Nükhet Duru: Irgat geldim ırgat gideceğim

◊ Doğum gününüz 19 Mayıs. Bayram kızı mısınız? Sever misiniz toplu halde kutlanılan şeyleri, toplu sevinçleri?

– Natürel ki çok severim kalabalıkta kutlamayı, dostlarım, arkadaşlarımla tıpkı sofrada olmayı. Ancak biz bunu fakat bayram dışında yaşayabiliyoruz. Kendimi bildim bileli bayramlarda daima sahnede oldum. Diğerlerine bayram yaşatmaya çalıştım. Bundan da gocunmadım. Biz daima etrafımıza bayram yaşatanlarız.

◊ Hatırladığınız en eski bayram hangisi?

– Ayy herhalde milat öncesiydi! (Gülüyor)

◊ Hayat kıssanızda anlamadığım bir şey var: 11 yaşınızdayken anne-babanız ayrılıyor. Siz babada kalıyorsunuz. Baba, sizi anneye göstermemek için öldüğünüzü söylüyor. Siz annenizin karşısına yıllar sonra çıkıyorsunuz. Pekala anneniz bütün o müddet zarfında, mezarınız bile olsa izinizi hiç mi sürmemiş?

– O periyotta boşanmalar daha farklı tezahür ediyordu herhalde. Korkmalar var, arayamamaklar var. Tahminen içine, ölmüş olduğum doğmuyordu. Tahminen o da güçlenip beni arayabileceği devri bekliyordu. Babamın söylediklerine ahenk sağlamayı seçti tahminen. Zira hayatı boyunca hiç çalışmamış bir bayandı. Kürkler içinde bir salon bayanı. Gezen, tozan… Birden çalışmaya başlıyor. Tahminen o anda yanında bir kız çocuğuyla uğraşmamak daha kolayına geldi. Vakti gelince beni bir yerde yakalayacağını düşüyordu. O halde algıladım. Fakat o beni yakalamadan ben onu bir yerde yakaladım.

◊ Çocukluk bayramlarınızı “11 yaş evvel ve sonrası” diye ayırıyor musunuz?

– E doğal 11 yaş öncesi bayramlar şahane. Sonrası hüzünlü. Lakin bunlarla çoktan helalleştim, barıştım. O bayramların o denli geçmiş olmasına kızmıyorum. Değiştiremediğim şeylerle barışmayı çok hoş öğrendim ben.

◊ “Keşke şartlar farklı olsaydı, müzik okuluna gitseydim” üzere bir ukde de mi yok?

– Kim istemez? Lakin bu türlü bir lüksüm olamadı. Ben de para kazanmaya başladığım an prestijiyle kıymetli hocalardan özel dersler aldım. Genel kültür probleminde de büyük bir uğraşla eksiklerimi tamamlamaya çalıştım. Hâlâ da uğraşıyorum.

Fotoğraf: Ahmet YÜREKLİ

KENDİMİ ÇIRPI BULURDUM

◊ Herkes kendince hoştur natürel lakin hayatta fark yaratacak ölçüde hoş bir bayan olduğunuzu birinci ne vakit anladınız?

– Çok geç oldu bu. Dikkat çeken biriydim ancak bunu sevimliliğime falan bağlıyordum. Hatta kendimi biraz çırpı, genel geçer hoşluk kurallarına da pek uymayan biri olarak düşünürdüm.

◊ Neden?

– Zira ben başladığım yıllarda hoş diğer bir şeydi: Sarışın, biraz etiyle buduyla görünen, daha görkemli giyinen… Hoşluk kraliçelerimiz mesela, farklıydı. Hoşluk göreli bir kavram. Bir insan bazen konuştuğunda hoş olur, bazen yürüdüğünde hoş olur, bazen müzik söylerken… “Şuram hoş, buram güzel” diye hiç düşünmedim. Fakat müzik söylerken güzelleştiğimi biliyordum. Vakitle güya eskisine göre daha farklı bir fiziğe kavuştuğumu fark ettim. Ruhsal gelişimimle birlikte açığa çıktı bu.

