‘Beden bütünlüğüm bozuldu diye aklımı, kalbimi ya da karakterimi kaybetmedim’

Depremden kurtulduktan sonra silbaştan kurduğu hayatını paylaştığı görüntülerle tanıdık onu. 6 Şubat sarsıntılarına Hatay, Antakya’da yakalanan ve 9 gün enkaz altında ömür çabası veren Emine Akgül Barutçu, sarsıntıda anne-babasını, sol kolunun ve sağ ayağının büyük bir kısmını kaybetti. Kapsamlı bir rehabilitasyon sürecinden geçen Barutçu içerik üretmeye başlamanın kendisine uygun geldiğini söylüyor: “Konuştukça güzelleşmeye başladım.”

◊Yakın vakitte zelzeleden sonra yaşadıklarınızı anlattığınız ‘Beni sebep kıskanmazsınız’ başlıklı görüntünüz viral oldu. Görüntüde da bahsettiğiniz sarsıntı öncesindeki hayatınız ve sonrasında yaşadıklarınıza dair neler söylersiniz?

Depremden evvel hayalini kurduğum çok farklı bir hayat vardı. Yeni atanmıştım, eşimle o devir nişanlıydık. Konut mi alalım, düğünü nerede yapalım üzere daha dertsiz gündemlerimiz vardı. Sarsıntıyla birlikte bir anda değişik bir kimliğe bürünmek zorunda kaldım. Annemi ve babamı kaybettim. Konutumu, memleketimi ve beden bütünlüğümün bir kısmını ve kıyamadığım saçlarımı kaybettim. Adana Kent Hastanesi’nde tedavi görürken ampute edildiğimi öğrendim. Yaralarımın güzelleşmesi uzun sürdü. Taburcu olduktan sonra da
protez sürecine başladık.

◊Sonradan engelli olmakla doğuştan bir mahzurla yaşamak arasında nasıl bir fark var?

Hayatın iki halini de biliyor olmak… Doğuştan maniyle yaşayan biri, hayatı daima o formda deneyimliyor. Fakat ben öncesini de biliyorum. İki kolunuz varken son derece kolay yaptığınız bir hareketin, bir kolunuz eksildiğinde ne kadar zorlaştığını görüyorsunuz. Mesela bir ayağımı kaybettim, öbür ayağımda da hudut hasarına bağlı meseleler oluştu. Ayağımı bir milim yukarı kaldırabilmek için saatlerce fizik tedavi görüyorum. Evvelce zorlanmadığım şeyler büyük bir uğraşa dönüştü.

◊Gündelik hayatta en çok ne üzere zorluklarla karşılaşıyorsunuz?

Geçen gün fizik tedaviden çıkıp yürürken bozuk yollar yüzünden ne kadar zorlandığımı düşündüm. Dayanıklı bir tabanda yürümek birden fazla insan için sıradan bir şey olabilir, yolların engebeli ya bozuk oluşu onlar için bir şey tabir etmeyebilir ancak düz bir yol benim en temel ihtiyaçlarımdan biri. Ayrıyeten şu an kullandığım protez, mio protez. Daha gelişmiş, biyonik protezler var lakin maliyetleri çok yüksek. Pek çok insanın bunlara ulaşma bahtı yok. Beden bütünlüğü bozulmuş insanların bu protezlere erişebilmesi çok kritik.

◊Doğru proteze sahip olmak gündelik hayatı devam ettirirken ne üzere farklar yaratıyor??

Benim ampütasyon tipimde topuk korunuyor. Bu sebeple ayağıma özel, silikon kullanılarak yapılan bir proteze muhtaçlık duyuyorum. Birinci yaptırdığım protez ayağıma uygun değildi ve önemli ağrılar yaşamama sebep oldu. Bir mühlet sonra kemik imal bile değişmeye başladı. Sonrasında kendi imkânlarımla tekrar protez yaptırmak zorunda kaldım. Bu protez olmadan ben bugün tek başıma lavaboya bile gidemem.

‘HİÇBİR BİLGİM YOKTU’

◊Hikâyenizi toplumsal medyada paylaşmaya nasıl karar verdiniz?

Depremden birkaç ay sonra Ankara’daydım ve faal olarak çalışamadığım için kendime bir uğraş arıyordum. Toplumsal medya hususundaysa hiçbir bilgim yoktu. Yakın arkadaşlarım bana daima bir hesap açmamı, yaşadıklarımı anlatmamı söylüyordu. Hatta birinci fotoğraflarımı bile onlar çekti. Böylelikle içerik üretmeye başladım. Vakitle bunu çok severek yaptığımı fark ettim. Bir mühlet sonra terapiye de başladım. Terapiyle birlikte daha evvel konuşamadığım hususları açabildiğimi fark ettim. Konuştukça güzelleşmeye başladım. Toplumsal medya da bu sürecin bir kesimi oldu. Hem beni besleyen hem de iyileşmeme katkı sağlayan bir alana dönüştü. İnsanlardan gelen takviye yalnız olmadığımı hissettirdi.

