Sonbaharda solo albüm geliyor
Tuğrul Bey, birçok tiyatro oyunu yönettiniz; oyunculuktaysa bir direktöre teslim oluyorsunuz. Nasıl bir fark var?
İbrahim (Çiçek) oyuncusunu çok hoş ipuçlarıyla yönlendiren ve seyahatine hürmet duyan bir direktör. Neyi, neden istediğini bilen bir direktör, oyuncuya her vakit kendini inançta hissettirir. O denli olunca ben de daha rahat teslim oluyorum. Açıkçası hiç ‘Bu oyunu nasıl yönetirim’ diye düşünmedim, misyonuma baş yordum.
Müzik de sizin için büyük bir tutku. Yakın vakitte bir müzik projeniz olacak mı?
Sonbaharda kelam ve müzikleri bana ilişkin 6 müzikten oluşan solo bir albüm çıkarmayı planlıyorum. Funk, caz, rock, R&B üzere farklı tiplere selam gönderen bir sound’u olacak. Ne keyifli ki çok yeterli müzisyenlerle yolum kesişti ve artık daima birlikte istediğimiz üzere özgürce müzik yapıyoruz.
‘Forvet oynama derdine düşmem’
Rıza Bey, hem dizi ve sinemalarda hem tiyatroda oynuyorsunuz. Bu üç alanın oyunculuk açısından sizde uyandırdığı heyecan tıpkı mı?
Biz öykü anlatıcısıyız. Her alanda hakikat kıssaya hizmet etmek bir nevi misyonumuz… Hatta röportaj da bu alanlardan biri. Doğal ki tiyatro hayat alanım. Ben diğer hiçbir şey bilmiyorken 14 yaşımda sahneye çıktım; bundan 33 yıl evvel, hayatı sahnede öğrendim. Sahneyi de hayatta öğreniyorum hâlâ.
Akılda kalan karakterler oynadınız daima… Rol seçerken nelere dikkat ediyorsunuz?
Hikâyenin ne anlattığına ve nasıl anlattığına… Derinlik katıp zenginleştirebilir miyim, o alan var mı, bu ekibe nasıl yararlı olabilirim… Hangi mevkide oynadığıma bakmadan, ‘forvet oynama’ sıkıntısına düşmeden, gruba nerede yararım olursa orada oynamayı seviyorum.
İngiliz müellif Tim Foley’nin kaleme aldığı, İbrahim Çiçek’in yönettiği ‘Sürüklenmiş’ yıllardır birbirinden uzak kalmış, hasretlerini lisana getiremeyen; farklı hayatlar yaşasalar da aslında birbirlerine sandıklarından çok daha benzeyen iki kardeşin kıssası… İstek Kocaoğlu ve Tuğrul Tülek’in etkileyici bir performansla sahneye taşıdıkları bu oyun, izleyicinin kendinden bir modül bulabileceği güçlü bir anlatı. Oyuncularla bir ortaya geldik; ‘çok özlerken farklı kalan iki çocuğun hikâyesi’ne dair konuştuk.
Oyundaki iki kardeşin öyküsü, sizi nerelere ‘sürükledi’?
Rıza Kocaoğlu: Biz tiyatro sahnesinde büyümüş iki kardeş üzereydik esasen. Birlikte oynamayı çok sevip başka kalmış iki kardeş…
Tuğrul Tülek: Bu oyun bizim için kutlama üzere bir şey aslında. Birinci kere 19 sene evvel ‘Kürklü Merkür’ oyununda oynamıştık Rıza’yla. Sonra öteki oyunlarda çalıştık ancak ‘Malafa’dan beri, yani 15 yıldır karşılıklı oynama talihimiz olmamıştı. O yüzden olağan ki pek çok anı geri geldi, sahnede karşılıklı oynamayı çok özlemiş iki arkadaşın kavuşması üzere oldu. Oyunda çok işimize yarayacak bir hisle başladık ve o coşku bize güç verdi.
Oyunda ‘affetmek’ problemi açık bir kapı üzere… Sizce affetmek mümkün mü yoksa affedememek de legal mu?