◊ Biraz açar mısınız?

– Hoşluk benim için bir tutum. Bir üslup, davranış biçimi. Dışarı sızan bir şey. Bu, santimlere bağlı bir şey değil. Yeşil göze, fındık buruna falan da bağlı değil. Olmayacak insan, iddianızdan daha hoş oluyor canlısını gördüğünüzde. Ya da tam zıddı, hayal kırıklığı olabiliyor.

Ajda’ya nazaran kârdayım

◊ New York’ta Rolling Stones konserinden çıkıp kümeyle efsane kulüp Studio 54’te partilemişliğiniz bile var…

– Tam bir disko kızıydım! O gece de bir gittim, hayatımda görmediğim marjinallikte beşerler, Mick Jagger ile model karısı, öbür tarafta farklı ünlüler… Ve herkes hiçbir şeye aldırmadan dans ediyor. Dansı çok severdim. Saatlerce dans ederdim. Disko bizde de devam etti. Bütün genç kızlığım dans ettim. Endorfin salgılanıyor. Diğer bir sevinçli oluyorsunuz. Sonra da yatağa yattığınızda yatak sizi beğeniyor. (Gülüyor)

◊ Sizce hayatta ne kadar eğlenmişsinizdir? 100 üzerinden puan verseniz, takdire geçer misiniz?

– Hayatı ne kadar ciddiye alıyorsam o kadar da dalgasını geçmem lazım. “Acılarını o denli gülerek anlatıyorsun ki şaşkınlıkla bakıyoruz” der beni yakın tanıyanlar. Ben çok eğlenirim. Eğlenmezsem yaşayamam.

◊ Ajda Pekkan’ın bir kelamı var: “Hayatım boyunca Ajda Pekkan markasının bir çalışanı oldum.” Bu kadar “Eğlendim” derken, kârda mısınız Ajda ile kıyaslayınca?

– E kârlıyım natürel. Kârlıyım zira orta ara antraktlar verdim. Kendime yaşamayı seçtim. “Şimdi kendi zamanım” dedim: “Gölgede duracağım, sonra tekrar devam edeceğim…” Ben markama o denli acayip hizmet vermedim. Bu lüksleri yaşadım. Bundan sonra da o denli olacak. Hiçbir şeyin esiri olmadan. İnsan mesleğine çok odaklanırsa onun esiri olabiliyor. Ben heyheylendim mi giderim.

◊ Törpülendiğine şad olduğunuz hiç mi köşeniz yok?

– Dediğim dedik, çaldığım düdük üzere bakardım biraz. O inatlarımdan vazgeçebiliyorum artık.

DAHA NELER OLACAĞIM

◊ Mesleğinize çocuk yaşta başladınız. Ne zaman “Ben artık oldum galiba” diyebildiniz? Bir mükafatla mi? Birinci konutu alınca mı? Sokakta tanınmaya başlayınca mı?

– Sokakta tanınmaya başlayınca, “Ünlü oldum” dedim doğal. Lakin müzikte o denli bir şey söyleme imkânı yok. Tam “Dağın doruğuna geldim” dersiniz, bir bakarsınız, öbür dağın yalnızca eteğindesiniz. (Gülüyor) Yani siz gitgide menzil de, amaç de daha uzağa gidiyor. O yüzden “Ben oldum” demiyorum. “Ben daha neler neler olacağım” diyorum. (Gülüyor)

Şiddetin olağanlaşması huzursuz ediyor

◊ Ayrılmayı beceremeyenlerin ülkesinde yaşıyoruz. Bayan cinayetleri, hiçbir şey olmasa kavga-dövüş-rezillik. Siz mesela, eski eşinizle görüşüyorsunuz, onun birinci evliliğinden olan çocuklarının isimleri bile kolunuzda hâlâ dövme…