◊Sosyal medyanın olumlu tarafları kadar güç yanları da var. Berbat yorumları nasıl karşılıyorsunuz?

Başlarda yazılan her şeyi şahsî algılıyordum. Ancak vakitle şunu öğrendim: O yorumlar aslında benimle ilgili değil. Beşerler bazen gerilimlerini hiç tanımadıkları birinin üzerine boşaltabiliyor. Elbette kırıcı şeyler duyuyorum ancak toplumsal medyada karşılaştığım hoş beşerler ve destekleyici bildiriler çok daha fazla. Birkaç berbat tecrübe yüzünden o hoş tarafı görmezden gelmek istemiyorum. İnsanlar bana bildiri atıp da “Senden gördüm, yürek buldum, ben de doktora gideceğim ve ameliyat olacağım” dedikleri vakit dünyalar benim oluyor.

◊Paylaşımlarınızın altında “Abla bu hareketi de yap, abla elini şöyle oynat” üzere çok yorum gördüm…

İnsanlar bazen çok yaratıcı ve komik şeyler sorabiliyor. Bir takipçim “Abla, protezle el hareketi çekebilir misin” diye sormuştu. O görüntü yüzünden çocuğa çok kızanlar oldu lakin ben çok eğlenmiştim. Sonuçta merak etmiş ve sormuş. Beşerler hem doğrusunu öğrenmek istiyor hem de bazen bu durumu mizahla karşılayabiliyorlar.

◊Mizaha mizahla karşılık vermeniz birtakım takipçileri kızdırmış ancak…

İnsanların zihninde engellilikle ilgili çok besbelli kalıplar var. Engelli bireylerin sessiz, kendi halinde ve daima yardıma muhtaç olması gerektiği düşünülüyor. Yardım ettiklerinde bunu bir lütuf üzere sunabiliyorlar. Meğer benim vücut bütünlüğüm bozuldu diye aklımı, kalbimi ya da karakterimi kaybetmedim. Sarsıntıdan evvel nasılsam bugün de tıpkı beşerim. Doğuştan engelli bir insan için de durum farklı değil. Kimsenin kimseye üstünlüğü yok.

◊Neden engelli bireyleri belli kalıpların içine yerleştirmeye meyilliler?

Çünkü engelliliği birçok vakit mutsuzlukla eş tutuyorlar. Başına bu kadar şey gelmiş bir insanın keyifli olamayacağını düşünüyorlar. Bana da sık sık “Gerçekten memnun musun” diye soruyorlar. Lakin evet, memnunum. Üç yıl evvel hastanede yatarken tek başıma ayağa kalkamıyordum. Protezim yoktu, yürüyemiyordum. Bugün ayağa kalkabiliyorum, fizik tedaviye gidiyorum, eşimle bir hayat kuruyorum, çalışıyorum ve üretmeye devam ediyorum. Beşerler engelli olduğunuzda hayatınızın bittiğini düşünüyor ancak benim hayatım bitmedi. Yalnızca yeni bir hayat başladı. Hâlâ hedeflerim, hayallerim ve yaşamak için nedenlerim var.

‘MUTLU OLMAYI SEÇİYORUM’

◊Sık sık ‘ikinci bir hayat’tan bahsediyorsunuz. Sizi hayata tutunmaya iten şey neydi?

Hayat seçimleriniz doğrultusunda ilerliyor ve ben keyifli olmayı seçiyorum. Hayatta kalabilmek için de çok uğraş ettim. Bundan sonrasını mutsuzlukla geçirmek istemiyorum. Bir gün bu hayat bitecek; o gün geldiğinde geriye dönüp huzurla yaşadığımı hissedebilmek istiyorum. Anne ve babamı kaybettikten sonra hayata biraz onların gözünden de bakmaya başladım. Çok genç yaşta hayatlarını kaybettiler. Annem 45, babam 53 yaşındaydı. Hoş bir şey gördüğümde bazen onlar da benimle birlikte görüyormuş üzere hissediyorum. Yaşayamadıkları hayatı biraz da onların yerine yaşamak, benim için çok güçlü bir motivasyon. Diğer bir nedenim de eşim. Enkaz altındayken bile benden ümidini hiç kesmeyen tek kişi oydu. Hatta beni nerede bulacaklarını bile tanım etmiş ve hakikaten de dediği yerde bulundum. Beni ikinci bir hayatın mümkün olduğuna inandıran kişi o. Benim kendime inanamadığım vakitlerde bana inandı.