“Ben bir ‘survivor’ insanıyımdır”

Tıpkı ekrandaki üzere bıcır bıcır, konuşkan… Kaygıları biriktirmeden çabucak konuşup çözme taraftarı. Sevinçli. Etrafına olumlu güç saçıyor. Aşktan ve eşinden bahsederken gözlerinin içi gülüyor. Başlıyoruz muhabbete…

◊ Toplumsal medyada ismin Özgecan Gürel. Yaptığın projelerin jeneriklerinde Özge Gürel… Nedir bunun gerçeği?

Ben bunu yaparken işin buralara gideceğini hiç düşünmemiştim. Instagram’ı birinci açtığımda ‘Özge Gürel’ ismini almak istedim, daha yeni tanınır olmuştum ve bütün Özge Gürel isimleri alınmıştı. ‘Özge-crazygirl’ üzere şeyler çıkıyordu. Ben de ‘Özgecan Gürel’i almak zorunda kaldım.

◊ ‘Can’ diye bir şey yok yani, sahne ismin falan değil, büsbütün uydurma, o denli mi?

Evet, büsbütün uydurma, Can hayatımızın hiçbir yerinde yok. Fakat vakitle ben de içselleştirdim. Konuşurken Özgecan diye hitap edenler oluyor; şaşırmıyorum, bozmuyorum.

◊ Yeni sinemanın İstanbul Sinema Festivali’nin ‘Yeni Bakışlar’ kısmında gösterildi, ‘The Annesi Ninja’… Bu bir Uzakdoğu ya da dövüş sineması falan mı?

Alakası yok (gülüyor). Ve bence bir sinemaya bulunabilecek en tatlı isimlerden biri. Sinemanın içinde erkek karakterimizin çocukluk travmasıyla ilgili bir kıssası de var. Aslında sinema bir tık gergin ve bir adaya sıkışan iki insan üzerinden anlatılan bir sıkışmışlık öyküsü. Altmetinde bir ilgideki patlama anını anlatıyor. Münasebetlerde çok âşık olduğunuzda ya da münasebet sürsün istediğinizde, bir şeyleri halının altına süpürebilirsiniz. Alarm veren durumları görmezden gelebilirsiniz. Oynadığım Melis karakterinde de tıpkı durum var. İki sevgili, erkek karakterin çocukluğunun geçtiği adaya ziyarete gidiyorlar. Avşa’da çektik, mevsimsel olarak dayanılmaz uygun oldu. Bağlantıda bir patlama yaşanıyor. Olaylar birbirini izliyor, adadan çıkamıyorlar. Melis’in bağlantıya dair uyanışıyla iş farklı bir boyuta geçiyor.

◊ Sen sinemadaki üzere en son ne vakit sıkışmışlık hissettin?

Öyle bir sıkışmışlık hissini bana genelde daha ailesel durumlar hissettirir. Sıhhatle ilgili bir şey olduğunda çaresiz hissetmek aslında bence biraz sıkışmışlık hissi. En son herhalde babamın kaybından beri bu türlü bir şey hissetmedim.

◊ Başınız sağ olsun. Yıllardır bu işi yapıyorsun, hiç belirli rollere sıkıştığını hissettin mi? Mesela romantik güldürüler üzere…

Bu oyuncular ortasında çok yaygın bir şey, olmuyor diyemem. Aslında üç romantik güldürü yaptım ancak çok tuttuğu için güya yalnızca romantik güldürü yapıyormuş üzere durdu. Çok teklif geldi, kabul etmedim. Kesim beni buna sıkıştırdığı için mi reddediyordum, yoksa istemediğim için mi, bunu da düşündüm. Sadece sıkıştırılıyorum diye bunu reddetmek de aslında bir çeşit manipüle olmak. Bu dengeyi kurmam uzun sürdü. Yalnızca bu tıp üzerime yapışır diye çok istediğim rolleri de reddettiğim oldu. Bunu sonradan anladım, barıştım. Şu an romantik güldürü yaparken çok eğleniyorum diyebilirim. Sevdiğim bir romantik güldürü gelse bugün oynarım.

◊ Sinemanın tanıtımlarında “Vicdanla ve anılarla yüzleşme” denmiş. Sen kendinle nasıl yüzleşmeler yaşadın?

