyi seyirciyle buluşturmama vesile oldu.

◊ Oyunu izledim. Bence izleyen herkes senin yaşadıklarından, bir noktada kendine hisse çıkarabilir…

– Buna ben de inanıyorum. Ben, diyemediklerimi, başımdan geçen bir süreci anlatıyorum fakat seyircinin de oyundan ayrılırken hem buradan meskene bir şey götüreceğine hem de kendinden bir şeyi burada bırakacağına inanıyorum. Zira hepimizin hayatta diyemediği çok fazla şey var. Oyunu samimi kılan taraf da şu; çok büyük büyük laflar değil bunlar. Çok sıradan şeylerin bir insanın hayatındaki yansımaları çok daha büyük olabiliyor fark etmeden. O nedenle ortak paydada buluştuğumuz bir oyun oldu.

Fotoğraflar: Murat ŞAKA

KENDİMLE VE YAŞADIKLARIMLA YÜZLEŞMEK KORKUNÇTU

◊ Birinci defa tek kişilik bir oyunla sahnedesin ve birinci kere hislerini seyirciye açıyorsun. Daha birinci tecrübesinde iç dünyanda kopan fırtınaları, yaşadığın çatışmaları lisana getirmek güç olmadı mı senin için?

– Birinci kez bir oyun yazdım. Birinci kez tek kişilik bir oyunla sahnedeyim. Ve birinci sefer bu kadar fazla şeyi hiç tanımadığım birileriyle paylaşıyorum. Fikir olarak korkutucuydu en başta. Müellif olarak bir şey başarmış olmaya çok sonra geldim. “Aa evet, ben yazdım bu oyunu” hissini oyundan sonra fark ettim.

İlk başta “Ben nasıl anlatacağım” niyeti çok feciydi. Lakin o yazım ve prova sürecinde aslında daha müthiş olan, kendimle ve yaşadıklarımla yüzleşmek oldu. Onu atlattıktan sonra, paylaşmak fikri daha hafif geldi. Aslında güç olacağını düşündüğüm şey, sıkıntı olmayan kısımmış. Bana düzgün geldi paylaşıyor olmak. Zira hiçbirimiz kaygılarımızla biricik değiliz. Hepimiz kişi olarak biriciğiz lakin sıkıntılarımız genelde çok ortak; vefat ortak, yas ortak, hastalık ortak, hayat ortak. Hasebiyle paylaştıkça hafifleyebileceğimize inanıyorum. Paylaşıyor olmak tahminen de mert bir şey.

◊ Oyunun metni sana ilişkin. Oyun ya da senaryo müellifliğiyle ilgili bir eğitimin var mıydı?

– Hayır, yok. Burada kolay olan kendi öykümü anlatıyor olmamdı. Ancak doğal ki bir müellifin kızı olarak kulağıma çalınmış, öğütlenmiş şeyler vardı ve yıllar boyunca önümde bir örnek olduğu için fikir sahibiydim.

BABAMIN KULİSİNDE HAZIRLANIYORUM

◊ Babanın kurduğu, çocukluğunun geçtiği tiyatroda sahneye çıkıyorsun. Birinci gün nasıldı, sahneye çıkarken duygusallaştın mı?

– Onu yaşamamak için çok efor harcadım birinci gün. Burası çok büyüleyici bir yer. Esasen bir tarihi eser. Benim için avantajı, burayı konutum üzere hissediyor olmam. Ben hakikaten bu koridorlarda büyüdüm, bu localarda vakit geçirdim, provaları izlerken uyuyakaldım… Çok büyük bir duygusal yük de var. Bir taraf babamın kulisi, başka taraf annemin.

Çocukluğumuzdan beri oynadığımız oyunlarda daima bir aradaydık. Birinci kez yalnız kalma hali duygusal olarak zordu. Fakat o gün özelinde, bu duygusal tünele girmemek için uğraş harcadım. Babamın kulisinde hazırlanmaya karar vermek de benim için duygusal bir süreçti. Makyaj masası olduğu üzere duruyor. Onun yanına bana küçük bir masa yaptık. Birinci oyunda orada hazırlanamadım. Bu bana uygun geliyor. Antrede babamın oyuna çıkmadan evvel vurduğu bir tahta var, ben de artık her oyun öncesi ona vuruyorum. Bu türlü ritüellerle o duygusal yükü hem hafifletmek hem de yaşatmak hissi uygun geliyor. Çok fazla isim geçti buradan. Bir arada sahneye çıktığımız çok değerli ustalar var. Hepsinin gücünün ardımda olduğunu hissetmek de o yalnızlık hissini biraz kırıyor.