– O alakayı benim davranışım belirler. Hengameyi, bağırmayı sevmem. O denli hatırlanmak da istemem. Bu nedenle iki ayrılığımda da “Allah’a ısmarladık” deyiverdim. Karşı tarafa biraz sürpriz olmuş olabilir ancak ben kararımı vermiştim. Bir mühlet evvel aşkından öldüğün birine artık öldürecek kadar kızgınsan, aslında kendi kendini tekzip ettiğini düşünürüm. Kimi mevzular taşınamaz hale geldiğinde sükunetle, medeniyetle halletmek lazım. Şiddetten daha tehlikeli bulduğum şey, insanların artık şiddete alışması. Gün geçmiyor ki, “Bıçakladı, kesti, vurdu” haberi duymayalım. Olağanlaşması huzursuz ediyor, inşallah değişir.

“Senin de seks sinemaların…” diye başlıyorlar

◊ Sahnede her şey şahane lakin beyazperdede seks sinemaları furyasına denk geldiniz. Yeşilçam’ın en berbat devri. Siz istemez miydiniz Ediz Hun’la şahane aşk sinemalarında oynamak?

– Bir tane var aslında. 1983’te çektim. Fikret Hakan’lar falan, çok güçlü bir cast… “Düşkünüm Sana” diye hoş bir sinema.

◊ Lakin beşerler onu değil, Aydemir Akbaş’la olan “Ayıkla Beni Hüsnü” afişini biliyor doğal.

– Evet fakat oradaki afişle içeriğin alakası yok işte. Yıllardır bir türlü izah edemediğim bir şeydir bu. O devir de demek o denli bir periyottu diyelim… Bana bunu soranlar da çoğul soruyor bir de: “Senin de seks filmlerin” diye çoğul başlıyor… (Gülüyor)

Yaşıtlarımla farklı kaldık

◊ Magazin dünyası son olarak Burcu Güneş’in meslektaşlarıyla ilgili çıkışlarıyla çalkalandı. Genel olarak nasıl buluyorsunuz bu polemikleri?

– Üslup çok kıymetli. Çok hakikat bir şey söyleseniz bile seçtiğiniz sözler değerli. Ayrıyeten bizim meslekte insan kendi ile yarışırken, kendini sınarken “Bir oburu niçin oradan viraj aldı da gidiyor” demeye vakti olamaz. Boş bulundu herhalde. Buraya gelsin istemezdi diye düşünüyorum. Zira yeterli bir müzikçi, hanımefendi bir kız. Tahminen hayal kırıklıkları yaşamış olabilir. Yaptıkları çok parlamamış olabilir. Başkaları fazla parlayınca öfke biriktirmiş olabilir. Fakat âlâ yapılmış hiçbir şeyin üstü kapanmaz. Vakit içinde döner o geriye.

◊ Gençlerden beğendikleriniz kimler?

– Yeni nesilden beğendiğim çok. Atladığım olunca üzülüyorlar “Hani beni çok sevmiştin” diye. Kendine yatırım yapan, kendini büyütüp yeniyi arayan her gencin kalbimde yeri var. Hatta durmadan düetler de yapıyorum onlarla. Mesela Can Ozan diye genç bir arkadaşımızla düet yaptım, o çıkacak. Pandemi kümesiyle da Madonna’nın bir müziğini Kenan Doğulu’nun bir müziğiyle mash up yaptık dijitale. Gençlerle çok düzgün anlaşıyorum. Hatta yaşıtlarımla biraz farklı bahislerde kaldık üzere. (Gülüyor)

Her 6 ayda yeni bir şey çıkarmak zorundaydık

◊ “İlk büyük aşkım” diye andığınız, devrin büyük medya işvereniyle aşk yaşadınız. O süreç size çok düşman kazandırdı mı?