Rıza Kocaoğlu: İkisi de hayatta ve oyunda olan şeyler. Affetsek de edemesek de o hesaplaşmayı yapmak ve sonucunu görmek en sağlıklısı üzere geliyor bana. Bu hesaplaşmayı kimse hissetmese bile kendi gelişimi için yapmalı insan.
Tuğrul Tülek: Affetmek herkeste farklı işleyen bir süreç. Sizde yük olduğunu fark ettiğiniz, ayağınıza dolanan, hâlâ sizi rahatsız etmesine müsaade verdiğiniz her şeyi, her kişiyi affetmek gerektiğine inanıyorum ki artık bunları bir yük olarak taşımayalım, yolumuza devam edelim.
Siz kolay affeden biri misiniz? Neyi ya da neleri asla affedemezsiniz?
Rıza Kocaoğlu: Ben affederim. Unuturum zira. Vazgeçince de hiç olmamış üzere vazgeçerim.
Tuğrul Tülek: Affetmenin gücünü artık hayatımın bu periyodunda daha düzgün anlamış durumdayım. Fakat affetmek ‘barışmak’ demek değil. Olayı kabul etmek ve devam etmek demek. Kendini bir kurban olarak tanımlamamak demek. İnsanı güçlendiren bir şey. Asla affetmem dediğim bir şey yok ancak asla ‘barışmam’ dediğim pek çok şey var.
Hangisi güç? Gitmek mi kalmak mı?
Rıza Kocaoğlu: İkisi de sıkıntı olabilir; değerli olan nasıl başa çıktığımız galiba. Giden ya da kalan, hangisi olursan ol, kendini gerçekleştirmek sanırım sorunun temeli.
Tuğrul Tülek: Hikâyenin her iki
tarafı da sıkıntı. Sanırım en zoru mecburiyetten gitmeyi ya da kalmayı tercih etmek. Sizin dışınızda gelişen olaylara karşı bazen bir yaptırım gücünüzün olamaması ve bu sonuca katlanmak zorunda kalmak. Onun dışında büyümemiz için, özgürleşmemiz için, kim olduğumuzu anlamamız için bazen gitmek gerekir, konfor alanımızdan çıkmak gerekir.
‘Oyunculuğumuz demlenmiş’
Oyunun ana temalarından biri de yas. Siz nasıl yas tutarsınız?
Rıza Kocaoğlu: Biraz yaşayarak ve denetimi ele alamadan yaşıyoruz başa geleni. Doğrusu ‘paylaşarak ve yardım alarak olmalı’yı vakitle öğreniyoruz.
Tuğrul Tülek: Yas çok bireye özel bir durum. Hatta her seferinde değişen bir süreç. Bazen farkında oluyorsunuz yas tuttuğunuzun, bazen çok sonra anlıyorsunuz. Bazen dağıtıyorsunuz, bazen içinize kapanıyorsunuz. Her yas tutanın kesinlikle ağlaması, bağırması, kendini meskene kapatması gerektiğini düşünen ve bunu bir mahalle baskısı üzere hissettirenleri da
hiç anlamıyorum. Yas, oburlarının
gönlü olsun diye tutulmaz.
Oyunda erkek karakterler seviyorlar ancak tabir edemiyorlar, özlüyorlar lakin susuyorlar. Erkeklik toplumsal olarak hâlâ hisleri bastırmak üzerinden mi inşa ediliyor? Bu rol size bu hususta yeni bir şey düşündürdü mü?
Rıza Kocaoğlu: Ben hislerini söz eden, hatta bunu gereğinden fazla yapan biri olabilirim. Bu rolle yeni bir şey düşündürmek açısından değil tahminen lakin içimdeki masumiyeti paylaşabilmek ismine bir alanım oldu.
Tuğrul Tülek: Biçilmiş toplumsal roller dahilinde kimi hisler erkekliğe dair görülmüyor. Meğer herkes öfkelenir, herkes sever ve bu çok doğal bir şey. Kırılganlık bizi güçsüz yapmaz, asıl bunu söylememek, saklamaya çalışmak bitirir. Tiyatronun benim üstümdeki en büyük tesiri sanırım hislerimi daha yanlışsız tanım etmeyi öğrenmem oldu. Onlardan korkmamayı ve kabul etmeyi öğrendim.
‘Sürüklenmiş’te birbirinizin oyunculuğuna dair keşfettikleriniz oldu mu?