◊ Oyunun finalinde “Acaba bir devam oyunu gelir mi?” diye düşündüm. Ne dersin, gelir mi?

– Bu şimdi yeni bir oyun. Öncelikle bunu herkese buluşturmak isterim. Ancak hayat seyahatinde, diyemediklerim bitmediği sürece, doğal ki devam edebilir. Lakin dilerim ki bir dahaki oyun “Diyemedim” değil, “Dedim” olsun.

◊ Oyundan sonra bir şeyleri “diyebilmeye” başladın mı?

– Ben aslında bu oyunda anlattığım süreci yaşamadan evvel daima diyen tarafta birisiydim. Yani birini kırmak için bir şey diyen değil de, kelamını sakınmayan manasında diyen taraftaydım. Birisi bana bir şey söylediğinde, her vakit verecek yanıtım var. Hâlâ var. Ben, hayatımın yalnızca oyunda anlattığım o kısmında bir şeyleri diyemedim.

ANNEMİN PROVAYA GELMESİ BÜYÜK ŞANS

◊ Ailen birinci oyunu izledikten sonra nasıl yorumlar yaptı?

– Onlar bütün prova sürecinde buradaydı. Yazım sürecinde de varlardı. Bilhassa ablam Ferhan birinci yazmaya başladığım günden beri yanımdaydı. Onun bu türlü bir eğitimi de var, yazı konusunda benden daha deneyimli. Dizi ve oyun yazmışlığı var. Lakin birinci oyunda o mu daha heyecanlıydı, ben mi bilmiyorum. Büyük ihtimalle Yağız Can’la birlikte kapının orada birbirlerini dürterek izlemişlerdir.

Ben sahnede çok heyecanlıyım lakin artta kocaman bir grup var. Teknik grup, Yağız, ablam; hepsinin benimle tıpkı heyecanı paylaştığına eminim.

Muhakkak birinci oyunu izlerken annem de çok heyecanlıydı. Provada çok gelip gitti ve bir sürü mevzuda “Şöyle mi yapsan acaba” diye yorum yaptı. Sonunda bir gün geldi, “Tamamdır” dedi. O güne kadar bence “Nasıl olacak” gerginliği yaşıyordu.

◊ Eleştiriyor muydu pekala?

– Alışılmış ki. Esasen annemin provaya gelmesini istememizin sebebi o. Dev bir deneyime sahip. Hiç kimsenin kolay kolay erişemeyeceği bir şey bu. Kimsenin provasına gidip bakmak üzere hizmeti yok annemin. (Gülüyor) Doğal ki benim için çok çok büyük bir talih. Yağız Can’ın bu oyunun yönetmeni olması da o denli. Konservatuvar mezunu ve tutkuyla tiyatro yapan bir oyuncu. O da birinci sefer direktör koltuğunda oturdu.

◊ Bir sürü birinci bu oyunda yaşanmış…

– Tüm birincileri tek seferde çıkarayım dedim! (Gülüyor)

PROVALARDA YAĞIZ CAN’LA HİÇ GERGİNLİK YAŞAMADIK

◊ Hem hayatı paylaşıyorsunuz hem de işi. Birlikte çalışmaya karar verdikten sonra, Yağız Can Konyalı’nın hangi tarafını keşfettin?

– Biz hiç “Acaba münasebetimizi olumsuz tesirler mi?” diye düşünmedik. Her şey çok organik gelişti. Tahminen de o yüzden bir karar evresi değildi bu. Esasen konutta başlayan bir sürecin tiyatroya taşınması üzere oldu.

Ben konutta ezber yapıyordum. O da bana “Şöyle mi yapsan, bu türlü mi yapsan” diye minik minik oyuncu koçluğu yapıyordu. Sonra “Hadi sahneye gidelim bakalım o zaman” diyerek onun bu işin yönetmeni olduğu noktaya geldik.