Benim hayatımın rutinlerinden biri yüzleşmek. Kendimi bildim bileli çok vicdanlı biri oldum ve çok vicdanlı bir ailede büyüdüm. Bu bence bir yerden sonra biraz sağlıksızlaşabilecek de bir durum. Yani daima bir ‘aman kimseyi üzmeyeyim, kırmayayım’ anksiyetesi insanı çok durduran, birçok şeyden alıkoyan ve odağını da çok dağıtan bir şey. Bunun ortasını bulmam uzun sürdü. Tahminen devam etmek istemediğim bir arkadaşlık, tahminen devam etmek istemediğim bir alaka, tahminen orta vermek istediğim bir iş ilgisi, bunların hepsi kimseyi kırmamak, incitmemek ismine çok fazla tolerans gösterdiğim şeylerdi. Bundan büsbütün vazgeçmem mümkün değildi. Artık bunu çok daha sağlıklı bir yerde tutuyorum.

◊ Sinemanın kelamlarından biri de “Çıkar konuşunca vicdan susar”. Sence…

Bu çok inandığım bir şey. Çıkar işin içine girince her şeyin üstünü örtebilirsin. Bu beşere mahsus bir şey, önemli bir menfaat. Zati bu olmasa kimse kimseyi dolandırmıyor, kazık atmıyor olurdu. Lakin benim çıkarım vicdandan yana. Zira vicdani çıkar beni maddi çıkardan daha konforlu hissettiriyor. Ben çıkarımı somut değil de soyut bir şey üzerinden kuruyorum.

◊ Öbür projelerin var mı?

Azerbaycan’da bir sinema sineması çektik, vizyona çıkması yakındır. İsmi ‘44’.  Karabağ Savaşı’nı anlatıyor. Sonra Selçuk Aydemir’le bir sinema çektik, ismi ‘Medeni Haller’. Her an vizyona girebilir. Bir de Onur Tuna’yla ‘Bir Dinle’ dizisini yaptık.

◊ Eşin Serkan’la (Çayoğlu) yurtdışına gittiğinizde çok ilgi gördüğünüzü, etkinliklere katıldığınızı biliyoruz. Orada neler yaşadınız?

Yurtdışında çok tatlı, sadık bir izleyici kitlemiz var. En son Arjantin’e gittik. Bizi sevenlerle söyleşi yaptık. Brezilya’dan bizi görmeye otobüsle gelenlere şoke oldum. Kuyruklar vardı. Çok heyecan vericiydi. İtalya ve İspanya’da diziler devam ediyor. Geçen sene İtalya’da Italian Küresel Series Festival’da ‘Excellence Award-International Star’ (Uluslararası Yıldız) mükafatına layık görüldüm. Zira ‘Kiraz Mevsimi’ oraya birinci satılan dizi. Dünyanın birçok yerinde sokakta süper bir ilgi görmek motive ediyor.

‘Ne münasebet!’

◊ Instagram’ında 6 milyon 100 bin takipçin var. Yıllardır yalnızca 600 gönderin var. Beşerler seni niçin takip ediyor?

Seviyorlar…

◊ Genelde işle ilgili paylaşımların…

Evet, aslında işlerimiz çok ortada, bir yerden ayaklarımı yere bastıracak anlara ve insanlara gereksinimim var. Hayatımın kimi anlarının mahremiyetini korumak istiyorum.

◊ Pek magazin gündeminin içinde olmuyorsun. Daha sakin yaşıyorsun. Bu rekabet  dolu ortamda, 15 sene sonunda kendini nerede görüyorsun?

Çok düzgün bir yerde görüyorum. Kendi kurallarımla, kendimden ödün vermeden… Magazinde çok görünmem gerekiyor üzere bir hissim hiç olmadı. Ben mesleği, hayatımı çok seviyorum. Lakin hayatımın mahremiyetini de çok seviyorum. Kendimi zati magazinde üç gün üst üste görsem sıkılırım. Bir yerlere çıkıp insanların hayatları hakkında fikir beyan etmek, birinin söylediği bir cümle üzerine yorum yapmak da benim haddim değil. Ne münasebet! Kimsenin hayatını bilmiyoruz. Bana o denli bir bahisle ilgili mikrofon uzatılmasını da hakaret sayarım.

◊ Güzel bir evlilik hayatın, eşin ve hoş bir mesleğin var. Hayat tozpembe mi?

