Onu yıllar sonra tekrar görüyorum, karşımda tekrar sevinçli lakin eskisinden biraz daha sakin bir bayan var. “Eskiden ayaklara kalkıp kocaman hareketlerle anlattığın bir anıyı, yaş aldıkça, üç cümleyle birinin zihninde tasvir edebilmeyi öğreniyorsun” diyor. Doğum kiloları çoktan gitmiş, çok fit duruyor. Çalışmaya da tam gaz devam ediyor, geçen dönem bir dizide rol aldı. “Bu dönem sinema yaptım. Küçük reklam çalışmaları oldu. Önümüzdeki döneme da daha bomba üzere hazırlandım” diyor.
Ve başlıyor anlatmaya…
◊ Uzun vakit sonra buluştuk ve sen artık annesin…
Evet, artık anneyim ve anne Gonca’yla buluştun.
◊ Senin anne olma planların yoktu, birden hamile olduğunu duyduk. Geriden evlendiğin haberi geldi…
Gerçekten Asya bizim hayatımıza sürpriz geldi. Ve biz insanlara espriyle karışık “Görücü yolu evlendik, bizi Asya evlendirdi” diyoruz. Aslında çok anne olmak istediğim, biraz da yaşımın geldiği bir vakitti. Bir sürü şart ve duyguyu göz önünde bulundurarak hayatımızda olmasından memnunluk duyacağımıza karar verdik. Evlilik aslında sevgi, hürmetle birlikte, kendi içinizde hayatınızın bundan sonraki periyodundaki her yeni şeye yemin ettiğiniz, kelam verdiğiniz bir seyahat. Hasebiyle biz de “Emek vermeye, bir insanın ömrüne şahitlik etmeye varız” diye yemin ettik.
◊ O periyot “Hamile kaldığı için mi evlendi” diye konuşuldu. İşin aslı neydi?
Çok âşık oldum lakin çocuk evlilik kararını ve hazırlık sürecini hızlandırdı. Yani sonuçta bu türlü bir armağan düştü kucağımıza. Bu mucizeyi kaçırmak istemedim asla.
◊ Neden Asya ismini seçtiniz? ‘Selvi Boylum Al Yazmalım’ sinemasının tesiri mi bu?
Tam da o denli, ‘Selvi Boylum Al Yazmalım’ tesiri. Çocukluğumdan beri Asya ismine duyduğum aşk. İkinci ismi de ‘Mone’ oldu.
◊ Anlamı ne?
Herkes Fransız ressam ‘Monet’ zannediyor lakin değil. Mone eşim Levent’in (Yaşar), bebeği severken ağzından çıkardığı hecelerden oluşan, benim uydurduğum bir isim. Biri sorduğunda “Babamın beni sevme sesi” desin istedim.
◊ Asya’yı birinci kucağına aldığında ne hissettin?
Aslında birinci başta kucağıma alamadım. İki gün ağır bakım süreci oldu. Asya 8 aylık doğdu, bir teneffüs uyuşmazlığı yaşadı. İki günü ağır bakımın kapısında geçirdik. İkinci gün çok ağırdı, yanımda yalnızca eşim ve psikiyatrım Bahar Tezcan’ı istedim. Bu seyahat onsuz olamazdı. Beni en âlâ tanıyan insandır. His yoğunluğu ve kaygı yaşıyordum. Ağır bakımdan çıktıktan sonra ‘Tekrar ağır bakıma sarfiyat mi’ tasam vardı. İki gün sonra doktor “Sarılık da olabilir, atlatsın, o denli çıkaralım” dedi. Beş gün sonra bütün sıkıntılarımız bitmişti. Birçok annenin yaşadığı üzere sonunda eşimle el ele tutuşarak Asya’yı kucağıma aldım.
◊ Asya 2 yaşında. Annelikle birlikte neler değişti?
Bir evladınız olunca herkesin annesi oluyorsunuz aslında. İçeride bir yerde, derinlerde, herkesi anne üzere anlamaya ve empati kurmaya çalışıyorsunuz. Anlaşılmak istenen beşere sen de onu anlamak için emek veriyorsun.