Çalışırken çok titiz olduğunu söylüyordu. Bu tarafına şahit olmuş oldum. Çok çok çalışkan, hiç lakin hiç yorulmayan birisi. Çok keyifli bir süreçti. Hiç o denli kırılma, darılma, gerginlik üzere bir durum da yaşamadık.

◊ Tahminen bir gün birlikte de sahneye çıkarsınız. Var mı o denli bir plan?

– Olabilir, neden olmasın? Bu oyunu yeni çıkardık ve “Ne yapıyoruz?” noktasına daha gelmedik ancak bence isteriz birlikte bir oyunda oynamayı. Keyifli olur.

◊ Evlilik teklifi aldın ve bağlantınızı resmiyete taşıma kararı aldınız. Pekala, Yağız Can Konyalı’nın evleneceğin adam olduğunu ne vakit anlamıştın?

– Aslında çok süratli ilerledi bağımız. Daima tanıdığım birisiymiş hissi, inanç ve huzur duygusu münasebetimizi buraya getirdi.

EVDE BASKIN OLMASINA MÜSAADE EDİLEN TARAF BENİM

◊ Düğün planlarınız ne durumda?

– Yaza olabilir. Şu anda bunu söylüyorum fakat konuştuğumuz bir şey değil şimdi. Yaza da bir şey kalmadı diye düşündüm artık, o yüzden emin olamadım. İyisi ne vakitse o vakit olsun.

◊ Meskende nasıl bir çiftsiniz? Enerjik, komik mi yoksa romantik mi?

– Enerjik, komik. Ben çok romantik değilim. Yağız Can da değil. Ya da benden daha romantik mi sanki? Düşünmemiştim bunu. Hoş bir arkadaşlık, hoş bir sevgililik bizimki. Komik bir çiftiz bence.

◊ Pekala meskende baskın olan taraf kim? Ya da bir tartışmada birinci adımı atan…

– Konutta baskın olmasına müsaade edilen benim diyeyim. “Aman tadımız kaçmasın, senin dediğin üzere olsun” halinde oluyor.

TURNEYE ÇIKIYORUM

◊ Oyun takvimin hakkında bilgi verir misin?

– 7 Mart’ta sahnedeydim. 14 Mart, 19 Mart, 20 Mart ve 27 Mart’ta da oyunum var. Mart ayı benim için değerli. Zira 7 Mart “Ferhangi Şeyler”in doğum günü. Ve babam da “Ferhangi Şeyler”i 36 yaşında oynamaya başlamıştı. 7 Şubat’ta başlarken, o 7’nin uğuruna inanmıştım. 14 Mart da Ortaoyuncular’ın doğum günü. 46’ncı yıl olacak bu sene.

◊ Bilerek mi ayarladın bu tarihleri?

– Evet. Tesadüf değil. 27 Mart da Dünya Tiyatro Günü. O nedenle mart takvimim benim için heyecanlı bir takvim. Nisan başında da Bursa, Eskişehir, Ankara ve İzmir muştusu vereceğim.

◊ Turne heyecanı da başlıyor o vakit…

– Tiyatroda turneler her vakit keyifli geçiyor. Turne seyircisi, İstanbul’dan giden oyunlara iştahla geliyor. Kent dışında ilgi ve sevgi daha büyük oluyor. Şu an baba memleketinden; Samsun’dan talep var. O da benim için duygusal ve hoş olabilir.

TEK KİŞİLİK OYUN YAPABİLECEĞİMİ SÖYLESELER ‘NİYE YAPAYIM O DENLİ BİR DELİLİK!’ DERDİM 

◊ Mesleğine dair en büyük maksadın ne?

– “Bir gün tek kişilik bir oyun oynamak isterim” diye bir hayalim yoktu. Bana yapabileceğimi söyleselerdi, “Yok canım niçin yapayım o denli bir mecnunluk ya, çıkar daima birlikte oynarız” derdim. Bu adımı atmak, buna cüret etmiş olmak, benim için iddia bile edemeyeceğim bir hayalin gerçekleşmiş olması. O nedenle sorunun cevabını şu an bilmiyorum. İnşallah yıllar sonra oturduğumuzda, “Bunu yapabileceğimi hiç düşünmezdim” diyeceğim bir şey daha gerçekleştiririm. Bu benim için hayalimin ötesinde şu an.