Bir hayat nasıl tozpembe olabilir, onu bilmiyorum. Fakat alışılmış daima memnun anları görüyorsun. O keyifli anlara gidebilmek için benim verdiğim çabayı, benim çektiğim yolu, benim çektiğim anksiyeteyi paylaşmıyorum. İşte bu benim mahremiyetim. O yol hiç kolay değildi. Ben bu kesime kimseyi tanımadan girdim, hâlâ kimseyi tanımam. Biri için “Elimden şu tuttu” diyemem. Ben bir ‘survivor’ insanıyımdır. Her şey çok güzel gittiğinde bozulabilir. Bozulursa tekrar kalkarım. Minicik iki cümlemin olacağı bir işte rol alabilir miyim diye üç otobüs değiştirerek seçmelere gide gele yıllarım geçti. Pastacılığa devam ettim, kendime yeni meslek yolları çizdim. Fakat daima çok çalışkan biriydim, pes edecek bir tip değilim. Olağan işlerde de çalıştım; Kumburgaz’dan Seyrantepe’ye gitmek için sabah 5.30’da kalkıyordum. Bu türlü uzun yıllarım geçti. Fakat umutlu ve tüm tuşlara basan bir tiptim. Pastacılık yaparken kendime yol parası ayırıp kalanla kamera gerisi dersleri alıyordum. Ben yapmazsam bana hiçbir şeyin sunulmayacağının çok farkındaydım. Bugün bile bir ‘network’ (insan bağlantıları) insanı değilim. Ve hayatında ‘her şey tamam’ hissi beşere nasıl gelir bilmiyorum. Hâlâ yapacağım çok şey varmış üzereyim.

‘Hâlâ aşkın çok heyecanlı bir evresini yaşıyorum’

◊ Serkan’la dört yıldır evlisiniz…

Geçen gece bunu konuşup şok geçirdik. Zira biz yıl, özel gün saymayız, tutturamadık o işi.

◊ E, özel gün armağanları ne oluyor?

Hediye daima istenen bir şey. O denli özel gün armağanı durumumuz yok. Mesela şubat ayında ben bir anda bir şey beğeniyorum, “Bunu bana evlilik yıldönümü ikramı alalım” diyorum. Bebeğim Serkan hiçbir şey istemez zati, kıyamam.

◊ Dört yılda aşk ve tutku devam ediyor mu?

Evlendiğimizde esasen sekiz yıllık bir bağlantı vardı. Bu ilgide kendim olarak ve kendim kalarak çok sevileceğime inancım tamdı ve bu,  başlarken motive ediciydi. Biz bu alakaya başladığımızda esasen aşkımız çok büyüktü, arkadaşlığı aşkı kaybettirmeden oturttuk, bu da bence dayanılmaz bir şeye dönüştü. Şu an daha düzgün hissedeceğim bir yerin hayalini kuramıyorum.

◊ Aşkın hangi evresini yaşıyorsun?

Hâlâ aşkın çok heyecanlı bir evresini yaşıyorum. Çatışmalarımız azaldı, birinci yılı saymazsak biz çok çatışan da bir çifttik.

◊ Serkan kadar sessiz bir adamla nasıl çatışıyorsunuz?

Sen bakma ona (gülüyor). Esasen daima bu türlü bir algı var. Benim hislerim çok dışarıda olduğu için ‘Özge var ya bitiriyordur bu adamı’ üzere bir his oluyor. Serkan’la bu ortada arbede da sıkıntı. Arbedeyi da bağlantı içinde öğrendi. Bağlantımızı en çok zorlayan kısım da oydu. Ben mesela sessiz durmayı sevmem, çözelim bitsin, kapansın mevzu derim. Tezcanlıyım. Serkan’sa hengameyi alakaya bir darbe üzere görüyordu. Sessiz kalıp sonra patlardı. Halbuki bence hengame bağlantıyı yürüten bir şey.

◊ E, işte adamı arbedeye sen alıştırmışsın…

Ama içine atıyordu. Artık çatır çatır tartışıyoruz. Bağ kendi kendine sürmüyor. İkimiz de birbirimize hiçbir kaidede kinlenmeyelim diyoruz. Bu birbirimizi her vakit öncelikli tutabilelim diye bir uğraş. Ben kendimden çok Serkan’ı düşünüyorum. Lakin bunun tek sebebi var.  Serkan’ın zati beni düşündüğünü biliyorum, benim kendimi düşünmeme gerek kalmıyor.

◊ Peki, birbirinizi kıskanıyor musunuz?

Kıskandığımız devirler başlarda oldu, bitti. Bu tek kişilik bir durum değil, Serkan bana ya da ben ona bu türlü hissettirecek bir materyal vermiyoruz. Her ikimiz de inançta hissediyoruz.