– Onlar düşman mıydı anlamadım lakin o süreç beni olduğumdan daha akıllı, daha hesaplı gösterdi. Aslında ben safiyane çarpılmıştım. Çok genç ve deneyimsizdim. Kendi çapımda ünlü olmaya çalışıyordum. Aniden bu kadar kıymetli bir insan, bana bu kadar önemliymişim üzere davranınca afalladım. Ben âşık olduğumu biliyorum, körkütük. “Başına devlet kuşu kondu” diyorlardı. Niçin, anlamıyordum. Bana söyleneni daima birkaç gün sonra anlarım esasen. Benim uzun uzun “Bu laf nereye gidiyor” diye düşünmem gerek. Artık biraz daha süratliyim bu hususta. (Gülüyor)

◊ Kuş kondu lakin ticarette üç kez battınız, sahneden kazandığınızı da oralara gömdünüz. Pekala tekrar tekrar neresini anlamadınız ticaret insanı olmadığınızın?

– O denli deme, matematiğim çok güzeldir aslında. Lakin ticaret farklı: Hesap kitabın dışında, insan çalıştırabilme ve alabilme sanatı ticaret. Bu mevzuda sıfırmışım. Irgat geldim, ırgat gideceğim. Yalnızca kendim çalıştığım vakit bir işe yarıyor. O yüzden ticarete tövbe. Ancak kendim üretim yapıyorum. Arkadaşlarımla el emeği dokuma eserleri yapıyoruz. Satışından gelenleri de kız çocuklarının eğitimine ayırıyoruz.

◊ “Ben Sana Vurgunum” müziğinizden bir kısmı albümünde kullanan The Weeknd’den çokça telif geliri elde ettiğinizi açıkladınız en son. Karşılığında da “Zevkle” diye şık bir karşılık geldi The Weeknd’den. Meğer birinci sorulduğunda “Aman kullansın işte, ne var” deyivermişsiniz…

– Dikkat çekmek istediğim, uygar ülkelerde küçücük bir kısmın telif hakkının bile nasıl gözetildiğiydi. O hak, bir ülkeden diğer bir ülkeye dahi olsa transfer ediliyor. Lakin ülkemizde bu husus bir türlü oturmadı. O denli imzalar attırdılar ki bize. Vaktinde vermişiz muvafakati. Hiçbir hak sav edemedik. Dünyada yeterli bir sanatçı albüm yapar, sonra bir daha ilham gelene kadar 5 yıl aç kalmaz. Lakin biz burada her 6 ayda yeni bir şey çıkarmak zorundaydık. Tekrar görünelim ki tekrar iş yapabilelim diye.

O MU, BU MU?

◊ Hayatınız sinema olsa… Macera mı, romantik-komedi mi?

– Bende yok, yok. Macera var, güldürü var, aşk var, kahkaha var… Gülmeyenden, ağlamayandan bilet parası almıyoruz! (Gülüyor)

◊ Bir renk olsanız… Gece mavisi mi, ateş kırmızı mı?

– İnsanın içindeki ateş sönerse hayatla olan ilgisi de gevşiyor. O yüzden ateş kırmızısı.

◊ Gün doğumu mu, gün batımı mı?

– Bunu seçemem, ikisi de. Gün doğumunun merakını severim: Dur bakalım bugün neler olacak… Gün batımı ise çok romantik.

◊ Tren seyahati mu, gemi seyahati mu?

– Ah trennn! Bayılırım, fırsat buldukça da binerim. En son Eskişehir’de yalvardım menajerime “N’olur trenle gidelim” diye. Kabul ettiremedim ancak olsun. Ben trenciyim.

◊ Hangisinin aklını okumak istersiniz: Sevgilinizin mi, düşmanınızın mı?

– Sevgilimin doğal ki! Düşmanımdan bana ne? Güzel bir şey düşünmediği kesin.

◊ Mantık mı, içgüdü mü?

– İçgüdü. Mantık bana daima köşeli geldi. İçgüdülerim beni yanılttı bazen. Lakin ben hâlâ devam ediyorum.

◊ Aşkın aksisi nefret mi, kayıtsızlık mı?

– Kayıtsızlık. Nefret insanı çirkinleştirir. Kimi hisler vardır, tutamazsınız; yüzünüze yansır. Ben aynaya baktığımda hoşnut olmak istiyorum.

◊ Affetmek mi, unutmak mı?

– Affedebilirim. Ancak unutmam.