◊ Evliliği sevdin mi?
Güzel gidiyor, çok şükür. Çocuk, eş, aile ortamı çok keyif aldığım, ruhumu dinlendirdiğim bir alan. Herkes üzere biz de çatışıyoruz. Hayat gayretlerle dolu. Daima emek vereceksin, düzgüne döndürmeye çalışacaksın. Biz de emek veriyoruz. Allah utandırmasın.
‘Artık hakikaten güldürü yapma vaktim geldi diyordum’
◊ Yeni sinemanın ‘Başıbozuklar’ 17 Nisan’da vizyona giriyor. Nasıl bir sinema izleyeceğiz?
‘Leyla’ dizisinde çok eğlenerek bir şeyler yapıyordum lakin artık hakikaten güldürü yapma vaktim geldi diyordum. Üretimcimiz Emre Oskay’la yollarımız kesişti, çok hoş bir senaryoyla geldi. Adanalı müzisyenlerin öyküsü. Hayatta talih konusunda işler umdukları üzere gitmemiş. Kendi memnunluk biçimlerini oluşturmaya çalışıyorlar. Hasebiyle küçük şeylerle çok heyecanlanıyor ve büyük hayaller kuruyorlar. Güldürüde bu öyküleri anlatmak çok keyifli oluyor zira bizim özümüzde de var bu.
◊ Sen nasıl bir karakterdesin?
Ben bir müzik kümesinin başındaki kişinin (Mustafa Üstündağ) eşi rolündeyim. Ona müzik kümesinde yoldaşlık eden birtakım müzisyenler de var. Bu adam telefonda insanları dinlerken bile yarım yamalak duyduğu şeylerden “Hadi bakalım, yürüyün, şuraya gidiyoruz” diyen bir ekstracı. Kendi yanlış anladığı şeyden ötürü bizi alıp saçma sapan bir öykünün içine sürüklüyor. Lakin herkes de o kadar ümitleniyor, büyük hayaller kuruyor ve buna bel bağlıyor ki… Bir yere düşüyorlar ve bir biçimde geçirmeleri gereken süreci tamamlamaya çalışıyorlar. Biz de aksilikler dünyasına dalıyoruz ve o rüzgâr bizi sinemanın sonuna kadar savuruyor. Direktörümüz Hakan Algül’ün güldürü sinemalarındaki başını çok seviyorum. Seyirciyi en son nerede bıraktıysa kavuştuğunda tekrardan nasıl alıp sürükleyeceğini çok uygun bilen bir direktör. Çok eğlendik, çok emek verdik.
◊ Fragmanda ‘Azize’yi söylüyorsun…
Evet, Muazzez Abacı’dan da bir müzik söylüyorum sinemada.
◊ Yapar mısın albüm ya da bir müzik?
Düşündüğüm bir şey değil.
‘Enteresan bir hoşluk örgütlenmesi…’
◊ Fizikselliğin ehemmiyet taşıdığı bir sektördesin. Annelikten sonra “Zayıflamalısın, göbeğin eriyecek” üzere şeyler duydun mu?
Fiziksel yorumlar oluyor. Fakat şu anda eski televizyonlar yok. O kadar geniş ekranları konutumuza taşıyoruz ki, sen ekranını genişlettikçe biz de üç oda, bir salon görünüyoruz. Orada bir matematik var. Sen televizyonunu sinema ayarına getireceksin, ben kiloma birazcık dikkat edeceğim. Ortada buluşacağız. Komik ancak o denli.
◊ 23 yıllık oyunculuk mesleği içinde hiç fiziksel baskıya maruz kaldın mı?
Her vakit. Mesela “Senin dişlerin aralık, sana iş veremeyiz” deniyordu. Benim vaktimde varsa artık de vardır. Mesela Instagram takipçisi çok olduğu için birinin iş bulması da estetik bir müdahale değil mi? Oyuncu James Franco geçen bir röportajında “Sosyal medya takipçisi yüzünden karşımda duran, oyunculuktan anlamayan biriyle çalışınca midem bulanıyor” dedi. Konu bizim kapılarımızın dışında da devam ediyor. Sharon Stone, Instagram takipçisi fazla olduğu için milyon dolarlar kazanan genç bir aktörün yanında, vaktinde ‘Temel İçgüdü’de aldığıyla tıpkı parayı aldığını söyledi. Bu da estetik bir travma aslında: “Senin ne kadar çok takipçin var.” Yahu enteresan bir hoşluk örgütlenmesi. Oluyor bunlar.
‘İnsanlar emeği alkışlar, sonucu değil’
◊ Çılgın Gonca değişti mi artık?
Yok yahu. Konutta hâlâ çılgınlığım devam ediyor. Aslında büyüdükçe işler biraz değişiyor.
◊ Ne üzere?
Mesela evvelce ayaklara kalkıp kocaman kocaman hareketlerle anlattığın bir anıyı, yaş aldıkça, üç cümleyle birinin zihninde tasvir edebilmeyi öğreniyorsun. Çılgınlığın derecesi, düzeyi, anlatımı değişiyor. Vakit kısa Hakancığım. Yaş almak insanı pratikleştiriyor. Onun ekmeğini de yemek lazım.
◊ Pekala, olgunlaşma geliyor mu?
Tabii geliyor, gelmez mi? Çok keyifli. Artık yalnızca zekice olan şeylere gülmeye başlıyorsun. Zira bu yaşına kadar biraz da zekânın eseri olmuş oluyorsun ya; e, meyvelerini toplamaya başlıyorsun. Gülerken yahut ağlarken ekonomik olmaya başlıyorsun. Ben sevdim. Galiba bir tarafımla da olgunluğa çok erken adım attığımdan uslandım diyeceğim, şımarıklığım hiç olamadı.
◊ 23 sene içinde en yanlış anlaşıldığın şey ne oldu sence?
Baştan alayım… Bir şeyleri düşünüp, kavrayıp sonuca vardıktan sonra toplumun önüne çıkmalıyız. Biz bu türlü yetiştirildik. Şimdiki periyot çok o denli değil. Provalarını da seyirciyle birlikte yapıyorsun. Kırılganlıklarını paylaşabiliyorsun. Bunu bir açıdan çok uygun görüyorum, biliyor musun? Bizim vaktimizde işler o kadar katıydı ki… ‘Rezil olduk’, ‘Keşke bunu yapmasaydım’ fikri gelirdi. Ağlayınca kendimizi küçük düşmüş zannederdik mesela. Ya da vasat bir işte oynamışsak, işler umduğumuz üzere gitmediyse “Kendini bitirdi” derlerdi. Artık dijital dünyayla birlikte her yer o kadar konutumuz oldu ki, herkesin o kadar meskenine girebiliyoruz ki, bir yandan sonlar aşılıyor. Lakin bizim saplandığımız o baskılar artık yok. “Herkes kusur yapabilir, yanılabilir” diyebiliyoruz. “Hatalar olacaktır” diyebiliyoruz artık zira senin işin beşerler önünde bir şeyler yapmak. İnsanların önünde de yanılgılar yapabilirsin. Sen bir hatalı değilsin. İnsanlara bir şey vermeye çalışan birisin. Ve ismi üstünde beşerler emeği alkışlar, sonucu değil. Ben kendimi çok ağır eleştirdiğim vakitlerim için kendime biraz kırgınım. Ne gerek varmış. Mesela bir gün bayılmıştım sahnede. Devam edemedim, tansiyonum düştü, tuhaf bir şey oldu, panik atak geldi güya. O devir çalıştığım şahıslar bile kulis kapısında toparlanıp çıkmamı bekledi. Bir gün Zuhal Olcay’la karşılaştık. Yemin ediyorum, onun dışında çok az oyuncu bana dayanak olmuştu. “Yahu, insanlık hali” diyemez olmuşuz. Şunu diyeni hatırlıyorum; “Oyuncu bayılmaz Gonca”. Bal üzere de bayılır. Oyuncuyu ayağa nasıl kalktığıyla tasvir eder hayat. “Ne bayılmıştı” diye anlatmaya doymayanların memleketteki hali ortada esasen. Ne çektik be onlardan.